Po 10 kwietnia współczucie Polakom wyrażali konkretni Rosjanie, a nie naród rosyjski, o państwie rosyjskim nawet nie wspominając.

Głównym problemem Litwy jest traktowanie koncepcji narodu litewskiego w sposób wykluczający, a nie włączający. To znaczy w sposób stricte etniczny, a nie obywatelski.

Paradoksalnie bezmyślne zapatrzenie w liberalne demokracje Zachodu, w najbogatsze kraje naszej planety idzie w parze z mieszczańskim egoizmem narodowym. W obu przypadkach solidarność z krajami kaukaskimi uchodzi za geopolityczny obciach.

Polska zobowiązała się do długoterminowego zakupu rosyjskiego gazu (do roku 2037) bez obniżek, które udało się uzyskać innym krajom, chociażby Ukrainie, Austrii i Węgrom.

Dziś (20 IV) w Warszawie pożegnaliśmy Tomasza Mertę, wiceministra kultury i dziedzictwa narodowego oraz generalnego konserwatora zabytków.

Tydzień żałoby. I zarazem tydzień zastanawiania się nad tym, czy stosunki polsko-rosyjskie ulegną zmianie.

Sytuację w Rosji po katastrofie w Smoleńsku tworzy po części autentyczne poruszenie zwyczajnych Rosjan.

Wśród rosyjskiej opinii publicznej po tragedii w Smoleńsku dominują głosy współczucia dla Polski. Ten stan może się jednak okazać tymczasowy. Bo przecież wcześniejsze, niechętne Polsce nastroje tak po prostu nie znikną.