Archive Category: Publicystyka

Najprawdopodobniej w marcu podpisana zostanie umowa na dostawy…

"Nadchodzi era nowej rosyjskiej cywilizacji! Oznacza to, że Rosja nie zostanie przekształcona w nocnik, do którego "załatwiają się" wszystkie światowe mocarstwa. Ale całe jego znaczenie umyka współczesnemu bezmyślnemu społeczeństwu, które nie rozumie jego piękna i doniosłości" - pisze Aleksander Prochanow z gazety "Argumenti Niedieli".

Putin pokazał już, że nie szanuje Wielkiej Brytanii ani jej granic; nie będzie więc szanował Camerona za jego gest. Uzna to za kolejne zwycięstwo. Bycie grzecznym i wyrozumiałym nic dla niego nie znaczy - pisze Marina Litwinienko, wdowa po Aleksandrze Litwinience.

Jeśli Tatarstan utrzyma status quo, w którym autorytarny establishment, w tym część duchowieństwa, przy pomocy narzędzi władzy brutalnie tłumi opozycyjnie nastawionych wiernych (w tym sporo młodzieży), to istnieją duże szanse na powtórzenie się czeczeńskiego scenariusza. Na zasadzie samonapędzającego się koła zamachowego islamskiej partyzantki.

Im historia z powodzią w Krymsku idzie dalej, tym co raz bardziej przypomina to pełzający putinowski Czarnobyl, grożący tym, że stanie się dla politycznego centrum "początkiem końca".

Kubańscy kozacy będą walczyć z masowym osadnictwem w swoim regionie przedstawicieli narodów Północnego Kaukazu. W tym celu powołane do życia zostaną specjalne drużyny - "kozacka policja". Poinformował o tym na posiedzeniu głównego zarządu MSW Rosji gubernator regionu Aleksandr Tkaczow.

26 czerwca 2012 r. Sejm Litwy zatwierdził nową Strategię Bezpieczeństwa Narodowego kraju. "Strategia ta jest bardziej realistyczna: w poprzedniej, w spojrzeniu na obszar bezpieczeństwa wokół Litwy dominuje "euforia", zaś nowy dokument jest nieco bardziej ostrożny" - oświadczyła przedstawiająca dokument w parlamencie minister obrony Republiki Litewskiej Rasa Juknevicziene.

Kaliningrad jest postrzegany albo jako źródło wojskowego zagrożenia, albo jako pomost łączący z Rosją. Takie przekonanie jest uzasadnione w sensie militarnym i przesadzone z punktu widzenia realiów politycznych. Te jednak mogą ulec zmianie.

Ostatnimi czasy w Moskwie rozmowy zaczynają się i kończą tematem emigracji. Gdzie jedziesz? Może wyjedziemy razem? Izrael, Ameryka, Wielka Brytania, Europa Zachodnia? Co trzeba najpierw zrobić? Jeszcze niczego nie zaplanowałeś? Masz w ogóle ważną wizę?

Tak, chcemy dobrych stosunków z Rosją, ale nie z taką, jaką jest ona dzisiaj. Chcemy stosunków z demokratyczną i cywilizowaną Rosją, która ceni i szanuje suwerenność naszej Ojczyzny, która nie wypowiada nam wojny i nie okupuje naszych terytoriów, która nie blokuje nas pod względem politycznym i ekonomicznym i nie prowadzi z nami wojny informacyjnej. Nie chcemy kontaktów z Rosją, która wywodzi się w prostej linii od jej lidera i wzoru, czyli Putina.

Charakterystyczną cechą polityki zagranicznej rządu Platformy Obywatelskiej jest nieustanne miotanie się pomiędzy pychą, przebłyskami pragmatyzmu i realnej oceny rzeczywistości, zupełną bezradnością, chęcią zaistnienia a jednocześnie stałą tendencją do samomarginalizacji, poszukiwaniem sojuszników i równocześnie poszukiwaniem patronów. Jest to więc polityka wielu sprzeczności, bardzo niekonsekwentna, a przez to nie tylko nierealizująca polskich interesów, lecz także niestawiająca przed sobą żadnych ambitnych zadań.

Stosunek do problemu korupcji to niejedyne podobieństwo między rządzącymi nad Dnieprem i nad Wisłą. Wydaje się zresztą, że aby lepiej zrozumieć wydarzenia w polskiej polityce, należy uważniej obserwować to, co dzieje się za naszą wschodnią granicą. Analiza sytuacji na Ukrainie dostarcza bowiem nadspodziewanie wiele analogii z Polską.

Ciężkie walki wybuchły w tadżyckim mieście Chorog po konfrontacji centralnych sił rządowych z lokalnymi dowódcami. Jest to najbrutalniejszy akt przemocy jaki zaobserwowano w byłej republice radzieckiej od czasów wojny domowej zakończonej w 1997 roku; odnotowano tuziny ofiar śmiertelnych.

W czasie niedawnych mistrzostw Euro 2012 premier Donald Tusk wprowadził w Polsce pierwszy stopień alarmowy, tzw. stan ALFA. Reakcja była właściwa.

Moskwa legalnie i nielegalnie powiększa swój potencjał wojenny, a z tym i swoje wpływy. Kreml ma wielkie pieniądze z ropy i gazu. I wydaje je chętnie na zbrojenie i służby. W lutym 2012 r. Władimir Putin obiecał przeznaczyć 775 mld dol. z budżetu na wojsko. Dlaczego? "Aby Rosja czuła się bezpieczna, a nasi partnerzy słuchali uważnie, co nasz kraj ma do powiedzenia" - powiedział.

Przywódcy polityczni w obszarze poradzieckim ograniczają rozwijające się media poprzez aresztowania dziennikarzy za rzekomo nieuregulowane opłaty, ignorowanie doniesień o fizycznych atakach na nich (które to ataki nigdy nie są należycie badane) jak również poprzez odmowę licencji dla stacji radiowych i telewizyjnych.

W Rosji realizowany jest najczarniejszy scenariusz rozwoju zakładający budowę autokratycznej władzy i samoizolację kraju.

Utrudniać życie tym, którzy ośmielili się krytykować decyzje władz we Wspólnocie Niepodległych Państw zdecydowano jeszcze na długo przed rozpoczęciem "Arabskiej Wiosny", która napędziła strachu dzisiejszym feudałom.