“Jak my dziś wciąż zaglądamy do Kitowicza, by się dowiedzieć, jak tam było w Polsce za Sasów, tak za sto i dwieście lat będą czytali Pawlikowskiego, by mieć wyobrażenie, jak żyło polskie ziemiaństwo w Mińszczyźnie przed ostateczną zagładą”

Białoruś to kraj, w którym żyją normalni ludzie, mający te same co my problemy i jednocześnie kraj kulturowo od nas bogatszy.

Kisielewski utrzymuje, że w ciągu pierwszych dwóch tygodni wojny enkawudziści na zachód od Smoleńska rozstrzelali tysiące polskich wojskowych. Do dziś dnia leżą oni w nieoznaczonych grobach, na których przez siedemdziesiąt lat nie zapłonęła żadna świeczka…

Głównym zagrożeniem dla polskości na dawnych Kresach stał się Kościół rzymskokatolicki. Zwłaszcza na terenach Ukrainy i Białorusi. Na Litwie i w Mołdawii Kościół nadal podtrzymuje polskość. Teresa Siedlar-Kołyszko z rozpaczą w swojej książce relacjonuje: “Latem 2006 roku na Brasławszczyźnie (Białoruś) tamtejsze Polki z płaczem mówiły: “Ksiądz Biskup Sławomir powiedział: Ja was proszę, abyście modlili się po białorusku, nie tylko proszę, a nakazuję!”.

Nakładem Wydawnictwa “Replika” ukazała się praca, która powinna się znaleźć w bibliotece każdego miłośnika militariów i historyka wojskowości. Jest ona zatytułowana “Broń wojsk polskich w okresie średniowiecza” a jej autorem jest Michał Bogacki, adiunkt w Zakładzie Historii Wojskowej Instytutu Historii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

?Statki są duże, drogie i wolne, przez co często się zauważa i odnotowuje, co się z nimi dzieje. Krótko mówiąc, zostawiają ślady?.

“Kaci” Nikity Pietrowa to książka, która nie gra na emocjach czytelnika. Pietrow nie buduje dramatycznego nastroju, nie stara się zaskakiwać. Jest w walce o pamięć swojego narodu żołnierzem pierwszej linii, a więc przede wszystkim archiwistą poszukującym faktów i dokumentów. Wnioski wyciąga z dochowaniem wszelkich rygorów naukowej ostrożności. A więc bez domysłów i fantazji, bez “gdybania”. A i bez tego lektura książki jest fascynująca. “Cała ta książka jest tak naprawdę o Stalinie” – rozpoczyna swoje dzieło autor. Rzeczywiście, chociaż poszczególne rozdziały poświęcone są różnym osobom i żaden nie dotyczy wprost generalissimusa, to jego osoba jest obecna praktycznie na wszystkich stronach. Nie o to zresztą chodzi Pietrowowi. Zależy mu, żeby nie rozpatrywać zachowań wykonawców zbrodni oddzielnie, jako indywidualnych patologii, nadużycia władzy czy choroby psychicznej.