Archive Category: Kresopedia

Najprawdopodobniej w marcu podpisana zostanie umowa na dostawy…

Podczas II wojny światowej naród polski został poddany trzem ludobójstwom: niemieckiemu, sowieckiemu i ukraińskiemu. Dwa pierwsze są dobrze opisane i nie budzą większych kontrowersji. Natomiast najmniej znane i do niedawna słabo zbadane trzecie ludobójstwo, dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Wołyniu, w Małopolsce (Galicji) Wschodniej (przedwojenne województwa tarnopolskie, stanisławowskie i lwowskie) a także częściowo na Polesiu i Lubelszczyźnie, budzi zażarte spory i kontrowersje.

Prof. Mieczysław Gębarowicz - polski historyk i historyk sztuki, wykładowca Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie oraz Politechniki Lwowskiej.

Zwiedzanie Rejonu Wileńskiego mającego nieco inną specyfikę niż solecznicki najlepiej zacząć od Niemenczyna. Jest to nieformalna stolica Rejonu Wileńskiego oraz bardzo ważny na Wileńszczyźnie ośrodek polskości.

Horodyszcze (Гарадзішча) to osiedle miejskie, niegdyś miasteczko i majątek ziemski, położone na Wysoczyźnie Nowogródzkiej nad górnym biegiem rzeki Serwecz, przy szosie z Baranowicz do Nowogródka.

Aleksander Sołżenicyn – ikona walki z radzieckim totalitaryzmem, pisarz i publicysta, laureat literackiej nagrody Nobla, autor licznych powieści, dramatów, scenariuszy filmowych i opowiadań. Napisał mające kilka tysięcy stron dzieło o rewolucji w Rosji, obszerną historię stosunków rosyjsko-żydowskich, kilka prac na temat stanu swej ojczyzny po upadku ZSRR. W swoim dorobku ma setki artykułów, publikowanych listów, wywiadów i publicznych wystąpień. Świat zapamięta go jednak przede wszystkim jako autora Archipelagu GUŁag. Sołżenicyn zmarł 3 sierpnia 2008 r.

Kresy.pl rozmawiają z ks. abp. Mieczysławem Mokrzyckim, metropolitą lwowskim – o sytuacji Kościoła katolickiego na Ukrainie, współpracy z władzami świeckimi oraz języku nabożeństw w lwowskiej katedrze.

Postać ogromnie zasłużona dla polskiej diaspory w Przydniestrzańskiej Republice Mołdawii, sercanin, pochodzi z Opolszczyzny z głęboko religijnej rodziny Władysława i Anny Magierowskich. Jego brat Eugeniusz jest księdzem w diecezji opolskiej.

Może i ci, którzy wskazują na geopolityczną orientację Zamoyskiego, jako wypadkową geografii jego dóbr byli złośliwi, nie mniej jednak prawdę odnośnie owych posiadłości powiedzieli.

Kto był na Środkowej Ukrainie, a nie odwiedził „Zofiówki”, ten nie może mówić, że zna dawne Kresy Rzeczypospolitej. Stanowi ona niewątpliwie jeden z kresowych cudów, świadczących o zasięgu polskiej i europejskiej kultury na Ukrainie.

Dnia 28 maja w siedzibie Fundacji Pomoc Polakom na Wschodzie przy ulicy Jazdów 10A odbyło się posiedzenie Rady Fundacji, któremu przewodniczył Radosław Sikorski, Minister Spraw Zagranicznych RP.

Miłośnicy twórczości Henryka Sienkiewicza po opuszczeniu Bakoty, chcąc zobaczyć miejsce, w którym niegdyś znajdowała się stanica, zazwyczaj jadą dalej tą samą drogą, którą pułkownikowa Wołodyjowska dotarła do Chreptiowa.

Krew męczenników zawsze wydaje owoce. Potwierdzenie tej chrześcijańskiej prawdy jest szczególnie widoczne w Dowbyszu, osadzie stanowiącej niegdyś stolicę „Polskiego Rejonu Autonomicznego „ na Ukrainie tzw. „Marchlewszczyzny”.

Białosowszczyzna (Белаўсаўшчына) to dawny majątek ziemski, a obecnie duża wieś kołchozowa położona na Białorusi, w obwodzie brzeskim, o 4 km na północ od Prużany, w pobliżu szosy do Słonimia.

Niektórzy określają Bakotę mianem ukraińskich Meteorów, czyli odpowiednika wykutego w skale prawosławnego monastyru, w którym pobożne życie prowadzili mnisi z dala od uciech tego świata, modląc się i pracując. Jest w tym dużo przesady, ale z pewnością Bakotę warto zobaczyć.

Choć dzielnica, w której stoi „Dom Polski” w Bielcach przeszła rewitalizację, to jednak dalej wyróżnia się on wśród otaczających go budynków swoją estetyką i otaczającym go zielonym ogrodem. Jego różane klomby otaczające studnię „Agatkę” i kapliczkę z figurką Matki Bożej robią wrażenie na każdym, kto wkroczy na ten teren.

Skoki (Скокі) to wieś, a niegdyś również ośrodek dóbr, położona na nad rzeką Leśną na obrzeżach Brześcia, o kilka kilometrów na północny zachód od centrum miasta.

Dzięki Ojcom Franciszkanom odradza się w Czeczelniku sanktuarium Matki Bożej Czeczelnickiej, które powstało w XVIII w., a w XX wieku zostało zniszczone przez władze sowieckie. Niegdyś obejmowało ono swym zasięgiem całą Bracławszczyznę, czyli południowo - wschodni cypel dawnej Rzeczypospolitej.