„Z perspektywy Polaka nie ma znaczenia, jakie stosunki mieli między sobą realizatorzy programu „Lachy za San” – obydwaj pozostają dla nas śmiertelnymi wrogami. To, że jego wykonawcy chwycili się potem za łby, traktować należy wyłącznie jako krwawą kłótnię w antypolskiej rodzinie. Bo czy wyobrażamy sobie, byśmy – odkładając na bok Katyń – czcili dziś NKWD za zabicie dowódcy UPA Romana Szuchewycza, odpowiedzialnego za rzezie Polaków? Ośmielam się twierdzić, że z oczywistych względów nie”.

Jednym z celów ruchów ślązakowskich jest bowiem zwycięstwo w starciu o zawłaszczenie „Śląska”, „śląskości” i wszystkiego co „śląskie”. I trzeba przyznać, że nieźle im to wychodzi. Dobitnie było to zresztą widać w samej dyskusji sejmowej, gdzie w zasadzie nikt nie zwrócił uwagi, że mówiąc o tych Ślązakach, którzy pragną uznania ich za mniejszość etniczną, a w dużej mierze, wbrew deklaracjom także tych, którzy faktycznie czują odrębność względem polskości, określano nie inaczej jak „Ślazacy”. Czy w takim razie należy się spodziewać, że za jakiś czas określanie się mianem „Ślązaka” będzie wymagało jakiejś formy „certyfikacji”? Czy będzie to „nazwa własna”, przynależna (np. z mocy prawa) jedynie rzeczywistym członkom owej mniejszości? Co w takim razie z tymi Ślązakami, którzy z taką mniejszością nie chcą mieć nić wspólnego – czy paradoksalnie to dla nich łaskawie wymyśli się nowe określenie? Mimowolnie przychodzi tu na myśl skojarzenie z sytuacją Polaków na Litwie i zmianą znaczenia pojęcia „Litwin”…

W charakterystyce sporządzonej w maju 1982 mjr Gralak określił, że „źródło to [TW Tamiza _ MT] […] w środowisku zawodowym i towarzyskim prezentowało dwuznaczną postawę polityczną”, lecz jednocześnie „przekazywało informacje wiarygodne”.

Celem spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych jest zapewnienie ludziom równego i nieskrępowanego, wolnego od lichwy dostępu do usług finansowych. Tak było w czasach rozbiorów, gdy rodziła się polska spółdzielczość finansowa, tak jest i dziś.

AWPL wyrosła na największą siłę polityczną na Litwie, która przeciwstawia się zaplanowanej, urzędowej dyskryminacji, zmierzającej do wynarodowienia mniejszości w tym kraju, przede wszystkim mniejszości polskiej. Stąd bierze się zmasowany atak na Waldemara Tomaszewskiego, jako lidera ugrupowania. Stąd też przy każdych wyborach odgrzewany jest polityczny kotlet w postaci rzekomej prorosyjskości AWPL. Śpiewka tak stara, jak stara jest historia niszczenia polskości na Litwie.

Każde z kilkuset przedsiębiorstw uczestniczących w tym ruchu dzieli zysk na trzy równe części. Jedna przeznaczana jest na inwestycję w dalszy rozwój, druga na pomoc lokalnej wspólnocie, zaś trzecia na promowanie na świecie kultury dawania.