Zdarza się, że nieduża społeczność przesiedlona z kresów dawnej Rzeczypospolitej na Śląsk ma zadziwiająco liczną grupę strażników pamięci o swym rodowodzie. Potrafią oni swą nostalgię za utraconą ojczyzną pielęgnować, mitologizować i przenosić na młode pokolenia. Tak jest z potoczanami, wygnańcami z Potoka Złotego, miasteczka na Podolu, i ich potomkami. Potok Złoty zawiera w sobie kwintesencję podolskich krajobrazów. Leży dokładnie w połowie drogi między Haliczem a Zaleszczykami. Jest to pagórkowata przestrzeń pocięta jarami, rzeczułkami i strumykami. Gdy spojrzeć na okolicę z lotu ptaka, z awionetki, której miałem przyjemność być pasażerem, to wokół Potoka Złotego rozciąga się widok fascynujący. Do płynącego na południu głębokimi jarami i zakolami majestatycznego Dniestru włączają się, jak żołnierze odliczający kolejność, malownicze rzeki: Narajówka, Złota Lipa, Koropiec, Strypa, Dżuryn, Seret. Niosą one wody o pierwszej klasie czystości, zasobne w ryby. Od wieków żyły tam i żyją okazałe szczupaki, dzikie karpie, jesiotry, sandacze, leszcze, okonie i dochodzące do 2 metrów długości sumy. Gniazdo Potockich Lata są tam pogodne i ciepłe. Czuje się powiew czarnomorskiego klimatu. Potok Złoty, o którego przedpola ocierają wijąca się Strypa i majestatyczny Dniestr, był miejscem wabiącym malarzy pejzażystów, wędrowców, a później turystów. W Skoromochach, nieopodal Potoka Złotego, była rozległa plaża i cała kolonia domków letniskowych. W zimie klimat zmieniał się diametralnie. Było mroźno, skrzył się skrzypiący pod nogami bardzo nośny śnieg. Wymarzone miejsce na kuligi i do szusowania na nartach. O letniej porze było to dogodne miejsce do pieszych wypraw do zalesionego jaru Strypy z jego wodospadami, skałami, jaskiniami oraz leżącego 15 km dalej Jazłowca, z jego prastarym zamkiem i klasztorem. Potok Złoty przez niemal trzy wieki był własnością Potockich herbu Pilawa, którzy przybyli tam z ziemi krakowskiej, z okolic Jędrzejowa. I tam dopiero zaczęła się ich wielka kariera finansowa i polityczna. Podole dało Potockim wysoki lot, czyniąc z nich jeden z największych i najbogatszych rodów magnackich w Rzeczypospolitej. To od ich nazwiska wywodzi się nazwa miasteczka. Oni też nadali mu przydomek Złoty. W czasie ich panowania Potok Złoty przeżywał lata swej świetności, bo wzniesiono tam wówczas okazały kamienny zamek, o czterech czworobocznych, trzypiętrowych basztach obronnych. Potoccy byli też fundatorami i budowniczymi klasztoru dominikanów, kościoła i cerkwi. Skarb Mohylanki Największe zasługi w rozwoju Potoka Złotego miał Stefan Potocki (1558-1631), wojewoda bracławski. On to uczynił z tej miejscowości w 1601 r. miasteczko, uzyskując odpowiednie zgody od króla Zygmunta III i umieszczając tam swą główną siedzibę. Za jego rządów niewielka wioska urosła do rangi solidnie ufortyfikowanej twierdzy. Swój majątek, pozwalający mu na prowadzenie dużej działalności inwestycyjnej, zawdzięczał bogatemu posagowi, który wniosła mu jego żona, księżniczka Maria Mohylanka, córka hospodara mołdawskiego Jeremiasza Mohyły. Posag ten stał się sławny i otrzymał w historiografii nazwę "skarb Mohylanki?. Tym mianem określano wielkie bogactwo w postaci drogich kamieni i różnego rodzaju kosztowności ? pereł, diamentów, rubinów, szafirów, szmaragdów. Wartość tego skarbu osiągała w owych czasach sumy bajeczne. Nie mniejsze bogactwa były w garderobie Mohylanki w postaci futer, sukien oraz kobierców i makat. Była tam koszula carska wysadzana perłami i buty carskie podobnie zdobne. Nie sposób wymienić tu wszystkich kosztowności składających się na skarb Mohylanki, bo ich rejestr zachowany w archiwach obejmuje kilkadziesiąt stronic. Jeszcze dziś wśród mieszkańców Potoka Złotego krążą najbardziej fantastyczne hipotezy o miejscu ukrycia tego skarbu. I pojawiają się coraz to nowi jego poszukiwacze. Stefan Potocki mógł zdobyć tak bogatą żonę, bo pomógł odzyskać tron mołdawski swemu teściowi. Wykorzystał gigantyczny posag żony tylko częściowo, gdyż w 1612 r., udając się na wyprawę wojenną, aby znów pomóc teściowi i szwagrowi w utrzymaniu tronu, doznał wielkiej porażki. Stracił wojsko i trafił do niewoli tureckiej. Przezornie przed wyprawą na wojnę, chcąc zabezpieczyć skarb żony (zamek w Potoku był dopiero w budowie), zdeponował go u swoich krewnych w podziemiach potężnego zamku Golskich w Podhajcach. I wówczas doszło do jednej z największych afer kryminalnych w Rzeczypospolitej. Bo skarb Mohylanki, gdy ta chciała za jego część wykupić męża z tureckiej niewoli, nagle zniknął. W 1613 r. zaczął się jeden z najbardziej tajemniczych i powikłanych od strony prawnej proces sądowy. Nigdy nie udało się ostatecznie ustalić, kto i kiedy ukradł ten wielki skarb. Sprawę tę w sposób pasjonujący opisał Władysław Łoziński w swej słynnej książce "Prawem i lewem?. Historia ta, pełna pikanterii i ludzkiej przewrotności, została w 1984 r. sfilmowana przez Tadeusza Junaka, według scenariusza Józefa Hena, w serialu "Rycerze i rabusie?, w odcinku noszącym tytuł "Skarb Mohylanki?. Rolę śledczego, szlachcica Piotra Wolskiego, zagrał Tomasz Stockinger, a Mohylankę Zofia Saretok. Jest to polski film "płaszcza i szpady?. Stefan Potocki, główny budowniczy Potoku Złotego, wykupiony z niewoli tureckiej, mimo że podjął twardą walkę, nigdy nie odzyskał skarbu swojej żony, ale dzięki pomocy sąsiadów, organizując najazdy na podejrzanych o kradzież, uzyskał jako rekompensatę prawa do trzech miast z zamkami: Buczacza, Czortkowa i Wierzbowa oraz do włości w powiecie kamienieckim. Tym samym ugruntował pozycję Potockich na Podolu. We władaniu Gniewoszów W maju 1772 r. armia austriacka pod dowództwem gen. Andreasa Hadika przekroczyła granice Rzeczypospolitej i bez oporu dotarła aż do rzeki Zbrucz. Zajęła 83 tys. km kw., który zamieszkiwało 2 mln 650 tys. ludności. Tym samym Potok Złoty znalazł się w państwie austriackim. U schyłku XVIII w. Potoccy sprzedali Potok Złoty i zaczęła się bieda. Tracący wartość majątek przechodził z rąk do rąk. Miał w krótkim czasie kilku właścicieli: m.in. Skwarczyńskich i Friedmannów (rodzina chasydzkich cadyków z Sadogóry), by wreszcie w 1875 r. trafić w ręce Włodzimierza Hipolita Gniewosza (1838?1909). Od tego czasu do roku 1939 Potok Złoty będzie własnością bardzo ciekawego rodu, który ? podobnie jak Potoccy ? położył duże zasługi w historii miasteczka. Włodzimierz Gniewosz, pan na Potoku Złotym, był wybitnym działaczem gospodarczym, organizatorem ziemskich towarzystw kredytowych, ogrodniczych, pszczelarskich, ubezpieczeniowych. Był też budowniczym pałacu w Potoku Złotym, zwanym "Dworem Gniewoszów? ? okazałej budowli, którą znamy z fotografii i opisów Romana Aftanazego. Znajdowały się tam reprezentacyjne pokoje ozdobione malowidłami Włodzimierza Bieleckiego ? ucznia Mehoffera, stylowe meble i ciekawy zbiór malarstwa, ze szczególnie cennymi obrazami Juliana Fałata i Juliusza Kossaka. Był tam cykl obrazów przedstawiających świetlaną przeszłość rodu i portrety najwybitniejszych Gniewoszów. Włodzimierz Gniewosz przez trzy kadencje (1891-1907) piastował mandat do wiedeńskiej Rady Państwa. Należał do aktywnych posłów Koła Polskiego o poglądach narodowych. Popularność w Polsce przyniósł mu incydent, który wydarzył się w listopadzie 1898 r., gdy podczas debaty parlamentarnej poseł niemiecki Wolf nazwał Polaków "narodem pasożytów?. Włodzimierz Gniewosz w przypływie irytacji nazwał go "gassenbub? ? ulicznikiem, który nie ma "kwalifikacji moralnych?, aby obrażać Polaków. Wolf natychmiast wysłał sekundantów do swego polemisty. Pojedynek odbył się w Wiedniu 10 listopada 1898 r. Gniewosz, już wówczas 60-letni, niedowidzący, zamiast pistoletu wybrał szablę, ale i tak nie miał szans z dużo sprawniejszym fizycznie Wolfem. Otrzymał bardzo mocne cięcie w ramię i ciężko ranny trafił do szpitala w Wiedniu. Po sześciu tygodniach przewieziono go do pałacu w Potoku Złotym, gdzie stopniowo wracał do sił. Odwiedziło go wówczas wielu przyjaciół, kolegów z parlamentu, sąsiadów, współczując i gratulując postawy oraz odwagi cywilnej. Zmarł w 1909 r. jego pogrzeb na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie z udziałem trzech arcybiskupów i licznych polityków był wielką manifestacją żałobną. Nowym dziedzicem Potoka Złotego został jego syn, Aleksander Gniewosz (1873-1930), który jako budowniczy kontynuował dzieło swego ojca. Ostatnimi polskimi dziedzicami Potoka byli Aleksander jr Gniewosz (1920-2003) ? uczestnik bitwy pod Monte Cassino (zmarł w Brazylii) i Antoni Gniewosz (ur. 1922), który po wojnie, tracąc majątek, osiadł z rodziną w Szczecinie. Nieznani sprawcy Czasy obu wojen światowych były dla Potoka Złotego okresem wielkich, apokaliptycznych tragedii, które starły z powierzchni ziemi całą historyczną, starą zabudowę tego miasteczka. Dziś właściwe tamtego Potoka Złotego nie ma. Uległ zagładzie. Został we wspomnieniach, na starych sztychach i fotografiach oraz w legendzie. Po zamku zachowały się tylko ruiny. W miejscu dawnego rynku i okalających go kamienic przebiega obecnie aleja wysadzana drzewami, a w przebudowanym do niepoznania oszpeconym pałacu Gniewoszów jest zapuszczony dom kultury. Zaczęło się to wszystko w czasie I wojny światowej. Już 20 sierpnia 1914 r. Potok Złoty znalazł się na linii frontu rosyjsko-austriackiego. I tak było prawie przez trzy lata. Miasto przechodziło trzykrotnie z rąk do rąk. Dwukrotnie znalazło się na linii frontu przez okres czterech miesięcy. Było palone i rabowane, ginęli ludzie. Przez pewien czas stacjonował tam główny sztab rosyjski. Według najnowszych ustaleń Tomasza Skrzypeckiego w maju 1915 r. przebywał tam ze swoim sztabem naczelny wódz armii rosyjskiej, brat cara, wielki książę Michał Romanow, który rezydował w klasztorze dominikanów. Opis rabunków, których dopuszczali się Rosjanie, jest porażający. Gdy się wycofywali, zabrali stamtąd na przetopienie 3 stare dzwony kościelne i wszystkie lichtarze. Na opał rozebrano nawet 500-metrowy parkan jodłowy wokół klasztoru. Uprowadzono wszystkie konie, krowy, wywieziono maszyny rolnicze, uprzęż, a nawet siodła. Z pałacu rozgrabiono wszystkie meble. Bezpowrotnie zaginęły też obrazy Fałata i Kossaka. Gdy Polska odzyskała niepodległość po wojnie z Ukraińcami i bolszewikami, Potok Złoty zaczął się podnosić z ruiny, ale w połowie lat trzydziestych XX w. przez miasteczko przeszła fala katastrofalnych celowych podpaleń, których dopuszczali się nieustaleni sprawcy. Dziś wiemy, że była to działalność ukraińskich nacjonalistów, wyprzedzająca poniekąd to, co w czasie II wojny światowej będą czynić masowo banderowcy. W 1934 r. podpalono kościół w dwóch miejscach równocześnie ? na chórze i przy ołtarzu. Tylko dzięki szybkiej akcji ratowniczej świątynia nie spłonęła całkowicie. Rok później nieznani sprawcy podpalili pałac Gniewoszów. Śledztwo ustaliło jedynie, że podpalacze weszli od strony sadu i plantacji malin. Największy pożar wybuchł jednak 14 sierpnia 1939 r. i trwał prawie pięć dni. Było wyjątkowo upalne lato i tego dnia wiał mocny wiatr. Spłonęło wówczas w samym centrum Potoka Złotego ponad 100 domów. Miasteczko stało się jednym wielkim pogorzeliskiem. Wzdłuż głównych ulic sterczały kikuty wysokich kominów. Mówiono, że była to sprawa niemieckiej V kolumny. Za dwa tygodnie wybuchła II wojna światowa, a Potok Złoty był już cały w zgliszczach. Polacy nie odbudowali już swoich domów. W biedzie przeżyli dwie okupacje ? sowiecką i niemiecką, a w 1945 r. zostali stamtąd wygnani. Niektórzy z nich obolali, wyniszczeni psychicznie, opuszczali swoje strony rodzinne z nadzieją, że już nic gorszego spotkać ich nie może. Ryzykując, wywieźli ze sobą dzwon (250 kg) ufundowany przez Gniewosza w 1927 r., za co można było stracić życie. Zabrali też obraz Matki Boskiej Potockiej i 12 stacji drogi krzyżowej. Dziś te pamiątki znajdują się w kościele w Wabienicach, między Namysłowem a Oleśnicą. Strażnicy pamięci Wspomniałem na wstępie, że Potok Złoty ma wyjątkowo liczną grupę strażników pamięci. Pierwszym kronikarzem dziejów miasteczka był Stanisław Jankowski (ur. 1928), autor obszernej opowieści sentymentalnej o Potoku, trzykrotnie wznawianej. Stanisław Jankowski jest z wykształcenia ekonomistą i do momentu przejścia na emeryturę pracował w urzędzie wojewódzkim oraz w opolskiej WSP, poprzedniczce uniwersytetu. Przybył do Opola w 1945 r. ze swym ojcem, Piotrem (1890-1960), z zawodu szewcem, i bratem Wincentym (ur. 1930) ? później ekonomistą. Drugim strażnikiem pamięci o Potoku Złotym jest ks. Andrzej Hanich (ur. 1951), który zredagował na temat tego miasteczka trzy książki. Zgromadził w nich wiele unikatowych zdjęć oraz tekstów różnych autorów. Stał się też opiekunem duchowym całej, kilkusetosobowej diaspory potoczan na Śląsku, która spotyka się regularnie na pielgrzymkach w Wabienicach. Przy swych rozlicznych obowiązkach, a trzeba pamiętać, że przez wiele lat był osobistym sekretarzem bp. Alfonsa Nossola, później budowniczym i dyrektorem Radia Plus, autorem licznych książek z dziejów Kościoła na Śląsku Opolskim, pomysłodawcą i realizatorem wzniesienia pomnika papieża Jana Pawła II na Górze św. Anny. Doprowadził do skopiowania i przewiezienia do kościoła w Potoku Złotym obrazu Matki Boskiej Potockiej z Wabienic. Od lat oddaje tym samym hołd pamięci swych przodków, od XVII wieku potoczan, m.in. dziadka Władysława (1867-1943) i ojca Piotra Hanicha (1910-1985) ? znanych kuśnierzy. Jego matka była też Kresowianką ? Zofia z d. Berendowicz (1923-1980) z Gródka Jagiellońskiego. Obecnie Andrzej Hanich jest profesorem w Instytucie Śląskim, proboszczem w Prószkowie i stałym opiekunem duchowym śląskich potoczan. Najmłodszym autorem książki o Potoku Złotym jest Tomasz Skrzypecki (ur. w Opolu w 1971 r. w rodzinie, której przodkowie mieszkali w Potoku już przynajmniej od XVII w.). Pod wpływem opowieści i wspomnień dziadka i ojca uległ fascynacji przeszłością Potoka. I nie będąc zawodowym historykiem (pracuje w Elektrowni Opole), napisał bardzo interesujące studium oparte na głębokiej dokumentacji wydobytej z archiwów polskich i ukraińskich o Potoku. Książka ma świetną dokumentację ikonograficzną. Jego dziadkiem był Henryk Skrzypecki (1899-1977) ? z zawodu szewc, który w Opolu był pracownikiem pogotowia ratunkowego. A jego ojciec, Jerzy Skrzypecki (1943-1984), który przybył do Opola jako dwuletnie dziecko, pracował w zakładach energetycznych. Wielką rolę organizacyjną w istniejącym od roku 1993 Związku Potoczan spełnia Irena Swaryczewska-Kalita, organizatorka zlotów potoczan i promotorka wielu inicjatyw, szczególnie w zakresie upamiętniania miejsc w formie różnych tablic pamiątkowych. Dziadek Ireny Kalitowej, pełniącej obecnie również funkcję przewodniczącej opolskiego Towarzystwa Przyjaciół Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich, był Antoni Swaryczewski (1881-1922) ? burmistrz Potoka Złotego. Jej ojcem był Józef Swaryczewski (1900-1941) ? żołnierz Piłsudskiego, pracownik w Sądzie Grodzkim w Potoku, zamordowany przez Ukraińców 10 listopada 1941 r. Jej matką była Maria z Kapuścińskich (1914-1991) ? rodowita stanisławowianka, przed wojną kierowniczka poczty w Horodence, a jej siostrą jest Rozalia Swaryczewska-Krzywda ? znana opolska dentystka. (autor: Stanisław S. Nicieja, za nto.pl) Zdjęcia wykonano dzięki współpracy ze Stowarzyszeniem Kultury Chrześcijańskiej im. ks. Piotra Skargi w Krakowie.

Wewnętrzna baza danych MSZ dotycząca pomocy rozwojowej zawierająca m.in. opisy projektów z ich celami politycznymi, kwoty na wsparcie opozycji białoruskiej, znalazła się na ogólnodostępnym portalu internetowym. "To niebezpieczne dla organizacji pozarządowych jakie działają na Białorusi, jak i na Ukrainie. To może spowodować represje tych organizacji" oburza się Natalia Radina, redaktor naczelna portalu Karta97.

Rosję czeka rewolucja albo stagnacja - przewidują eksperci z Centrum Opracowań Strategicznych. Może zatrzymać te negatywne zjawiska jedynie radykalna zmiana struktur władzy. W ubiegłym roku specjaliści z COS przewidzieli masowe demonstracje w dużych miastach Federacji.

Rosyjski statek aresztowany w Nigerii nie złamał tamtejszego prawa. Przedstawiciel spółki Moran Security Group, która jest właścicielem jednostki twierdzi, że dopełniono wszystkich procedur związanych z przewożeniem broni. Nigeryjska straż morska zatrzymała statek i 15 marynarzy za to, że wpłynęli na jej wody terytorialne nie uprzedzając, że mają na pokładzie broń.

W programie "Most" Radia Wolna Europa przeprowadzono rozmowę o tym, co oznacza coraz ściślejsza współpraca władz Serbii z Moskwą. W rozmowie wzięli udział: belgradzki analityk polityki zagranicznej Boško Jakšić oraz Filip Ejdus, asystent na Wydziale Nauk Politycznych w Belgradzie. Rozmowa dotyczyła kwestii, czy prawdziwa jest teza, iż Waszyngtonowi nie przeszkadzałoby zbliżenie się Serbii do Rosji, o ile nowa władza spełniłaby amerykańskie żądania dotyczące Kosowa, jaki wpływ miała Moskwa na Ivicę Dačicia, aby opuścił Borisa Tadicia i zjednoczył się Tomislavem Nikoliciem, jak z dzisiejszej perspektywy wygląda niegdysiejsza wypowiedź Tomislava Nikolicia, że bardziej wolałby, aby Serbia była rosyjską gubernią niż członkiem bloku europejskiego, czy w Serbii, z uwagi na ogromną popularność Putina, dominuje dziś myślenie prorosyjskie, dlaczego Aleksandar Vučić z uporem powtarza, że Serbia nie wejdzie do paktu NATO, na ile naprawdę zależy Rosji, aby Serbia pozostała poza NATO, jak i o tym, jakie znaczenie polityczne ma budowa wspólnej z Rosjanami fabryki broni.

Łotwa wciąż planuje dołączyć do unii walutowej na początku 2014 roku - twierdzi premier tego kraju Valdis Dombrovskis. Uważa on, że - tak jak w przypadku Estonii - przyjęcie euro może być dowodem na dobrą sytuację gospodarczą kraju.

Działaczowi rosyjskiej opozycji przedstawiono zarzut przygotowywania zamieszek. Leonid Rozwozżajew już siedzi w areszcie. Wkrótce ma tam trafić również lider Frontu Lewicowego Siergiej Udalcow. Komitet Śledczy prowadzi postępowanie w sprawie próby zorganizowania zamachu stanu. Na ślad rzekomego spisku wpadli dziennikarze telewizji NTVe, znanej z emisji reportaży oczerniających przeciwników rosyjskich władz.

Rosyjscy śledczy zamrozili konta dwóch byłych szefów Banku Moskwa Andrieja Borodina i Dmitrija Akulina. W ostatnich dniach nazwisko Borodina pojawiło się w głośnej sprawie rzekomego przygotowywania zamachu stanu w Rosji.

Rosjanie uczcili dziś pamięć ofiar zamachu terrorystycznego w Teatrze na Dubrowce. 10 lat temu czeczeńskie komando zajęło budynek teatru biorąc 922 zakładników. Trzy dni później w trakcie szturmu komandosów zginęło 40 terrorystów a 131 zakładników straciło życie na skutek zatrucia gazem usypiającym.

Odrestaurowany Pałac Radziwiłłów w Nieświeżu zarobił już pierwszy milion dolarów. W ciągu 9 miesięcy tego roku odwiedziło go około 300 tysięcy turystów. Do końca roku liczba zwiedzających może zwiększyć się do 400 tysięcy.

Ukraińska organizacja pozarządowa Opora wskazuje, że największym problemem prowadzonej na Ukrainie kampanii wyborczej jest zaangażowanie w nią władz. Kandydaci rządzącej Partii Regionów w okręgach jednomandatowych mogą liczyć na pomoc samorządów, a nawet władz centralnych.

Warunki dostaw rosyjskiego gazu dla Ukrainy zdominowały rozmowy prezydentów: Rosji - Władimira Putina i Ukrainy - Wiktora Janukowicza. Ukraiński prezydent odwiedził Moskwę na kilka dni przed wyborami parlamentarnymi w swoim kraju.

Koncern naftowy Rosnieft przejmuje udziały BP na rosyjskim rynku. Jak podkreślają eksperci - stanie się największą spółką naftową na świecie, w której większościowy pakiet akcji ma skarb państwa. W ich opinii to kolejny krok prezydenta Władimira Putina do przywrócenia zasobów surowcowych Rosji pod kontrolę państwa.

Na Białorusi, w dniu wspomnienia liturgicznego błogosławionego Jana Pawła II, odbywają się msze w intencji rychłego ogłoszenia go świętym. Wierni modlą się też o jego wstawiennictwo za swymi rodzinami i Kościołem na Białorusi.

Kolejni naukowcy potwierdzają ustalenia ekspertów parlamentarnego zespołu po przewodnictwem Antoniego Macierewicza (PiS) d.s. zbadania przyczyn katastrofy smoleńskiej. W trakcie dzisiejszej Konferencji Smoleńskiej prof. Piotr Witakowski stwierdził, że aktualny stan badań wskazuje, że katastrofie towarzyszyła eksplozja. Dzisiaj, w trakcie swoich wystąpień informacje o wybuchu jako przyczynie katastrofy potwierdzili kolejni naukowcy.

Na grobie wolnego słowa można by wznieść pomnik zbudowany z nazwisk tych, którzy za nie zapłacili własnym życiem. Od początku lat dziewięćdziesiątych, w Rosji zabitych zostało ponad trzystu dziennikarzy.

Dochodzenie w sprawie karnej Andrzeja Poczobuta zostało przedłużone o kolejny miesiąc - do 21 listopada. Poinformowały o tym białoruskie media, powołując się na wypowiedź przedstawiciela Komitetu Śledczego Białorusi. Polski dziennikarz i działacz społeczny jest podejrzany o zniesławienie prezydenta Aleksandra Łukaszenki w Internecie.

Przedstawiciele Ministerstwa Edukacji Narodowej nie dotarli na Drugie Forum Oświaty Polskojęzycznej w Baranowiczach na Białorusi. Białoruskie władze odmówiły przyznania wiz delegatom MEN'u.

Zakończyła się ekshumacja Ryszarda Kaczorowskiego. Trumna ze szczątkami ostatniego prezydenta Rzeczypospolitej na Uchodźstwie została wywieziona ze Świątyni Opatrzności Bożej po godzinie szóstej. Jednocześnie na warszawskich Powązkach przeprowadzono ekshumację innej ofiary katastrofy smoleńskiej.

Jak padł na ziemię na placu, rozległy się okrzyki: "zabili go! Zabili!". Wszyscy więźniowie zaczęli wychodzić na plac. Przystąpili do rzucania kamieniami w wieżyczki strażnicze. Z wagonów kolejki wąskotorowej, dowożącej do kotłowni węgiel, braliśmy jego bryły i rzucali w strażników.

Mają dość ciągłego narzekania na to, że nie ma pieniędzy na filmy historyczne i sami zaczynają eksperymentować, tworząc kilkuminutowe klipy z własnych środków.

Szczególnie wyrafinowaną torturą było nalewanie przez oprawcę wody do nosa. Przesłuchiwany się dusił. Jak nie mógł wytrzymać, to musiał się huśtać i krzyczeć. Jak nie chciał mówić, gdy oprawcy przestali się nad nim znęcać, to ci wpadali we wściekłość i dopiero dawali mu wycisk.

Premier Wielkiej Brytanii David Cameron spotkał się w Brukseli z liderem Akcji Wyborczej Polaków na Litwie Waldemarem Tomaszewski i pogratulował partii sukcesu wyborczego - czytamy na portalu AWPL.

O publikacji zdjęć ofiar katastrofy smoleńskiej portal Stefczyk.info rozmawiał z prof. Włodzimierzem Marciniakiem, ekspertem ds. rosyjskich, byłym członkiem polsko-rosyjskiej grupy ds. trudnych.

Prezydent Białorusi zachęca senatorów do współpracy z tymi państwami które - jak to określił - szanują białoruski naród i niezależność kraju. Aleksander Łukaszenka występując na otwarciu pierwszej po wyborach sesji Rady Republiki, izby wyższej białoruskiego parlamentu zapewnił, że takich państw jest większość.

Rosyjskojęzyczne media obszernie komentują skandal związany z publikacją w Internecie drastycznych fotografii ciał ofiar katastrofy smoleńskiej. Dziennikarze agencji "Rex" zwracają uwagę, że na prośbę polskiego MSZ o zablokowanie dostępu do serwerów odpowiedziały Ukraina i Rosja. Blokady drastycznych fotografii odmówiły natomiast Stany Zjednoczone i Niemcy. Autor publikacji Dawid Berezicki dziwi się, dlaczego strona polska nie komentuje takich zachowań swoich sojuszników a krytykuje Rosjan.

Rosyjski bloger, który zamieścił drastyczne fotografie pasażerów Tu-154M, współczuje rodzinom ofiar. Uważa, że najlepsza pamięć o nich to - jak pisze - "ustalenie prawdziwych zabójców". Podtrzymuje on, że fotografie są tylko dowodami na to, że katastrofę upozorowano.

Jak Nikita Chruszczow miał przyjechać do Polski i odwiedzić Śląsk, to milicja znalazła gdzieś na drutach materiały wybuchowe na trasie jego przejazdu. Władze wpadły w panikę i ruszyły bezpiekę, która zaczęła szukać, "czy gdzieś nie ukrył się jakiś sukinsyn, który mógł chcieć dokonać zamachu na generalnego sekretarza KPZR".

Białoruś na razie nie jest gotowa do realizacji umowy z Polską o wprowadzeniu małego ruchu granicznego. Mińsk twierdzi, że winna jest polityka jaka prowadzą polskie elity przeciwko Białorusi.

"Zdjęcia mógł zrobić każdy" - tak tytułuje swój artykuł rosyjski dziennik rządowy "Rossijskaja Gazieta". W tekście dziennikarze odnoszą się do głośnej sprawy opublikowania w Internecie drastycznych fotografii ofiar katastrofy smoleńskiej.

Niemal wszystkie rosyjskie media poinformowały o poszukiwaniu osób rozmieszczających w sieci drastyczne zdjęcia ofiar smoleńskiej katastrofy. Portal LifeNews napisał, że Komitet Śledczy Federacji Rosyjskiej odszuka ich autorów i wyjaśni motywy publikacji.

Mer Tarnopola Siergiej Nadal, reprezentujący nacjonalistyczną partię "Swoboda", obwinił władze centralne w Kijowie o spowodowanie opóźnienia w rozpoczęciu sezonu grzewczego w miastach zachodniej Ukrainy. Wypowiedział się na ten temat 17 października w czasie swojego briefingu.

Autor bloga, na którym opublikowano drastyczne fotografie ofiar katastrofy smoleńskiej, nie ukrywa się. W jednej z internetowych dyskusji przyznaje, że mieszka w Barnauł. Drwi z polskich dziennikarzy, którzy nazwali go "blogerem z azjatyckiej części", przypominając, że Kraj Ałtajski leży na Syberii.

Fundacja Obowiązek Polski serdecznie zaprasza wszystkich mieszkańców Białegostoku i okolic na II Dzień Tradycji Rzeczypospolitej, który odbędzie się w najbliższą niedzielę, 21 X 2012 roku.

"Sprawdziliśmy i takie fotografie nie znajdują się w naszych zasobach, również nie były przez nas udostępniane" - poinformował rzecznik Komitetu Śledczego Federacji Rosyjskiej Władimir Markin.

Ataki odpierano pieszo, ogniem broni palnej, a gdy kul zabrakło, ładowano lufy grotami tatarskich strzał. Co ciekawe, również i Tatarzy zeszli z koni do walki "zasłony także sobie porobiwszy z desek, koszów słomianych".

Polskie władze ustalają skąd wyciekły zdjęcia ofiar smoleńskiej katastrofy - tak tytułuje swoją informację rosyjski portal Gazieta.ru. Chodzi o drastyczne zdjęcia przedstawiające ciała ofiar katastrofy z 10 kwietnia 2010 roku, które zostały wykonane: w trakcie akcji ratowniczej, podczas wkładania ciał do trumien i w prosektorium.

Makabryczne zdjęcia ofiar katastrofy smoleńskiej wciąż są dostępne w Internecie. 21 września opublikował je jeden z rosyjskojęzycznych blogerów portalu Livejournal. Fotografie zamieścił jako ilustracje do artykułu o światowym spisku zabójców.

Zdjęcia ofiar katastrofy smoleńskiej opublikowane w internecie przez rzekomego blogera pochodzą z materiału dowodowego zgromadzonego przez rosyjski MAK - dowiedział się portal Niezależna.pl.

Po niedzielnych wyborach parlamentarnych na Litwie prezydent Bronisław Komorowski skomentował dla PAP ich znaczenie dla stosunków polsko-litewskich (wybory te wygrały opozycyjne ugrupowania lewicowe - Partia Pracy i Litewska Partia Socjaldemokratyczna; po raz pierwszy pięcioprocentowy próg wyborczy przekroczyła Akcja Wyborcza Polaków na Litwie):

Społeczność międzynarodowa musi dać Rosji czas na zbudowanie państwa obywatelskiego. Tak twierdzi w rozmowie z Polskim Radiem przedstawiciel biura ONZ w Moskwie Ryszard Komenda.

Katolicy mieszkający w Rosji nie zapomnieli o 34 rocznicy wyboru kardynała Karola Wojtyły na papieża. W moskiewskiej katedrze odprawiane są msze w intencji kanonizacji błogosławionego Jana Pawła II, a obok pomnika papieża Polaka leżą świeże kwiaty.

Prezydent Gruzji Micheil Saakaszwili przywrócił obywatelstwo liderowi opozycji Bidzinie Iwaniszwilemu. Miliarder, który stworzył koalicję "Gruzińskie marzenie" został pozbawiony gruzińskiego obywatelstwa rok temu, ponieważ jednocześnie posługiwał się paszportem Francji.

Rosyjscy prokuratorzy zakończyli śledztwo w sprawie zamordowania znanej dziennikarki Anny Politkowskiej. Przed sądem mają stanąć trzej Czeczeńcy, bracia Machmudow oraz ich pomocnicy: Siergiej Chadżikurbanow i Łom-Ali Gajtukajew.

Zdaniem przewodniczącego Akcji Wyborczej Polaków na Litwie, nowy litewski parlament będzie dążył do poprawy stosunków z sąsiadami, w tym z Polską.

Zwycięstwo partii opozycyjnych na Litwie stwarza przesłanki do tego, aby poważnie myśleć o nowym otwarciu w relacjach polsko-litewskich - tak wstępne wyniki niedzielnych wyborów w tym kraju ocenił europoseł PO Paweł Zalewski.

Jest zgoda na przedłużenie o rok unijnych sankcji wobec Białorusi. Decyzję podjęli ministrowie spraw zagranicznych Wspólnoty na spotkaniu w Luksemburgu. Powodem jest łamane prawa człowieka w tym kraju.

Rosyjscy kierowcy muszą zapomnieć o "małym piwku" za kółkiem. Większość posłów w Dumie Państwowej sprzeciwia się wprowadzeniu do kodeksu drogowego zapisu dopuszczającego 0,2 promila alkoholu w krwi kierowcy.

Gruzja nigdy nie uzna niepodległości Abchazji i Południowej Osetii. Takie zdecydowane stanowisko przedstawił w telewizji PIK główny doradca gruzińskiej opozycji Gieorgij Wolski. W jego opinii, Rosja świadomie utrzymuje stan napięcia na Kaukazie, by nie stracić wpływów w tym regionie.