Archive Category: Publicystyka

Lider ruchu Kukiz'15 w ostrych słowach odniósł się do działań…

To zatrważające, że nawet w obliczu podniesienia kurtyny w czasie niedawnego szczytu Partnerstwa Wschodniego i odsłonięcia ról politycznych, jakie grają na niej aktorzy, Polska nadal chce odgrywać rolę Papkina – wojowniczego w swej retoryce, a w rzeczywistości słabego pieniacza, który może tylko doigrać się guza.

Problemem ukraińskich władz coraz bardziej staje się atmosfera wrogości wśród obywateli Ukrainy. Wspólnie z mediami tworzą jednak nie tylko ją, lecz mimowolnie również klimat przyzwolenia i potencjalnej bezkarności względem „spontanicznych” działań przeciwko „wrogom państwa i narodu”.

“Polska nie tylko ma szanse, ale powinna prowadzić politykę regionalną. Jeżeli tego nie zrobimy, to wkrótce, po zaangażowaniu się w konflikt rosyjsko-ukraiński, możemy na tym wyjść bez własnego państwa” – mówi Kresom.pl kandydat na prezydenta RP Marian Kowalski.

Jeszcze do niedawna mogło się wydawać, że na współczesnym polu walki pewne kategorie uzbrojenia – w tym wojska artyleryjskie – nie będą odgrywały większej roli. Konflikt na wschodzie Ukrainy pokazuje, że pogląd ten powinien zostać szybko zrewidowany.

Zdaniem wielu obserwatorów starzy działacze Medżlisu przegrają starcie z młodymi Tatarami, którzy utworzyli ruch „Krym”, aktywnie współpracujący z władzą. Na jego czele stoi wicespiker parlamentu Remzi Iliasow.

Stało się – temat Smoleńska znów żyje. Wręcz płonie, przyciągając uwagę polskiej opinii publicznej. I nie chodzi tu o 5. rocznicę katastrofy, lecz o „nowe zapisy”, odczytane na nowo przez polskich biegłych w Moskwie, a które na podstawie opublikowanych przez RMF FM stenogramów określono mianem „przełomowych” dla śledztwa prowadzonego przez Naczelną Prokuraturę Wojskową.

"Dla Polski i jej narodu, a co za tym idzie – dla mnie osobiście jest ważne, aby to pole niszczącego działania nie znalazło się pomiędzy Odrą a Bugiem, a najlepiej nawet nie pomiędzy Odrą a Zbruczem. Szkoda bowiem dziedzictwa materialnego I Rzeczypospolitej. To właśnie powinno być troską polityków w Polsce. Musimy być w tej grze figurą a nie pionkiem! Figurą, która gra bardziej z tyłu i wygrywa pokój bez strat".

Refleksja przeciętnego Kowalskiego po obejrzeniu poczynań Underwooda zamknie się w stwierdzeniu jacy to ci „jankesi” są niemoralni, media i politycy źli, a i tak już duże obrzydzenie do polityki jeszcze wzrośnie. Przesłanie jakie wyciągniemy z tego serialu może być jednak znacznie bardziej wartościowe, jeśli tylko spojrzymy na niego bez naszej narodowej przywary: moralizowania wszystkich i wszystkiego.

Rosja nawet gdyby chciała, nie posiada zdolności do łatwego podboju i anektowania wschodniej Ukrainy, a tym bardziej całego kraju. Jakieś 15 milionów ludzi – 1/3 ukraińskiej populacji – zamieszkuje pomiędzy Dnieprem, który rozdziela kraj na połowę, a rosyjską granicą. Przytłaczająca większość tych ludzi chce pozostać częścią Ukrainy i z pewnością przeciwstawiłaby się rosyjskiej okupacji. Co więcej, raczej słaba rosyjska armia, wykazująca nieliczne oznaki przekształcania się we współczesny Wehrmacht, miałaby małe szanse na spacyfikowanie całej Ukrainy. Moskwa jest również słabo przygotowana do opłacenia kosztownej okupacji; jej słaba gospodarka ucierpiałaby jeszcze bardziej w obliczu wynikłych z tego sankcji.

Część mediów po aresztowaniu domniemanych zabójców Borysa Niemcowa – Czeczenów - drwiąco wyrażała się o „dyżurnych zabójcach” czy „oczywistym, jak zwykle, czeczeńskim śladzie”. Jednak trudno nie dostrzec, że w wielu najistotniejszych przypadkach tego rodzaju zabójstw gdzieś w tle majaczy górski krajobraz północnego Kaukazu. Czy to właśnie tam może znajdować się klucz do odpowiedzi przynajmniej na część pytań?

"Jeżeli Ukraińcy w porę się nie opamiętają, to społeczeństwo polskie przestanie być wrażliwe na ich oczekiwania i dążenia niepodległościowe. Niech zatem atamani takiej polityki nie mają wątpliwości, że nie będzie to w Polsce niezauważone. Jeżeli teraz obrażają nasz naród poprzez historyczne gesty, to społeczeństwo polskie wymusi na rządzących zmianę nastawienia do Kijowa".

Niedawny, poświęcony Polakom na Litwie tekst Kostrzewy-Zorbasa jest nie tylko jaskrawym przykładem historycznej ignorancji. Podważa on także moralne fundamenty polskiego patriotyzmu.

Na Kresach Północno-Wschodnich na początku lat ’90 szansę na trwałe wkomponowanie w mapę niepodległej już Litwy miał Polski Kraj Narodowo-Terytorialny. Proklamowano go w granicach Republiki Litewskiej 22 maja 1991 roku w Mościszkach. Jego hymnem miała zostać „Rota”, stolicą zaś – Nowa Wilejka.

Problem w tym, że polityka zewnętrzna państw nie polega wyłącznie na ustalaniu ich stosunku do Moskwy. Co więcej, uczestnictwo w stosunkach międzynarodowych opiera się często właśnie na „handlowaniu neutralnością”, na wystawieniu swoich zasobów na międzynarodowej licytacji. Polska nie posiada potencjału, nie posiada zasobów, które pozwoliłyby jej angażować się w konflikt na Ukrainie. Nie wiemy też właściwie, co Polska miałaby uzyskać na swoim zaangażowaniu.

Problem jednak w tym, że mniej więcej po wojnie trzynastoletniej Polska wyrzekła się prowadzenia wojen agresywnych (wszak wojnę najlepiej prowadzi się na własnym, dobrze znanym terytorium), a napadanie państwa słabszego już w ogóle jest nie do pomyślenia. Pozostaje jedynie, bagatela, zaczekać, aż ta reguła zostanie uświęcona i przyjęta przez wszystkie narody świata, co pozwoli nam wreszcie cieszyć się dobrze zasłużonym świętym spokojem.

Wyraźnie widoczna obecność szeroko pojętych elementów skrajnego ukraińskiego nacjonalizmu nie jest, mówiąc eufemistycznie, przedmiotem większego zainteresowania głównych polskich mediów czy ośrodków opiniotwórczych. Nie inaczej wygląda sytuacja na samej Ukrainie. Zupełnie inna tendencja dostrzegalna jest jednak w znanych i opiniotwórczych tytułach zagranicznych. Tam już od dłuższego czasu pojawiają się głosy wskazujące na faktyczny obraz tego problemu. Szczególną uwagę zwraca się na to, jak silnie elementy „neobanderowskie” zaznaczają się w kontekście społeczno-politycznym oraz jakie ma, lub może mieć to konsekwencje dla Ukrainy i jej obywateli.