Archive Category: Publicystyka

Neobanderowcy z Czarnego Komitetu postanowili „poprawić”…

O ile portal Kresy.pl poświęcił pewną uwagę wpisowi na portalu "Novosti Ukrainy" i odniósł się do tego w sposób prześmiewczy, o tyle większość mediów w Polsce w znacznie gorszych sytuacjach zwyczajnie przymyka oko. Dotyczy to większości mało optymistycznych wiadomości dochodzących z Ukrainy, zaś te kontrowersyjne zwyczajnie się pomija.

Polacy - obywatele III RP - są jedynie biernymi uczestnikami wielkiego przedstawienia, wielkiego pseudo-interaktywnego teatru, jakim stała się polska polityka. Problem w tym, że aktorom na scenie taka sytuacja jest bardzo na rękę. Sprowadza ona jednak obywateli III RP do roli uprzedmiotowionych niewolników, politycznie całkowicie zdominowanych przez „oligarchię” – nie chodzi tu przecież tylko o polityków.

"Niestety, Rosja nie jest państwem słabym na tyle, by wykluczyć w nieokreślonej przyszłości choćby najczarniejsze dla Polski scenariusze. Dlatego właśnie teraz, gdy Rosja jest spychana do narożnika przez zachodnie sankcje, Polska powinna wyzyskać tę sytuację kosztem Ukrainy. Polska nie ma interesu we wspieraniu tej ostatniej, gdyż przynależność terytorialna Donbasu nie wpływa na bezpieczeństwo Polski".

Wczorajsze tąpnięcie wartości złotówki w stosunku do franka szwajcarskiego to widmo poważnych kłopotów dla wszystkich Polaków, którzy zadłużyli się w tej walucie. Może to spowodować pauperyzację kilkuset tysięcy ludzi. Na Węgrzech poradzono sobie przynajmniej w części z tym problemem. Po prostu przecięto go niczym węzeł gordyjski.

„Obecnie część z tych oddziałów, szczególnie te powiązane z oligarchami lub skrajną prawicą, pokazują swoją ciemną stronę. W ciągu ostatnich miesięcy grozili urzędnikom rządowym, porywali ich, przechwalali się, że przejmą władzę (...), służyli jako ramię zbrojne przy nielegalnych próbach przejmowania lokalnych firm lub samorządów”

Prawda boli. Wiem, że składają kwiaty pod pomnikami zbrodniarzy i te pomniki są stawiane już nie tylko na zachodniej Ukrainie. Wątpię, że nastąpi taki dzień, w którym, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki wszyscy przejrzą na oczy. Ale musimy zrobić na początku porządek w Polsce. Na poziomie władzy rządzącej, która zadba o Polaków. Jako władza ma ona wręcz taki obowiązek. Nie rozumiem, po co Polska wspiera Ukrainę, kiedy nie potrafi zadbać o własnych obywateli i Polaków poza granicami kraju. A władza ukraińska już przyzwyczaiła się do tego, że jest krajem poszkodowanym i każdy jej jest coś dłużny. I dobrze na tym korzystają. Jeśli kraj jest naprawdę biedny, skorumpowany, a ludzie nie mają na chleb, to najlepiej ogłupić ich ideologią. Musi być temat zastępczy - mówi w wywiadzie dla Kresów.pl jedna z polskich działaczek ze Lwowa.

Podczas swojego wystąpienia w Sejmie RP prezydent Ukrainy Petro Poroszenko stwierdził, że Krym jest dla jego kraju krwawiącą raną. W interesie Polski jest, by rana ta krwawiła możliwie jak najdłużej, by Ukraińcy zużytkowali siły na próby zatamowania tego krwotoku i by jednocześnie Zachód obwiniał za to Rosję.

"Z mojej wiedzy, jako byłego szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW), nigdy Polsce nie groziły wieloczynowe, wieloodmianowe i skoordynowane akty terroru, których mieliby dokonać islamscy fundamentaliści" - pisze Bogdan Święczkowski, były szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Polskie czy zagraniczne? Komercyjne czy spółdzielcze? Oferta i wizerunek instytucji finansowych rodzi wiele pytań. Co wybrać? Komu powierzyć swoje oszczędności? Sprawdź na www.prawdaoskok.pl.

Prawdziwie szokującą informacją jest to, że „kwitnąca” pod rządami obecnej koalicji Rzeczpospolita Polska, cechuje się podobnym poziomem samobójstw co pogrążona w głębokim kryzysie Polska Rzeczpospolita Ludowa lat 80. XX w.!

"Kara, jaką UEFA nałożyła na warszawską Legię za zachowanie kibiców w belgijskim Lokeren, jaskrawo pokazuje toporną i grubo ciosaną logikę rządzącą na piłkarskich salonach. Sprowadza się ona do bezmyślnego podążania za postępowymi trendami antydyskryminacyjnymi. Tło tej głupoty stanowią bezkarnie powiewające na stadionach flagi z sierpem i młotem".

"Umiłowani Przywódcy doskonale wiedzą, że na sprawy publiczne wielkiego wpływu nie mają i to nawet nie dlatego, że po ratyfikacji traktatu lizbońskiego ponad 80 procent obowiązującego u nas prawa to są dyrektywy Komisji Europejskiej, tłumaczone przez fajdanisów własnymi słowami, ale przede wszystkim dlatego, że ostatnie słowo w istotnych sprawach kraju należy do naszych okupantów. Na tym właśnie polega „ustrój” ustanowiony w 1989 roku w Magdalence przez generała Kiszczaka i grono osób zaufanych".

"Powiem panu, że ja urodziłam się w Polsce. Bo przyszłam na świat w 1936 r. w Wilnie, które było wówczas polskie. Moja rodzina to wileńszczuki z dziada i pradziada. Kiedy byłam dzieckiem, moja mama przyprowadzała mnie na Rossę nie tylko po to, żeby zapalić świeczki na grobach rodzinnych, ale też opowiedzieć o cmentarzu. Zostałam wychowana w rodzinie bardzo patriotycznej".

Z ks. Tadeuszem Isakowiczem-Zaleskim rozmawia Andrzej Kumor z "Gońca" wydawanego w Toronto.

Szanowni a zacni demaskatorzy „agentury ruskiej”, zdajcie sobie proszę sprawę z faktu, iż określenie „ruski” odnosi się do Rusi, a nie do Rosji.

Tylko po rozstrzygnięciu „kwestii polskiej” będziemy mogli stwierdzić, że rozwiązaliśmy i naszą własną kwestię – „kwestię litewską”, że staliśmy się normalnymi Europejczykami już nie nękanymi ksenofobicznymi kompleksami małego i rzekomo nieustannie krzywdzonego narodu - pisze litewski polityk Artūras Melianas.

Wybory to „Święto Demokracji”, a wybór reprezentantów to „esencja Republikanizmu”. Przez duże „D” i wielkie „R”. „Spełniliśmy swój obywatelski obowiązek!”, bo przecież nikt i nic nas do tego nie zmusza. Tylko czy patrząc z boku, z pewnego dystansu, po chwili zastanowienia… czy to wszystko nie jest faktycznie nadęte do granic możliwości? Czy to wszystko nie jest tylko namiastką tego, czym są dla nas demokracja, aktywność obywatelska, republikanizm? Sprawianiem wrażenia, że jesteśmy uczestnikami i współtwórcami tego, co nas otacza? Czy w rzeczywistości nie wyglądamy z daleka jak dziecko z wyproszonym u rodziców odpustowym balonem w kształcie Świnki Peppy, cieszące się „że też jest w tej bajce”?