Wsiedliśmy do pociągu w Poraju i idąc przez przedziały zauważyliśmy, że siedzi taki jeden umundurowany i ma przy boku broń. Przed Korwinowem podeszliśmy do niego, jeden z nas wyjął spod płaszcza obrzyna kb i przystawił mu do piersi. Krzyknęliśmy – Ręce do góry! Dawaj tetetkę! – Oddał nam ją bez oporu. W Korwinowie na stacji wyszliśmy z pociągu i skoczyliśmy w mrok.

Kiedy zacząłem interweniować i pytać się, co się stało z tablicą w Urzędzie Miejskim, chciano mnie zbyć. Jakaś urzędniczka zapytała mnie – czy ta tablica w ogóle musi być? – Wtedy się zdenerwowałem i twardo powiedziałem – nas nie będzie, a ta tablica musi być! Ma przypominać ludziom, co działo się w tym budynku w czasach stalinowskich.

Gdy szedł do domu, to dosłownie na oczach żony, która wyglądała przez okno, został napadnięty przez kilku osobników i zatłuczony kijami. UB nie chciało bawić się w fingowany proces i postanowiło załatwić sprawę przy pomocy szwadronu śmierci. Później rozpuścili informację, że “Ponury” wypadł z okna, co było oczywistą nieprawdą.

Spuszczono mu lanie, ale on ciągle utrzymywał, że jest niewinny i na nikogo nie donosił. Stwierdził, że całą intrygę wymyśliła jego żona, która ma kochanka i chce się go pozbyć. Patrol poszedł powęszyć i potwierdził wersje podaną przez tego człowieka.

Kapral “Szary”, dowodzący egzekucją odwrócił się i usiłował odpędzić żołnierzy, którzy przeszkadzali mu w wykonywaniu kary i wtedy ten skazany dał nura w krzaki. “Szary” błyskawicznie się jednak odwrócił i puścił serię. Uciekający padł i po chwili przywleczono go do grobu. Póki miał ciepłe nogi ściągnięto mu tylko oficerki i włożono do mogiły.

To nie była wojna domowa, toczona między różnymi ugrupowaniami tego samego państwa, o władzę i własne interesy. W Polsce po 1944 r. mieliśmy do czynienia z Powstaniem Antykomunistycznym (także na polskich Kresach, o czym nie wolno zapomnieć), toczonym w celu odzyskania niepodległości.