Archive Category: Publicystyka

Neobanderowcy z Czarnego Komitetu postanowili „poprawić”…

W amerykańskich mediach okresowo pojawiają się publikacje, w których autorzy piszą o możliwości wojennego starcia między USA a Chinami. Przyczyną konfliktu mogą być morskie i terytorialne aspiracje Pekinu, które Waszyngton uważa za nieuzasadnione. Chodzi głównie o wyspy na morzach, oblewających Chiny, aspiracje, do których zgłaszają także inne państwa będące sojusznikami Stanów Zjednoczonych na tym obszarze.

Siłom rządowym nie udało się odbić Aleppo, drugiego pod względem wielkości miasta w Syrii. Jeżeli rebeliantom uda się przejąć nad nim całkowitą kontrolę, to dni reżimu Asada mogą być policzone.

Siła Ameryki w tej postaci, jaką znaliśmy, już nie istnieje – pisze Barry Gewen „National Interest”.

Kierowany przez znanego paszkwilanta Marcina Reya profil „Rosyjska V kolumna w Polsce” opublikował artykuł, w którym świadomie podano i uwypuklono fałszywe informacje na temat portalu Kresy.pl. Zostały one powtórzone przez Frondę.pl. Nie jest to pierwsze „osiągnięcie” tego osobliwego tandemu.

W związku z napiętą sytuacją na wschodzie Ukrainy i w rejonie Krymu, dziennikarz Tomasz Maciejczuk przeprowadził wywiady z osobami, które znajdują się na tych terenach: separatystycznym bojownikiem, ukraińską wolontariuszką i podoficerem ukraińskiej armii. Publikujemy je za zgodą autora.

Stosunki Moskwy z Kijowem jeszcze bardziej zaostrzyły się w ostatnich dniach z powodu Krymu.

Putin prowadzi szeroko zakrojone działania na całym regionie.

Wąskie grona osób mieniących się ekspertami mogą sobie organizować konferencje, sympozja i innego rodzaju spędy, a i tak dynamika społeczna jest nieubłagana. Polacy nie kupują kiczowatego „pojednania”, bo już na odległość zalatuje od niego fałszem - pisze Marcin Skalski.

Wyciek tysięcy maili ze skrzynki pocztowej urzędniczki tzw. Donieckiej Republiki Ludowej ujawnił skalę francuskiego poparcia dla wschodnioukraińskich rebeliantów.

W przyszłości USA staną się relatywnie bardziej potężne niż wcześniej, ale korzyści z tego będą mieć coraz mniejsze – pisze Robert Kaplan w "The National Interest".

Nie od dziś wiadomo, że przy każdym najmniejszym przejawie kultu UPA, Bandery i Szuchewycza na Kremlu strzelają korki od szampana. Jest więc zadaniem polskich ukrainofilów, by przekonali swoich przyjaciół znad Dniepru, jakie jest jedyne właściwe wyjście z tej sytuacji – pisze Marcin Skalski.

„Nie zrezygnujemy ze statusu światowej potęgi. Chcielibyśmy być centrum wielkiej Eurazji” – zapowiada znany rosyjski analityk i doradca Władimira Putina Siergiej Karaganow w rozmowie z „Der Spiegel”. „Państwa takie jak Polska, Litwa czy Łotwa, mają uspokoić się dzięki temu, że NATO rozmieści w nich swoją broń. To im jednak nic nie pomoże, my oceniamy to jako prowokację. W przypadku kryzysu właśnie ta broń zostanie zniszczona”.

Liderzy dwóch największych partii w USA straszą rosyjskim zagrożeniem. Amerykańscy eksperci wojskowi nie podzielają jednak ich obaw – zwraca uwagę Nikolas N. Gvosdev w "The National Interest".

ISIS nie chce zabijać dla samego zabijania. Chce pokazać sytej i zeświecczonej Europie, na ile jej pretensje do życia w dobrobycie są pozbawione podstaw – pisze Ori Goldberg w "Israel Hayom".

"Zdobędziemy wasz Rzym, połamiemy wasze krzyże, a wasze żony uczynimy naszymi niewolnicami" – głosi w jednym ze swoich odezw oficjalny przedstawiciel ISIS Abu Mohammad al-Adnani. Zapowiada on wprost, że Watykan wpadnie w ręce dżihadystów.

Rosja umacnia swą obecność w Arktyce. Ponownie swoje bazy lokuje w niej rosyjska armia, która porzuciła je po rozpadzie Związku Radzieckiego. Na północnej rubieży Rosji przez wiele lat nie było na wielu odcinkach nawet straży granicznej. Obecnie sytuacja ulega zmianie. Rosja umieszcza w Arktyce jednostki ”aktywnej obrony” wyposażone w broń odpowiednią do warunków klimatycznych. W związku z tym powstaje w niej cała rodzina „arktycznego uzbrojenia”, mogącego walczyć w temperaturze minus 55 stopni Celsjusza. Nie jest to oczywiście nowa broń, ale odpowiednio przystosowana do wymagań armii.

Aktualne staje się pytanie, czyją politykę będzie realizować Jan Piekło jako przedstawiciel państwa polskiego, o ile uchwały wołyńskie są dla obecnej władzy jakkolwiek wiążące. A może właśnie o to chodzi, by wiążące nie były? Wobec tego głównym zadaniem Jana Piekło byłaby pacyfikacja skutków uchwał wołyńskich w Kijowie, które przyjęto wyłącznie na użytek polskiego odbiorcy – pisze Marcin Skalski.