Św. Barnaba. „Syn Pocieszenia” i apostoł pierwszych chrześcijan
11 czerwca Kościół wspomina św. Barnabę, jednego z najważniejszych przedstawicieli pierwszego pokolenia chrześcijan. Nie należał do grona Dwunastu Apostołów, ale Dzieje Apostolskie i tradycja kościelna ukazują go jako bliskiego współpracownika apostołów oraz towarzysza św. Pawła w działalności misyjnej.
Barnaba pochodził z Cypru i urodził się w żydowskiej rodzinie z pokolenia Lewiego. Jego właściwe imię brzmiało Józef. Przydomek Barnaba nadali mu apostołowie. Dzieje Apostolskie tłumaczą go jako „Syn Pocieszenia”. Określenie to łączono z jego postawą: umiał umacniać innych, łagodzić napięcia i podtrzymywać wspólnotę w chwilach próby.
Już na początku działalności Kościoła Barnaba sprzedał posiadaną ziemię, a pieniądze przyniósł i złożył u stóp apostołów. Gest ten stał się jednym ze świadectw życia pierwszej wspólnoty chrześcijańskiej, w której wierni dzielili się dobrami i troszczyli o potrzebujących.
Znaczenie Barnaby ujawniło się szczególnie po nawróceniu Szawła, późniejszego św. Pawła. Gdy chrześcijanie w Jerozolimie bali się dawnego prześladowcy, to właśnie Barnaba wprowadził go do wspólnoty i przedstawił apostołom. W ten sposób stał się dla Pawła pierwszym poręczycielem oraz pośrednikiem między nim a Kościołem jerozolimskim.
Później Barnaba został wysłany do Antiochii, gdzie rozwijała się jedna z najważniejszych wspólnot pierwszych chrześcijan. Tam odszukał Pawła i sprowadził go do pracy misyjnej. Obaj nauczali w Antiochii, a następnie zanieśli pomoc dotkniętej głodem Judei.
Barnaba uczestniczył także w pierwszej podróży misyjnej Pawła. Głosił Ewangelię na Cyprze i w Azji Mniejszej. Według Dziejów Apostolskich brał również udział w soborze jerozolimskim, podczas którego rozstrzygano, czy nawróceni z pogaństwa chrześcijanie muszą przestrzegać przepisów Prawa Mojżeszowego.
Barnaba był krewnym św. Marka Ewangelisty. Właśnie sprawa Marka doprowadziła później do sporu między Barnabą a Pawłem. Paweł nie chciał zabierać go w kolejną podróż, ponieważ Marek wcześniej samowolnie odłączył się od misjonarzy. Barnaba opowiedział się jednak za Markiem. Po tym sporze udał się z nim na Cypr, natomiast Paweł wyruszył z Sylasem.
Według tradycji Barnaba poniósł śmierć męczeńską około 60 lub 61 roku w Salaminie na Cyprze, gdzie miał zostać ukamienowany. Jest czczony jako patron Cypru, Florencji i Mediolanu, a także jako orędownik w czasie kłótni, sporów, smutku i burz gradowych. Kościół katolicki obchodzi jego wspomnienie 11 czerwca.
Czytaj też:
Święty Efrem Syryjczyk. Diakon, poeta i doktor Kościoła
Święty ze Skoczowa, który zginął za tajemnicę spowiedzi
Kresy.pl
