Apostoł Rzymu. Święty Filip Neri
26 maja Kościół katolicki wspomina św. Filipa Neri, kapłana i założyciela Kongregacji Oratorium.
Filip urodził się we Florencji 21 lipca 1515 roku jako syn Franciszka Neri i Lukrecji Soldi. Na chrzcie otrzymał imiona Filip Romulus. Od młodości pobierał nauki we Florencji, a duży wpływ na jego formację religijną wywarli dominikanie z konwentu San Marco. Przez całe życie zachował także szacunek dla postaci Girolama Savonaroli.
Po śmierci matki i starszego brata rodzina znalazła się w trudnej sytuacji materialnej. Jako młody człowiek Filip wyjechał do swojego stryja Romola, kupca w San Germano, u stóp Monte Cassino. Miał tam przygotować się do przejęcia handlu i odziedziczenia majątku. Szybko jednak porzucił tę perspektywę i około 1533 lub 1534 roku udał się do Rzymu, gdzie pozostał już do końca życia.
W Wiecznym Mieście podjął studia filozoficzne i teologiczne, utrzymując się m.in. z pracy wychowawcy. Prowadził życie modlitwy, umartwienia i apostolstwa, nawiedzając kościoły, szpitale oraz katakumby. W 1544 roku podczas modlitwy w katakumbach św. Sebastiana przeżył doświadczenie mistyczne, po którym — według tradycji — jego serce miało się powiększyć. Po śmierci świętego stwierdzono deformację żeber w okolicy serca.
W 1548 roku Filip założył Bractwo Trójcy Świętej, zajmujące się opieką nad pielgrzymami i chorymi. Szczególne znaczenie miała jego działalność podczas Roku Jubileuszowego 1550, kiedy do Rzymu przybywały wielkie rzesze wiernych. Za gorliwą posługę, działalność duszpasterską i wpływ na odnowę religijną miasta zyskał miano „Apostoła Rzymu”.
W 1551 roku, mając 36 lat, przyjął święcenia kapłańskie. Zamieszkał przy kościele San Girolamo della Carità, gdzie zaczęło dojrzewać jego największe dzieło — Oratorium. Gromadził wokół siebie kapłanów, mieszczan, artystów, kupców i młodzież. Spotkania obejmowały wspólną modlitwę, lekturę duchową, rozmowy religijne, dysputy oraz śpiew. Z czasem właśnie od tych praktyk zaczęto wywodzić nazwę muzycznej formy oratorium.
Wokół Filipa ukształtowała się wspólnota jego duchowych synów, zwanych oratorianami lub filipinami. Do grona osób zaprzyjaźnionych z Filipem i jego środowiskiem należeli m.in. św. Ignacy Loyola, św. Kamil de Lellis, św. Karol Boromeusz, Cesare Baronio oraz Giovanni Pierluigi da Palestrina.
W 1575 roku papież Grzegorz XIII zatwierdził Kongregację Oratorium. Wspólnota otrzymała kościół Santa Maria in Vallicella, znany jako Chiesa Nuova. Filip nie stworzył zakonu w ścisłym znaczeniu tego słowa. Oratorianie żyli we wspólnocie, ale bez klasycznych ślubów zakonnych, a poszczególne domy zachowywały znaczną samodzielność. Konstytucje Kongregacji zostały ostatecznie zatwierdzone już po jego śmierci, w 1612 roku, za pontyfikatu Pawła V.
Choć Filip napotykał także trudności i podejrzliwość części kościelnych środowisk, kolejni papieże cenili jego roztropność, świętość życia i wpływ na Rzym. Zasłynął jako spowiednik, kierownik duchowy i kapłan, który łączył surową ascezę z pogodą ducha oraz poczuciem humoru.
Św. Filip Neri zmarł w Rzymie 26 maja 1595 roku. Beatyfikował go papież Paweł V 25 maja 1615 roku, a kanonizował Grzegorz XV 12 marca 1622 roku. Jego ciało spoczywa w kościele Santa Maria in Vallicella, czyli Chiesa Nuova, w Rzymie. W ikonografii przedstawiany jest najczęściej z lilią, sercem lub księgą.
Czytaj też:
Św. Leoncjusz z Rostowa. Misjonarz Rusi i biskup, który nawracał pogańską ziemię rostowską
Święty Stanisław Papczyński – założyciel marianów i „ojciec ubogich”
Kresy.pl
