Gdy były prezydent Gruzji Michał Saakaszwili po przyjęciu obywatelstwa Ukrainy został gubernatorem obwodu odesskiego, wielu polskich komentatorów uważało, że błyskawicznie przekształci on go w region mlekiem i miodem płynący. Także prezydent Ukrainy nie ukrywał, że liczy, iż pod jego kierunkiem obwód stanie się swoistą wizytówką Ukrainy, oczywiście tej postmajdanowej, która w otchłań piekieł wrzuci spuściznę po Janukowyczu, Kuczmie Krawczuki i innej postsowieckiej hołocie. Po ponad pół roku rządów większość obserwatorów nie mówi już o rządach Saakaszwilego tak optymistycznie. Niektórzy z nich są zdania, że z balonu „gruzińskiego cudotwórcy” z wolna zaczęło uchodzić powietrze.

Jeżeli ktoś spodziewał się przełomu w stosunkach polsko- białoruskich, po wizycie ministra spraw zagranicznych RP Andrzeja Waszczykowskiego w Mińsku, ten się zawiódł. Przełom nie nastąpił. Nie znaczy to jednak, że Waszczykowski pojechał do białoruskiej stolicy niepotrzebnie. Wprost przeciwnie. Wizyta była jak najbardziej pożądana. O ile za nią pójdą następne kroki, to może ona stać się początkiem procesu zbliżenia obu państw i dochodzenia do dobrosąsiedzkich stosunków.