W Kalwarii Zebrzydowskiej rozpoczyna się Wielki Tydzień. Tysiące wiernych wezmą udział w Misterium Męki Pańskiej [+WIDEO]
W Kalwarii Zebrzydowskiej rozpoczynają się obchody Wielkiego Tygodnia, które co roku przyciągają dziesiątki tysięcy wiernych z całej Polski, a w skali całego tygodnia nawet ponad 150 tysięcy pielgrzymów.
Ich centralnym elementem jest Misterium Męki Pańskiej – jedno z największych i najstarszych tego typu wydarzeń w Kościele w Polsce.
Tradycyjnie inauguracją jest Niedziela Palmowa, kiedy po południu inscenizowane są sceny wjazdu Chrystusa do Jerozolimy oraz wypędzenia kupców ze świątyni. Kolejne dni przynoszą rozbudowany program wydarzeń pasyjnych. W Wielką Środę odgrywane są m.in. uczta u Szymona i zdrada Judasza. W Wielki Czwartek wierni uczestniczą w scenach obmycia nóg apostołom oraz procesji nawiązującej do Ostatniej Wieczerzy, modlitwy w Ogrodzie Oliwnym i pojmania Jezusa.
Kulminacja przypada na Wielki Piątek. Procesja wyrusza spod Domu Kajfasza, następnie wierni przechodzą pod Ratusz Piłata, gdzie głoszone jest słowo pasterskie, a później uczestniczą w nabożeństwie drogi krzyżowej prowadzącym na Wzgórze Ukrzyżowania. Tam odbywają się dalsze obrzędy, a w Kaplicy Grobu Pańskiego trwa adoracja aż do Niedzieli Zmartwychwstania. Zwieńczeniem dnia jest liturgia wielkopiątkowa.
W role postaci ewangelicznych wcielają się klerycy z miejscowego seminarium oraz osoby świeckie. Przygotowania do misterium trwają miesiącami i obejmują zarówno pracę aktorską, jak i zaplecze techniczne – od kostiumów po scenografię.
Rzecznik sanktuarium, ojciec Tarsycjusz Bukowski, podkreślił, że misterium celebrowane w Wielkim Tygodniu stanowi szczególnie trafną formę przeżywania najważniejszego okresu w roku liturgicznym.
Zaznaczył, że inscenizacje pozwalają odczytywać Ewangelię w odniesieniu do osobistego doświadczenia człowieka. – Warto pozwolić, aby teksty natchnione interpretowały nasze życie i wnętrze. Temu właśnie służy udział w misterium, które jest głębokim, duchowym i odnawiającym przeżyciem – wskazał.
Czytaj też: Kalwaria Żmudzka
Historia sięga baroku
Historia kalwaryjskich obchodów sięga początków XVII wieku i jest ściśle związana z powstaniem sanktuarium. Fundatorem Kalwarii Zebrzydowskiej był wojewoda krakowski Mikołaj Zebrzydowski, który zapoczątkował budowę zespołu klasztornego bernardynów oraz dróżek Męki Pańskiej, wzorowanych na topografii Jerozolimy. Początkowo w miejscach dzisiejszych kaplic ustawiano krzyże, przy których zakonnicy gromadzili wiernych i opowiadali o Męce Chrystusa.
Z czasem nabożeństwa przybrały bardziej rozbudowaną formę. Już w XVII wieku zaczęto organizować pierwsze inscenizacje pasyjne, początkowo ograniczone do Wielkiego Piątku, a następnie rozszerzone o kolejne dni. Powstawały także specjalne teksty modlitewne i pieśni, które towarzyszyły pielgrzymom podczas przechodzenia dróżek.
Obrzędy ulegały zmianom na przestrzeni wieków. Po okresie zubożenia po rozbiorach oraz osłabienia tradycji po II wojnie światowej zostały odnowione przez o. Augustyna Chadama za zgodą metropolity krakowskiego abp. Stefana Sapiehy. Kluczowym momentem było wprowadzenie w 1947 roku inscenizacji wjazdu Chrystusa do Jerozolimy, a w 1953 roku misterium przyjęło formę zbliżoną do współczesnej.
Dziś Kalwaria Zebrzydowska pozostaje jednym z najważniejszych ośrodków kultu w Polsce, określanym często jako „polska Jerozolima”. Wielkotygodniowe misteria są nie tylko wydarzeniem religijnym, ale również głęboko zakorzenioną tradycją, która łączy elementy liturgii, teatru i pielgrzymowania.
Czytaj też: Dzieje kościoła i klasztoru Ojców Bernardynów w Zbarażu
Kresy.pl / Archidiecezja Krakowska / PAP
