O ulicy Tuwima w Wilnie

totez ja go i nie pochwalam, po prostu nie czynię się sędzia, jak mnie pamięć nie myli to gdzieś od końca lat 40-tych z niewielką przerwą Zbigniew Herbert też był członkiem tego związku, to kogo wydał? bo co to łatwo znaleźc 🙂

: ) toż i mówię, że nie usprawiedliwiam, również uważam, że każdy ma prawo mieć swoje zdanie (dla jasności jestem zwolennikiem lustracji), tyle, że jak się człowiek w to zagłębia to już w zależności od okresu różnie to wygląda, bo nie zaprzeczy Pan, że czym innym był ten powojenny stalinizm, a czym innym epoka Gierka. I ta ocena moim zdaniem wygląda inaczej, bo co innego iść na współpracę wówczas gdy za odmowę jakaś swołocz z NKWD albo rodzimego, głównie niestety żydowskiego wówczas „NKWD” wypaliła w łeb bez zastanowienia a czym innym jest zapisać się do partii, jak jeden z moich sąsiadów na wsi „bo mi szybciej eternit na stodołę dadzą”. Wydaje się że eternit na stodołę to głupstwo w porównaniu z wydawaniem własnych kolegów, ale dla mnie ten sąsiad to większa świnia.
Podam Panu przykład (kiedyś się tym interesowałem, a znajomy prowadzi badania na ten temat) – cichociemni, tych 300 chyba najbardziej „ideowych z ideowych” po wojnie z tych co do Polski wrócili przeważająca większość kapowała, tak było, ale czy ja mogę ich osądzać? No niech by spróbowali nie? Owszem poeci to nie cichociemni, ale może i ich odwagi nie mają.
Oczywiście trzeba mówić o każdej ciemnej stronie zwłaszcza tzw. osób publicznych, bo to kształtuje pogląd nasz o takiej osobie i trudniej wtedy różnym manipulatorom wcisnąć go nam jako „nieomylny autorytet” : )

Co do publikacji podsyłam skany kilku stron „oferty” Stowarzyszenia, adres poniżej, wklejam też kilka słów o wydawnictwie dotyczącym Żołnierzy PSZ na zachodzie, które kiedyś napisałem. Poniżej adres Stowarzyszenia. I jeszcze książka o majorze Kopisto, zapis biblio. i skan okładki.

Krzysztof A. Tochman, Major Wacław Kopisto, cichociemny, oficer AK, sybirak, Wydawnictwo Libra Rzeszów 2010

Obywatelskie Stowarzyszenie Ostoja
22-470 Zwierzyniec, ul. 1 Maja 31,
Mail: [email protected]

Dzieje niechcianych

Kresy Wschodnie – Ural – Kazachstan – Buzułuk – Iran – Palestyna – Włochy – Francja – Niemcy, albo: II Rzeczypospolita – most w Kutach, lub lesisty łuk Karpat – Rumunia – Węgry – Francja – Anglia – Niemcy. To trasy, które w latach II wojny światowej i po niej przebyły, zwykle nie z własnej woli, dziesiątki, jeśli nie setki tysięcy naszych rodaków. Część z nich była żołnierzami. Słali swymi trupami skały Monte Cassino i piaszczyste atlantyckie plaże, szli do tej, która jeszcze nie zginęła. Problem tylko w tym, że ona po wojnie nie była już tą sprzed wojny i nie czekała na swych obrońców z otwartymi rękami czy wojskową orkiestrą. Oni dobrze o tym wiedzieli, a mimo to wracali.
Losy 55-ciu z nich, żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, przedstawia Krzysztof A. Tochman w swej ostatniej książce pt.: „Z ziemi obcej do Polski. Losy żołnierzy PSZ na Zachodzie, którzy powrócili do kraju po II wojnie światowej”. Jest to drugi tom, pierwszy ukazał się w 2006 roku. Autor jest historykiem pochodzącym ze Szczebrzeszyna, społecznikiem, niestrudzonym dokumentalistą losów cichociemnych (wydał wznawiany kilkakrotnie trzytomowy „Słownik Biograficzny Cichociemnych”, a także liczne ich wspomnienia). Od 1996 roku jest prezesem Obywatelskiego Stowarzyszenia OSTOJA ze Zwierzyńca.
Wspomniana książka opisuje losy wybranych 55 z ok. 211 tys. żołnierzy PSZ na Zachodzie. Są wśród nich kobiety i mężczyźni, strzelcy i generałowie. To losy tych, którzy świadomie wybrali ojczyznę, rodzinę, bliskich (mimo realnej groźby ze strony ówczesnych władz) porzucając niezbyt może obfity, ale bezpieczny i stabilny „chleb” na emigracji. Skąd wracali? „z różnych zakątków Europy, a nawet świata, głównie z Włoch, Wielkiej Brytanii, Francji, z Niemiec i ze Szwajcarii oraz Szwecji; z I i II Korpusu Polskich Sił Powietrznych i Marynarki Wojennej, internowania, a nawet niemieckiej niewoli, do której dostali się we Francji (1940f.), w Afryce czy pod Narvikiem lub na polach Normandii (1944r.).” A co ich czekało w odrodzonej ojczyźnie: „druty obozów dla repatriantów, niekiedy powtórne wywózki do Rosji Sowieckiej, komunistyczne kazamaty, procesy a w ich wyniku wieloletnie więzienia bądź nierzadko śmierć w imieniu ‘komunistycznej sprawiedliwości’ i sowieckiego ‘prawa’. Niemal nikt z nich nie uniknął innych form represji, a przede wszystkim ciągłych przesłuchań, inwigilacji, a nawet w niektórych przypadkach do 1990 roku trudności w znalezieniu pracy i zwalnianiu z pracy już podjętej.” Okoliczności łagodzących nie stanowiły tutaj zasługi bojowe (jak choćby ilość zestrzelonych niemieckich samolotów), ba, często były to dodatkowe okoliczności obciążające o czym przekonał się as polskiego lotnictwa generał Stanisław Skalski.
Dlaczego zatem wracali? Co ich pchało do takiego zda się desperackiego, irracjonalnego czynu?. Niech za odpowiedź posłużą słowa jednego z nich, majora Wacława Kopisto, cichociemnego: „należę do pokolenia, dla którego słowa Polska i Ojczyzna kojarzyły się zawsze z czymś wielkim i wręcz świętym. Miałem świadomość, że jako Polak jestem dłużnikiem tych wszystkich, którzy w powstaniach narodowych złożyli ofiarę życia lub cierpień i poniewierki dla wolności i niepodległości Polski…. Zostając oficerem Wojska Polskiego w Niepodległej Polsce nie wątpiłem w wartość ideałów, z których wyrosła II Rzeczpospolita. Kodeks oficerski w owych czasach wyrażał trzy słowa „Bóg”, „Honor”, „Ojczyzna”. Z nich wyrastała bezwzględna wierność przysiędze żołnierskiej i gotowość do ofiary nawet z własnego życia, jeżeli zajdzie taka potrzeba.”
Książkę tę szczególnie polecam … młodym. Tym, którzy drogę przebytą przez jej bohaterów odbywają w drugą stronę – na Zachód. By zadali sobie pytanie czy to aby właściwy kierunek i czy naprawdę warto. Niech w odpowiedzi pomogą im słowa majora Kopisto: „Nie oddajecie nigdy swojej duszy narodowej w cudze ręce, jeśli chcecie żyć godnie.”
Krzysztof Wojciechowski

Krzysztof A. Tochman, Z ziemi obcej do Polski. Losy żołnierzy PSZ na Zachodzie, którzy powrócili do kraju po II wojnie światowej, t II, Obywatelskie Stowarzyszenie OSTOJA, Zwierzyniec-Rzeszów-Londyn 2009, s. 512