Święty Szymon z Lipnicy – kaznodzieja, który oddał życie chorym podczas zarazy
Kościół katolicki 18 lipca wspomina św. Szymona z Lipnicy – bernardyna, kaznodzieję i jednego z najważniejszych przedstawicieli XV-wiecznego „szczęśliwego wieku Krakowa”, określanego łacińskim mianem „Felix saeculum Cracoviae”.
Szymon urodził się około 1438 roku w Lipnicy, dzisiejszej Lipnicy Murowanej, w rodzinie Grzegorza i Anny. Jego ojciec był piekarzem. Po ukończeniu miejscowej szkoły parafialnej młody Szymon udał się do Krakowa, gdzie w 1454 roku rozpoczął naukę na Wydziale Sztuk Wyzwolonych Akademii Krakowskiej. Wpisowe wynoszące zaledwie jeden grosz wskazuje, że pochodził z niezamożnej rodziny. Trzy lata później uzyskał stopień bakałarza.
Zamiast kontynuować karierę uniwersytecką, wstąpił do niedawno utworzonego klasztoru Braci Mniejszych Obserwantów pod Wawelem. W Polsce zakonników tych nazywano bernardynami – od wezwania ich krakowskiego kościoła św. Bernardyna ze Sieny. Na decyzję Szymona wpłynęła działalność św. Jana Kapistrana, którego płomienne kazania wywołały w Krakowie wielkie poruszenie religijne i przyciągnęły do zakonu licznych studentów oraz absolwentów Akademii Krakowskiej.
Po odbyciu nowicjatu, złożeniu profesji zakonnej i ukończeniu studiów teologicznych Szymon przyjął święcenia kapłańskie. W 1465 roku pełnił funkcję gwardiana klasztoru bernardynów w Tarnowie, a następnie powrócił do Krakowa. Zasłynął jako wybitny kaznodzieja, którego słuchali mieszczanie i przedstawiciele dworu królewskiego. Został również kaznodzieją w katedrze wawelskiej.
W swoich kazaniach naśladował św. Bernardyna ze Sieny oraz św. Jana Kapistrana. Szczególną czcią otaczał imię Jezus, Najświętszy Sakrament i Matkę Bożą. Zajmował się także przepisywaniem dzieł teologicznych, między innymi pism św. Bonawentury i Aleksandra z Hales. Zachowały się rękopisy opatrzone jego podpisem.
W 1478 roku uczestniczył w kapitule generalnej franciszkanów w Pawii. Odwiedził także Rzym i udał się z pielgrzymką do Ziemi Świętej. Po powrocie do Polski wykonywał odpowiedzialne zadania zakonne, wizytując między innymi klasztory bernardyńskie.
Szymon należał do niezwykłego pokolenia krakowskich duchownych i zakonników, dzięki któremu XV stulecie nazwano „Felix saeculum Cracoviae” – „szczęśliwym wiekiem Krakowa”. Do tego kręgu zaliczani są również św. Jan Kanty, profesor Akademii Krakowskiej, św. Stanisław Kazimierczyk, kanonik regularny z kościoła Bożego Ciała, bł. Michał Giedroyć, zakonnik i zakrystian kościoła św. Marka, Izajasz Boner, augustianin i teolog, oraz Świętosław Milczący, związany z bazyliką Mariacką. Tradycja przedstawia ich jako ludzi znających się i połączonych duchową przyjaźnią.
Był to krąg ludzi pochodzących z różnych stanów i wspólnot zakonnych, których łączyły surowość życia, umiłowanie modlitwy, służba bliźnim oraz silny związek z ówczesną stolicą Królestwa Polskiego. Ich działalność przypadła na okres rozwoju Akademii Krakowskiej, rozkwitu zakonów i pogłębienia życia religijnego mieszkańców miasta.
Najpełniejszym świadectwem świętości Szymona stała się jego postawa podczas zarazy, która nawiedziła Kraków w 1482 roku. Bernardyn odwiedzał chorych w domach, pielęgnował ich, niósł pomoc i przygotowywał umierających na śmierć. Zaraził się podczas tej posługi i zmarł 18 lipca 1482 roku, mając nieco ponad 40 lat. Tego samego dnia pochowano go pod głównym ołtarzem kościoła bernardynów na krakowskim Stradomiu.
Kult zakonnika rozwijał się od chwili jego śmierci, szczególnie w Krakowie i rodzinnej Lipnicy. Papież Innocenty XI zatwierdził go 24 lutego 1685 roku, co było równoznaczne z beatyfikacją. Szymon z Lipnicy został kanonizowany przez Benedykta XVI 3 czerwca 2007 roku. Jego relikwie spoczywają w kościele bernardynów na Stradomiu. Święty jest patronem Krakowa, studentów i kaznodziejów, a wierni przyzywają jego wstawiennictwa również w czasie epidemii i chorób.
Czytaj też: Błogosławiony Władysław z Gielniowa – bernardyn, kaznodzieja i poeta polskiego średniowiecza
Kresy.pl / Vatican News
