2 lipca 1186 roku w Oliwie ustanowiono klasztor cystersów. Ufundował go książę pomorski Sambor I.
Z tej fundacji wyrósł jeden z najważniejszych ośrodków religijnych, gospodarczych i politycznych Pomorza Gdańskiego.
Mnisi przybyli z Kołbacza koło Szczecina i zostali osiedleni w dolinie u stóp morenowych wzgórz, niedaleko Gdańska. Sambor I uposażył klasztor w dobra ziemskie oraz dochody, w tym część wpływów z gdańskiego portu i karczem. Dla dynastii Sobiesławiców była to fundacja prestiżowa: wzmacniała chrystianizację regionu, porządkowała zaplecze gospodarcze władzy i wiązała Pomorze Gdańskie z siecią zachodnioeuropejskich klasztorów cysterskich.
Oliwa szybko stała się czymś więcej niż miejscem modlitwy. Cystersi zagospodarowywali okoliczne wsie, prowadzili gospodarkę rolną i młyny, a ich klasztor należał do najważniejszych właścicieli ziemskich w regionie. W murach opactwa powstawały też dokumenty należące do najstarszych źródeł pisanych Pomorza Gdańskiego.
Klasztor pełnił również funkcję nekropolii miejscowych władców. Do dziś w archikatedrze oliwskiej znajduje się grobowiec książąt pomorskich, przypominający o związkach opactwa z dynastią Sobiesławiców.
Dzieje opactwa były zarazem historią kolejnych zniszczeń i odbudów. Klasztor napadali Prusowie, Krzyżacy, husyci, wojska gdańskie i Szwedzi. Mimo tego Oliwa zachowała wysoką rangę. W 1660 roku właśnie w klasztorze cystersów podpisano pokój oliwski, kończący wyniszczający konflikt Rzeczypospolitej ze Szwecją, znany jako potop szwedzki.
W XIX wieku, po przejęciu Pomorza przez państwo pruskie, przyszła kasata opactwa. W 1831 roku klasztor zlikwidowano, a kościół poklasztorny stał się świątynią parafialną. W 1925 roku został katedrą diecezji gdańskiej, a od 1992 roku jest archikatedrą.
Najważniejszym zachowanym zabytkiem dawnego opactwa jest archikatedra oliwska pw. Trójcy Świętej, Najświętszej Maryi Panny i św. Bernarda. Gotycka bazylika, rozbudowywana od średniowiecza, zachowała cysterski układ przestrzenny i należy do najcenniejszych świątyń Pomorza. W jej wnętrzu znajdują się barokowy ołtarz główny, ołtarze boczne, rokokowa kazalnica, stalle, portrety dobroczyńców klasztoru oraz grobowiec książąt pomorskich.
Najsłynniejszym zabytkiem archikatedry są wielkie organy oliwskie, zbudowane w XVIII wieku z fundacji opata Jacka Rybińskiego przez Johanna Wilhelma Wulffa. Do dziś zachowały się także zabudowania klasztorne z krużgankami, wirydarzem i Salą Pokoju Oliwskiego, przypominającą o jednym z najważniejszych traktatów w dziejach dawnej Rzeczypospolitej.
Czytaj też: Nawrócił „wielkie mnóstwo ludzi”. 27 marca 997 święty Wojciech ochrzcił Gdańsk
Kresy.pl / Gedanopedia












