Święta Rita z Cascii — patronka spraw trudnych i beznadziejnych
22 maja Kościół katolicki wspomina św. Ritę z Cascii — patronkę spraw trudnych i beznadziejnych, jedną z najbardziej popularnych świętych katolickich na świecie.
Rita, a właściwie Margherita Lotti — ponieważ Rita jest włoskim zdrobnieniem imienia Margherita — według tradycji przyszła na świat w 1381 roku w Roccaporenie koło Cascii w Umbrii.
Była córką pobożnych rodziców — Antonia Lottiego i Amaty Ferri. Od młodości pragnęła życia zakonnego, jednak zgodnie z wolą rodziców wyszła za mąż za Paola Manciniego, przedstawianego w tradycji jako człowiek gwałtownego charakteru, uwikłany w lokalne spory rodowe. Małżeństwo trwało kilkanaście lat, a Rita — zgodnie z tradycją — znosiła swój los z cierpliwością. Urodziła dwóch synów.
Mąż Rity zginął zamordowany w porachunkach między zwaśnionymi rodami. Po jego śmierci synowie zapragnęli dokonać zemsty. Rita, obawiając się, że staną się mordercami, modliła się, by Bóg raczej zabrał ich ze świata, niż mieliby obciążyć dusze zbrodnią. Obaj synowie zmarli wkrótce podczas epidemii.
Owdowiała i pozbawiona rodziny Rita zapragnęła wstąpić do klasztoru augustianek w Cascii. Według tradycji początkowo odmówiono jej przyjęcia, między innymi z powodu okoliczności śmierci męża i lokalnych konfliktów. Do klasztoru miała zostać przyjęta po doprowadzeniu do pojednania zwaśnionych rodzin. Tradycja hagiograficzna mówi także o cudownym przeniesieniu jej do zamkniętego klasztoru. Miała wówczas około 36 lat. W klasztorze żyła surowo: modlitwa, pokuta i posługa były jej codziennością.
W 1442 roku, podczas modlitwy przed wizerunkiem Chrystusa ukoronowanego cierniem, Rita miała otrzymać ranę na czole, interpretowaną jako znak współudziału w cierpieniach Chrystusa. Rana towarzyszyła jej przez ostatnie 15 lat życia, aż do śmierci. Rita nosiła ten znak do końca życia.
Zmarła 22 maja 1457 roku w Cascii. Jej doczesne szczątki są do dziś czczone w bazylice św. Rity w Cascii. Papież Urban VIII beatyfikował ją w 1626 roku, a Leon XIII kanonizował 24 maja 1900 roku, określając ją jako „Drogocenną Perłę Umbrii”.
W ikonografii przedstawiana jest w czarnym habicie augustianek, z cierniem na czole. Jej atrybutami są róża, pszczoły, figi i krucyfiks. Symbolem świętej jest róża — połączenie radości z cierpieniem. W dniu wspomnienia, 22 maja, w kościołach poświęca się róże.
Czytaj też:
Śmierć, która rozsławiła Polskę. 23 kwietnia 997 roku zginął święty Wojciech
Był następcą tronu w Polsce, miał władać Węgrami. Został świętym
Kresy.pl
