Archeolodzy odnaleźli zaginione miasto, zniszczone w 1410 roku przez wojska Władysława Jagiełły
Archeolodzy z Uniwersytetu Gdańskiego odkryli w pobliżu Dąbrówna, na obszarze dawnej Puszczy Galindzkiej, relikty zaginionego średniowiecznego miasta.
Badania nieinwazyjne oraz analizy geofizyczne potwierdziły istnienie rozplanowanej zabudowy z centralnie usytuowanym rynkiem, co jednoznacznie wskazuje na rozwinięty ośrodek miejski funkcjonujący w średniowieczu.
Zespół badawczy pod kierownictwem dr. Arkadiusza Koperkiewicza ustalił, że pierwotna lokalizacja Dąbrówna znajdowała się na wysoczyźnie w rejonie Zamkowej Góry, nad jeziorem Dąbrowa Mała. Miasto pierwszej lokacji z czasem przekształciło się w wieś znaną jako Stare Miasto, zachowując dawną nazwę. Przyczyny i dokładna data przeniesienia ośrodka pozostają nieznane, jednak podobne procesy były charakterystyczne dla wielu średniowiecznych miast w regionie.
Badania geofizyczne ujawniły wyraźne anomalie magnetyczne układające się w regularny schemat urbanistyczny. Zabudowa została dostosowana do ukształtowania terenu i rozciągała się wzdłuż wysoczyzny w dwóch równoległych rzędach. Zdaniem specjalistów, układ ten wykazuje duże podobieństwo do odkrytego wcześniej stanowiska w Barczewku.
Odkrycie ma również istotne znaczenie historyczne. Dąbrówno, znane w średniowieczu jako Ilgenburg, było ważnym ośrodkiem w czasach podboju ziem pruskich przez zakon krzyżacki. Miasto otrzymało prawa miejskie w 1326 roku, a jego rozwój przerwało zniszczenie w 1410 roku przez wojska Władysława Jagiełły, poprzedzające bitwę pod Grunwaldem.
Na stanowisku odkryto także ślady średniowiecznego cmentarza, w tym szkielet pochowany zgodnie z chrześcijańskimi obrzędami. Znaleziska wskazują na współistnienie ludności napływowej oraz lokalnych Prusów, którzy przyjęli chrześcijaństwo.
Podczas badań powierzchniowych odnaleziono ponad 500 artefaktów, w tym elementy uzbrojenia, wyposażenia jeździeckiego oraz liczne fragmenty ceramiki. Szczególnie istotnym odkryciem są pozostałości kuźni krzyżackiej oraz ślady spalonej zabudowy drewniano-glinianej datowanej na przełom XIII i XIV wieku.
Badacze podkreślają, że odkrycie wpisuje się w szerszy trend identyfikacji tzw. zaginionych miast średniowiecznych. Rozwój metod geofizycznych umożliwia dziś rekonstrukcję dawnych układów urbanistycznych bez konieczności prowadzenia szeroko zakrojonych wykopalisk. Zdaniem archeologów, tego typu stanowiska stanowią unikalne „kapsuły czasu” i powinny zostać objęte ochroną jako potencjalne parki kulturowe.
Kresy.pl / PAP
