Zbrodnia odwetowa za „Hubala”. Niemcy zamordowali setki cywilów
11 kwietnia 1940 roku niemieckie oddziały okupacyjne dokonały jednej z najkrwawszych zbrodni na ludności cywilnej w regionie Kielecczyzny, pacyfikując wsie Gałki, Hucisko i Skłoby. Był to kulminacyjny i zarazem ostatni etap represji, które przeszły do historii jako pacyfikacje hubalowskie.
Akcja odwetowa rozpoczęła się 30 marca 1940 roku po zwycięskich walkach oddziału majora Henryka Dobrzańskiego z Niemcami w rejonie Huciska. Okupant, nie mogąc rozbić oddziału partyzanckiego, skierował terror przeciw ludności cywilnej, oskarżanej o wspieranie polskich żołnierzy.
W ciągu blisko dwóch tygodni represje objęły 31 miejscowości, zniszczono ponad 600 gospodarstw i zamordowano ponad 700 osób, w tym kobiety i nieletnich.
Henryk Dobrzański, oficer Wojska Polskiego, po klęsce kampanii wrześniowej nie złożył broni i już w październiku 1939 roku utworzył Oddział Wydzielony Wojska Polskiego. Jego jednostka prowadziła walkę partyzancką na Kielecczyźnie aż do czerwca 1940 roku. Sam „Hubal” poległ 30 kwietnia 1940 roku w rejonie Anielina.
Czytaj też: „Rozkazy takowe mam w dupie”. „Hubal” stworzył pierwszy oddział partyzancki II wojny światowej
Kulminacja represji nastąpiła 11 kwietnia. W Gałkach, pacyfikowanych już wcześniej, Niemcy spalili wszystkie zabudowania i zamordowali 12 mężczyzn, w tym osobę niepełnoletnią. W Hucisku zginęło 22 mieszkańców, a wieś została doszczętnie zniszczona.
Największa tragedia rozegrała się w Skłobach. Niemcy otoczyli wieś, a następnie wyprowadzili wszystkich mężczyzn, których podzielono i wywieziono do pobliskiego lasu. Tam dokonywano masowych egzekucji nad przygotowanymi wcześniej dołami śmierci. Ofiarom krępowano ręce, zasłaniano oczy, rannych dobijano bagnetami, a do mogił wrzucano granaty. Według ustaleń historyków zamordowano tam od 240 do nawet 265 osób.
Po egzekucjach wieś została spalona – zniszczono ponad 400 gospodarstw, a ludności zabroniono ratowania dobytku. W płomieniach ginęły także zwierzęta gospodarskie.
Pacyfikacje hubalowskie były próbą złamania oporu i zmuszenia oddziału „Hubala” do kapitulacji poprzez terror wobec ludności cywilnej. Zamiast tego stały się jednym z najbardziej symbolicznych przykładów niemieckich zbrodni na polskiej wsi w pierwszych miesiącach okupacji.
Kresy.pl / Muzeum Armii Krajowej
