W Laskach walczy się ze ślepotą zwykłą i duchową. Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi
Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi powstało 11 maja 1911 roku w Warszawie, a w latach 20. XX wieku jego główne dzieło stopniowo przenoszono do podwarszawskich Lasek, które stały się centralnym ośrodkiem pomocy niewidomym.
Róża Maria hrabina Czacka od dzieciństwa miała problemy ze wzrokiem, a mimo wielu operacji całkowicie utraciła go w wieku 22 lat. Młoda, wykształcona i głęboko religijna kobieta rozpoczęła nowe życie „po niewidomemu”. Opanowała alfabet Braille’a, studiowała najnowsze osiągnięcia tyflologii i odbyła podróże po Austrii, Francji i Szwajcarii.
Zafascynowana ideą pomocy niewidomym, za namową doktora Bolesława Gepnera oraz przy współpracy między innymi Stanisława Bukowieckiego, 11 maja 1911 roku założyła Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi.
Towarzystwo początkowo działało w Warszawie. Powstały tam szkoła, ochronka, warsztaty, biblioteka brajlowska i Patronat wspierający dorosłych niewidomych oraz ich rodziny. Do wybuchu pierwszej wojny światowej w lokalach Towarzystwa mieszkały, uczyły się i pracowały 64 osoby. Dalsze 43 osoby korzystały z Patronatu, a 112 niewidomym i ich rodzinom udzielano comiesięcznej pomocy finansowej.
W czasie wojny Czacka przebywała w Żytomierzu, gdzie pogłębiło się jej powołanie religijne. W 1917 roku przyjęła habit Trzeciego Zakonu świętego Franciszka i przybrała imię siostry Elżbiety. Po powrocie do Warszawy założyła Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża, oddanych pomocy niewidomym i wynagradzaniu za duchową ślepotę świata. Duchowym opiekunem zgromadzenia został ksiądz Władysław Korniłowicz.
Na początku lat 20. rozpoczęto tworzenie zakładu w Laskach. W 1922 roku przeniesiono tam z Warszawy jedenaścioro dzieci, nauczycielkę i siedem sióstr zakonnych, a w 1926 roku wszystkie działy opieki zamkniętej. Przy ulicy Polnej 40 w Warszawie pozostały jeszcze biuro Towarzystwa i Patronat.
Laski stały się instytucją centralną Towarzystwa, z internatem, szkołami, warsztatami i zapleczem medycznym. Ośrodek był nie tylko miejscem edukacji i rehabilitacji, lecz także centrum duchowości franciszkańskiej oraz współpracy niewidomych, świeckich i zakonnic.
Od początku istnienia Towarzystwa zmieniał się skład Zarządu. Początkowo dominowały w nim osoby o silnych przekonaniach katolickich, z czasem coraz większą rolę zaczęli odgrywać działacze o podejściu świeckim, koncentrujący się wyłącznie na filantropii. Przyjęcie przez Różę Czacką habitu spotkało się z niechęcią niektórych członków Towarzystwa. Punktem spornym było duchowe podejście do pracy z niewidomymi, które część Zarządu uważała za zbędne.
W odpowiedzi Matka Czacka zasugerowała w 1922 roku możliwość wyprowadzenia swojego środowiska ze struktur Towarzystwa i rozpoczęcia działalności pod innym szyldem. Reakcją było podanie się dotychczasowego Zarządu do dymisji i powołanie nowego, w skład którego weszli między innymi Matka Czacka, ksiądz Władysław Korniłowicz, mecenas Wacław Bitner i Ludwik Antoni Dobraczyński. Laski rozwijały się dalej jako centrum opieki, edukacji, integracji i życia religijnego.
Matka Czacka zmarła 15 maja 1961 roku w Laskach, w opinii świętości. Została pochowana na tamtejszym cmentarzu. Dziś czczona jest jako błogosławiona.
Czytaj też:
Kardynał Wyszyński i Matka Czacka dołączą do grona błogosławionych
Kresy.pl / Laski.edu.pl
