Do dziś nie wiadomo, gdzie jest pochowany. 25 maja 1948 roku wykonano egzekucję na Rotmistrzu Pileckim
Śmierć rotmistrza Witolda Pileckiego jest jednym z najbardziej tragicznych i symbolicznych wydarzeń powojennej historii Polski. 25 maja 1948 roku o godz. 21:30 w więzieniu mokotowskim w Warszawie strzałem w tył głowy zamordowano jednego z największych bohaterów II wojny światowej.
Egzekucję wykonano z woli komunistycznych władz, które skazały na śmierć człowieka walczącego o wolną i niepodległą Polskę.
Pilecki był oficerem Wojska Polskiego, żołnierzem ZWZ-AK, twórcą konspiracyjnej organizacji w Auschwitz. W 1940 roku dobrowolnie dał się aresztować i trafił do niemieckiego obozu koncentracyjnego, gdzie zorganizował Związek Organizacji Wojskowej. Po ucieczce stamtąd w 1943 roku brał udział w Powstaniu Warszawskim.
Po upadku Powstania Warszawskiego Witold Pilecki trafił do niemieckiego obozu jenieckiego w Murnau, gdzie przebywał do połowy 1945 roku. Po zakończeniu działań wojennych w Europie udał się do Włoch, gdzie stacjonował II Korpus Polski dowodzony przez generała Władysława Andersa. Tam objął funkcję oficera w II Oddziale Sztabu. Po wojnie, działając właśnie z ramienia II Korpusu Polskiego, prowadził działalność wywiadowczą w kraju rządzonym już przez komunistów.
„Jeden z sześciu najodważniejszych ludzi europejskiego ruchu oporu”
Aresztowany przez UB w 1947 roku, przez miesiące był brutalnie torturowany. Według relacji przywoływanej przez IPN, po brutalnym śledztwie w więzieniu mokotowskim Pilecki miał powiedzieć w przerwie rozprawy: „Ja już żyć nie mogę, mnie wykończono, Oświęcim to była igraszka”. Słowa te stały się jednym z najbardziej przejmujących świadectw metod stosowanych wobec niego przez komunistyczny aparat represji.
Mimo cierpień, nie zdradził swoich współpracowników. W pokazowym procesie zakończonym 15 marca 1948 roku został skazany na karę śmierci. W uzasadnieniu wyroku sędzia Jan Hryckowian, były żołnierz AK, zarzucał Pileckiemu działalność na rzecz „obcego wywiadu”, choć w rzeczywistości rotmistrz działał dla legalnych władz RP na emigracji. Uzasadnienie decyzji skazującej Rotmistrza na karę śmierci brzmiało następująco:
„[…] od lipca 1945 r. do 8 grudnia 1945 r. na terenie Włoch, a następnie do 8 maja 1947 r. na terenie Polski, działając na szkodę Państwa Polskiego jako płatny rezydent obcego wywiadu, kierowanego początkowo przez Sztab II Korpusu [gen. Władysława] Andersa, [Pilecki] zorganizował na terenie Polski sieć wywiadowczą i za pomocą zwerbowanych informatorów gromadził dokumenty stanowiące tajemnicę państwową, zawierające wiadomości o organizacji, działalności i obsadzie personalnej kierowniczych stanowisk Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, wiadomości charakteryzujące układ sił politycznych wewnątrz państwa, rozwój i siłę wpływów Bloku Demokratycznego, partii robotniczych i związków młodzieżowych, strukturę gospodarczą Kraju, osiągnięcia gospodarki narodowej, rozwój handlu zagranicznego i teksty układów handlowych z ZSRR, Bułgarią i materiały te po opracowaniu i sporządzaniu fotokopii, przekazywał za pośrednictwem kurierów i emisariuszy do ośrodków dyspozycyjnych obcego wywiadu”.
Wyrok zatwierdzony został przez najwyższe władze partyjne i państwowe. Egzekucji dokonano w piwnicach więzienia na Rakowieckiej. Ciała nie wydano rodzinie – miejsce pochówku do dziś pozostaje nieznane.
Śmierć Pileckiego to symbol zdrady ideałów, za które tysiące Polaków walczyło w czasie wojny. Michael Foot, brytyjski historyk, uznał Rotmistrza za jednego z sześciu najodważniejszych ludzi europejskiego ruchu oporu.
Czytaj też:
„Byłem w tym piekle 947 dni i tyleż nocy”. 26 kwietnia 1943 roku Pilecki uciekł z Auschwitz
Kresy.pl / Przystanek Historia
