Zostaw odpowiedź
Chcesz przyłączyć się do dyskusji?Nie krępuj się!
Dodaj komentarz
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.
Nocą z 25 na 26 lipca 1944 roku, tuż przed wybuchem Powstania Warszawskiego, w okupowanej Polsce miała miejsce jedna z najbardziej spektakularnych operacji Polskiego Państwa Podziemnego — „Most III”.
Była to trzecia i zarazem najważniejsza z serii tajnych akcji lotniczych, podczas których alianckie samoloty lądowały w Polsce, by dostarczyć emisariuszy i sprzęt, a zabrać ludzi oraz informacje strategiczne. Tym razem chodziło o coś wyjątkowego: dane techniczne i fragmenty niemieckiej rakiety balistycznej V-2, zdobyte przez wywiad Armii Krajowej.
26 lipca o godz. 00:23 brytyjski samolot transportowy Dakota KG-477 „V” z 267. Dywizjonu RAF wylądował na konspiracyjnym lądowisku „Motyl” w okolicach Wał-Rudy nieopodal Tarnowa. Była to misja o najwyższym stopniu ryzyka — w pobliżu lądowiska stacjonowały oddziały Luftwaffe i niemiecka żandarmeria. Bezpośrednio do ochrony lądowiska wyznaczono ponad 200 żołnierzy, a według szerszych szacunków w przygotowaniu i zabezpieczeniu operacji uczestniczyło około 400 żołnierzy AK i mieszkańców okolicznych miejscowości. Samolot przyleciał z Brindisi we Włoszech, skąd loty były krótsze i bezpieczniejsze niż z Anglii. Dzięki zdobyciu przez aliantów baz we Włoszech operacje tego typu stały się możliwe w 1944 roku.
27 lipca 1944 roku dobiegły końca walki o Lwów. Oddziały Armii Krajowej, współdziałając z Armią Czerwoną, wyparły z miasta wojska niemieckie.
Zwycięstwo nie przyniosło jednak wolności – już następnego dnia Sowieci zażądali rozbrojenia polskich żołnierzy, a w kolejnych dniach rozpoczęli aresztowania dowództwa lwowskiej AK.
Akcja „Burza” we Lwowie
Latem 1944 roku, gdy front wschodni zbliżał się do Lwowa, dowództwo Armii Krajowej przygotowywało wystąpienie przeciwko wycofującym się Niemcom. Działania były częścią akcji „Burza”, której celem było podjęcie jawnej walki z okupantem i wystąpienie wobec wkraczających Sowietów w roli gospodarza polskiego terytorium.
28 lipca 1656 roku na prawym brzegu Wisły rozpoczęła się bitwa pod Warszawą – największe starcie polowe potopu szwedzkiego.
Trzydniowa batalia zakończyła się zwycięstwem wojsk szwedzko-brandenburskich, które dzięki sprawnemu manewrowi zmusiły znacznie liczniejszą armię Rzeczypospolitej do odwrotu.
Po błyskawicznych sukcesach szwedzkich z 1655 roku sytuacja zaczęła się odwracać. W kraju rozwinął się opór, a wojska wierne Janowi Kazimierzowi odzyskiwały kolejne miasta. 1 lipca 1656 roku, po oblężeniu i kapitulacji szwedzkiego garnizonu, Rzeczpospolita odzyskała Warszawę.
Dnia 28 lipca 1942 roku, w siódmym dniu wielkiej akcji deportacyjnej z warszawskiego getta do niemieckiego obozu zagłady Treblinka II, powstała Żydowska Organizacja Bojowa.
Zbrojną konspirację utworzyli przedstawiciele młodzieżowych organizacji syjonistycznych Ha-Szomer ha-Cair, Dror i Akiba.
Powstanie ŻOB było odpowiedzią młodego pokolenia na masowe deportacje i mordowanie ludności żydowskiej przez Niemców. Działacze organizacji uznali, że kolejnym akcjom likwidacyjnym należy przeciwstawić się z bronią w ręku.
Dnia 26 lipca 1400 roku król Władysław Jagiełło wystawił dokument odnowienia Uniwersytetu Krakowskiego, kończąc wieloletni proces wskrzeszania uczelni założonej w 1364 roku przez Kazimierza Wielkiego.
Wydarzenie to na stałe wpisało się w dzieje polskiego szkolnictwa wyższego i kultury, nadając nowy impuls rozwojowi nauki w Polsce.
Pierwotna fundacja Kazimierza Wielkiego, choć ambitna, nie przetrwała długo. Po śmierci króla w 1370 roku uniwersytet niemal zaprzestał działalności, choć być może nie cakowicie.
28 lipca 1914 roku Austro-Węgry wypowiedziały wojnę Serbii, rozpoczynając konflikt, który w ciągu kilku dni objął najważniejsze europejskie mocarstwa. Kryzys regionalny na Bałkanach, wywołany zamachem w Sarajewie, przerodził się w I wojnę światową.
Pierwsza wojna światowa trwała od 1914 do 1918 roku i była jednym z najbardziej wyniszczających konfliktów w dotychczasowej historii. Po stronie Państw Centralnych walczyły przede wszystkim Niemcy, Austro-Węgry, Imperium Osmańskie i Bułgaria. Ich przeciwnikami byli alianci, do których należały m.in. Francja, Wielka Brytania, Rosja, Serbia i Japonia, a później także Włochy oraz Stany Zjednoczone. Wojna zakończyła się klęską Państw Centralnych, powodując ogromne straty ludzkie, gospodarcze i terytorialne.
Bezpośrednim impulsem do wybuchu wojny był zamach z 28 czerwca 1914 roku. W Sarajewie bośniacki Serb Gavrilo Princip zastrzelił następcę tronu Austro-Węgier, arcyksięcia Franciszka Ferdynanda, oraz jego żonę Zofię, księżną Hohenberg.
Tatarzy zapisali się w historii bardzo niechlubnie. Prymitywny, dziki, okrutny naród żyjących z grabiezy koczowników niezdolnych do samodzielnego wytwarzania bogactwa. Rosjanie 200 lat temu (czas trwania USA) odebrali im Krym, a dziś….reżim w III RP krzyczy, że 1) Krym jest ukraiński 2) mamy hołubić Tatarów.
Jeszcze gorsi byli Chazarzy, dzisiaj zwani Żydami, i wspomniani powyżej jako najbardziej zawzięci i nieustępliwi spośród handlarzy niewolników, bo tym głównie się zajmowali. I teraz mówi się nam, że to nasi „starsi bracia” i że mamy ich hołubić…
W moskalii niewolnictwo bylo do 1861 roku.. i nikt nie placze..
Ty płaczesz. 🙂 Pańszczyzna to jednak lżejsza forma niewolnictwa. . No i last but not least…USmani (przynajmniej południe) mieli regularne niewolnictwo. I to jest dobre, bo nikt tak nie poucza świata jak USmaństwo. Wyrżneli Indian, mieli niewolników, ponad 90% czasu trwania spędzili na wojnach. A strugają dziewicę. Wsydźcie się człowieki natowskie.