16 grudnia 1918 roku oddziały polskie odbiły Chyrów z rąk Ukraińców

Chyrów, będąc ważnym węzłem kolejowym, w trakcie konfliktu polsko – ukraińskiego przechodził z rąk do rąk. Ostatecznie został zajęty przez oddziały Wojska Polskiego 16 grudnia 1918 roku.

Leżący obecnie tuż przy granicy polsko-ukraińskiej Chyrów miał kluczowe znaczenie zarówno dla Polaków, jaki i Ukraińców. W wypadku zdobycia miasta przez Wojsko Polskie, zyskiwało ono kolejowe połączenie na linii Przemyśl-Lwów. Natomiast opanowanie Chyrowa dawało Ukraińskiej Armii Halickiej kontrolę nad linią kolejową Przemyśl-Zagórz. Chyrów stałby się wówczas główną stacją kolejową w Galicji Zachodniej pozostająca pod kontrola Armii Halickiej.

Pod koniec listopada, pod naporem polskiej ofensywy, Ukraińcy wycofali się z Chyrowa bez walki. Jednak 5 grudnia, pomimo znacznej przewagi sił polskich, Armii Halickiej udało się zając miasto. Ukraińcy nie zamierzali się zatrzymywać i kilka dni później ruszyli w kierunku Przemyśla, gdzie starli się z Orlętami.

11 grudnia ukraińskie natarcie zostało jednak zatrzymane polskim kontrnatarciem. W konsekwencji inicjatywa przeszła w ręce Wojska Polskiego, które systematycznie zmuszało Armię Halicka do wycofania się na wschód. Warto odnotować, że po stronie polskiej w walce uczestniczył pociąg pancerny “Kozak”, którego załogę stanowili dozbrojeni kolejarze z Zagórza. Ofensywę wsparli również żołnierze 2 Pułk Strzelców Podhalańskich.

Ostatecznie napór Wojska Polskiego zmusił Ukraińców do wycofania się z kluczowego Chyrowa, co nastąpiło 16 grudnia. Tym samym front polsko-ukraiński ustalił się na linii od Cisnej do Chyrowa, potem wzdłuż linii kolejowej Przemyśl-Lwów do Przemyśla, z powrotem wzdłuż tej samej linii na przedpola Lwowa, następnie do Jarosławia, przez Lubaczów, Rawę Ruską, Bełz do Kryłowa.

kresy.pl/ Wikipedia