Siostra była błogosławioną, brat generałem jezuitów. Świętą została Urszula Ledóchowska
Kościół katolicki w dniu 29 maja wspomina świętą Urszulę Ledóchowską, zakonnicę, wychowawczynię, założycielkę Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego i jedną z najbardziej zasłużonych postaci polskiego życia religijnego początku XX wieku.
Przyszła święta urodziła się 17 kwietnia 1865 roku w Loosdorf w Austrii jako Julia Maria Ledóchowska. Należała do rodu Ledóchowskich herbu Szaława. Była jednym z dziewięciorga dzieci Antoniego Augusta Ledóchowskiego, rotmistrza huzarów i szambelana cesarskiego, oraz Józefiny z domu Salis-Zizers, pochodzącej ze szwajcarskiej rodziny. Jej dziadkiem był generał Ignacy Ledóchowski, uczestnik walk napoleońskich, a stryjem kardynał Mieczysław Halka-Ledóchowski, arcybiskup gnieźnieński i poznański, prymas Polski, więziony przez władze pruskie w okresie Kulturkampfu.
Rodzina Ledóchowskich wydała kilka wybitnych postaci Kościoła i życia publicznego. Siostra Julii, Maria Teresa Ledóchowska, założyła Sodalicję św. Piotra Klawera i została beatyfikowana przez Pawła VI. Inna z sióstr, Ernestyna, wybrała życie zakonne jako kanoniczka. Brat Włodzimierz Ledóchowski wstąpił do jezuitów i został później przełożonym generalnym Towarzystwa Jezusowego. Z kolei brat Ignacy Kazimierz Ledóchowski obrał drogę wojskową i dosłużył się stopnia generała dywizji Wojska Polskiego. W takim środowisku Julia dorastała w atmosferze głębokiej religijności, obowiązku służby, patriotyzmu i wysokich wymagań intelektualnych.
W domu rodzinnym otrzymała staranne wychowanie, oparte na wierze katolickiej, znajomości historii Polski i wrażliwości na potrzeby ubogich. W dzieciństwie uczyła się także języków obcych, co później odegrało ważną rolę w jej działalności.
W 1883 roku Ledóchowscy wrócili na ziemie polskie i zamieszkali w Lipnicy Murowanej koło Krakowa. Trzy lata później Julia wstąpiła do klasztoru urszulanek w Krakowie. Po nowicjacie złożyła śluby zakonne i przyjęła imię Maria Urszula od Jezusa. Pracowała jako nauczycielka i wychowawczyni w szkole prowadzonej przez urszulanki. Uczyła m.in. języków obcych, przedmiotów humanistycznych i ścisłych, a także rozwijała talent malarski. W 1904 roku została przełożoną krakowskiego klasztoru.
W 1907 roku, za zgodą papieża Piusa X, wyjechała do Petersburga, gdzie objęła kierownictwo internatu dla dziewcząt przy polskim gimnazjum parafii św. Katarzyny. Ponieważ w imperium rosyjskim życie zakonne było zakazane, siostry musiały nosić strój świecki. Matka Urszula uczyła się języka rosyjskiego i zdała egzamin państwowy, by móc prowadzić lekcje. W 1908 roku petersburska placówka stała się autonomicznym domem urszulanek z własnym nowicjatem.
W 1910 roku nad Zatoką Fińską powstał dom Merentähti, czyli „Gwiazda Morza”, oraz gimnazjum z internatem dla dziewcząt. Matka Urszula prowadziła tam działalność wychowawczą, a jednocześnie nawiązywała kontakty z miejscową ludnością protestancką. Po wybuchu I wojny światowej, jako obywatelka austriacka, została wydalona z Rosji. Udała się do Szwecji, a następnie do Danii. W Skandynawii organizowała szkoły, opiekowała się sierotami po polskich emigrantach i działała na rzecz sprawy polskiej. Współpracowała z Komitetem Pomocy Ofiarom Wojny, założonym przez Henryka Sienkiewicza, oraz wygłaszała odczyty o Polsce w krajach skandynawskich.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wróciła do kraju. W 1920 roku jej wspólnota osiedliła się w Pniewach, gdzie powstał dom macierzysty nowego zgromadzenia. Stolica Apostolska zatwierdziła przekształcenie petersburskiej wspólnoty w Zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego, zwane potocznie urszulankami szarymi. Siostry miały łączyć duchowość urszulańską z pracą wychowawczą, nauczaniem i służbą ludziom uboższym, szczególnie dzieciom i młodzieży.
Urszula Ledóchowska kładła nacisk na prostotę, pokorę, ofiarność i pogodę ducha. Szczególne znaczenie przypisywała „apostolstwu uśmiechu”, które uważała za codzienny sposób niesienia innym nadziei i świadectwa wiary. Zgromadzenie szybko rozwijało się w Polsce, na Kresach Wschodnich, a następnie także we Włoszech i we Francji.
Matka Urszula zmarła 29 maja 1939 roku w Rzymie w opinii świętości. 20 czerwca 1983 roku Jan Paweł II beatyfikował ją w Poznaniu. W 1989 roku jej zachowane od zniszczenia ciało przewieziono z Rzymu do Pniew i złożono w kaplicy domu macierzystego. 18 maja 2003 roku papież Jan Paweł II ogłosił Urszulę Ledóchowską świętą.
Czytaj też:
W Laskach walczy się ze ślepotą zwykłą i duchową. Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi
Kresy.pl / Sanktuarium św. Urszuli Ledóchowskiej
