Siemowit II przedstawił się jako „pan Warszawy”. 23 kwietnia 1313 roku po raz pierwszy zapisano nazwę przyszłej stolicy
Obecna stolica Polski po raz pierwszy pojawia się w źródłach pisanych 23 kwietnia 1313 roku. W dokumencie wystawionym tego dnia książę mazowiecki Siemowit II nadał dobra rycerzowi Hyczce, określając się jako „pan warszawski”.
Jest to najstarsza znana wzmianka o Warszawie, świadcząca o tym, że miejscowość była już wówczas istotnym ośrodkiem władzy książęcej i siedzibą dworu.
Nazwa „Warszawa”, zapisywana w najstarszych przekazach m.in. jako „Warssowa” lub „Warszewa”, wywodzi się najprawdopodobniej od imienia Warsz (Warsz(a)), które było używane w średniowieczu. Według części badaczy mogło ono być związane z rodem Rawiczów, jednak interpretacja ta pozostaje hipotezą.
Historia osadnictwa na terenie dzisiejszej Warszawy jest znacznie starsza. Już w IX–X wieku funkcjonował tu gród Stare Bródno. W kolejnych stuleciach rozwijały się inne ośrodki, m.in. Kamion, Solec oraz Jazdów. Ten ostatni w XIII wieku pełnił funkcję siedziby książęcej i ważnego punktu handlowego. Po jego zniszczeniu podczas najazdu litewskiego w 1262 roku nowy ośrodek miejski zaczął kształtować się kilka kilometrów na północ, w rejonie dzisiejszego Zamku Królewskiego. Za inicjatora tego procesu uchodzi książę Bolesław II mazowiecki, choć brak zachowanego aktu lokacyjnego nie pozwala na pełne odtworzenie jego przebiegu. Około 1300 roku miasto zostało lokowane na prawie chełmińskim.
Rozwojowi Warszawy sprzyjało jej położenie przy ważnym szlaku handlowym i przeprawie przez Wisłę. W XIV wieku ośrodek ten miał już na tyle duże znaczenie, że w 1339 roku odbył się tu proces przed sądem papieskim w sporze między Królestwem Polskim a zakonem krzyżackim. W kolejnych stuleciach Warszawa stopniowo przekształcała się z lokalnego grodu w jeden z głównych ośrodków politycznych kraju.
Siemowit II zmarł w lutym 1345 roku w swoim majątku w Wiskitkach. Nie pozostawił potomstwa. W testamencie podzielił swoje władztwo między bratanków: Bolesława III płockiego, Siemowita III oraz Kazimierza I warszawskiego. Został pochowany w nieistniejącym dziś kościele dominikanów w Warce.
Sam „pan Warszawy” zmarł 18 lutego 1345 roku w swoim majątku w Wiskitkach. Został pochowany w nieistniejącym już dziś kościele dominikanów w Warce. Choć przyczyny pozostają nieznane, nigdy się nie ożenił. W testamencie zdecydował o podziale swojego księstwa między trzech bratanków: Bolesława III, Siemowita III i Kazimierza I.
Czytaj też:
Warszawska syrenka bywała mężczyzną
Czy to Lachowie założyli Moskwę? Co istniało tam przed Rurykowiczami
Kresy.pl / Wikipedia / Niezależna.pl
