W Lublinie odbył się Kongres Środowisk Kresowych i konferencja „Wołyń’43: Walka o pamięć – Walka o Polskę” [+FOTO/+VIDEO]

„Rząd Sikorskiego zwrócił się się o pośrednictwo do Mussoliniego, którego inicjatywa spowodowała, że 15 III 1923 r. rada Ambasadorów Anglii, Francjii, Włoch i Japonii uznała linię okreslona przez traktat ryski za wschodnia granicę Rzeczypospolitej, a linię demarkacyjną istniejącą siłą faktów na Wileńszczyźnie – za granice polsko-litewską. Był to jednocześnie akt ostatecznego uznania przez państwa zwycięskiej koalicji przynależności Wileńszczyzny i Galicji Wschodniej do Polski.” Wojciech Roszkowski, „Najnowsza historia Polski 1914 – 1945”, Warszawa 2003, str. 168.

@zbigniew2707

Pisze Pan: „A więc to, co próbujemy nazywać należnymi nam Kresami Wschodnimi, nigdy nie zostało nam przyznane przez Konferencję Wielkich Mocarstw po I Wojnie Światowej.” Właśnie, że zostało. Rada Ambasadorów jako międzynarodowy organ wykonawczy traktatu wersalskiego to potwierdziła. Chyba, że Oświadczenie Rządowe z dnia 20 kwietnia 1923 r. w przedmiocie uznania granic wschodnich Rzeczypospolitej (dziennikustaw,gov,pl/du/1923/s/49/333) nie miało uznania międzynarodowego (proszę mnie wyprowadzić z błędu w takim razie):

„Zważywszy, że według brzmienia artykułu 87 ustęp 3, tegoż Traktatu, do nich należy oznaczyć granice Polski, które nie były wyszczególnione przez ten Traktat; (…) Zważywszy, iż co do granicy z Rosją, Polska weszła bezpośrednio w stosunki z tem Państwem celem jej oznaczenia; (…) Poleciły Konferencji Ambasadorów rozstrzygnąć tę sprawę. Na skutek czego Konferencja Ambasadorów: I. Postanawia uznać jako granice Polski: 1° Z Rosją: Linję oznaczoną i zasłupioną, za zgodą obu Państw i na ich odpowiedzialność, w dniu 23 listopada 1922 r.”

Jak wiadomo ostateczne prace delimitacyjne ze Związkiem Sowieckim i ustawienie słupów granicznych zakończono 23 listopada 1922 roku.

Dalej pisze Pan: „A Galicja wschodnia przez Radę Ambasadorów nie została uznana za polskie ziemie etniczne, a jedynie przekazana na 25 lat pod polską administrację, aby uchronić ją przed bolszewikami. Po 25 latach miał się odbyć plebiscyt na tym terenie.”. Oczywiście, że Galicja nie została uznana za ziemie etnicznie polskie, pełna zgoda. Celem było prawne potwierdzenie granicy politycznej, co zostało ustalone ww. dokumentem. Mało tego, ja nie podważam w żadnym wypadku struktury etnicznej Galicji w tamtym okresie. Ba, w ww. oświadczeniu zostało również zawarowane potwierdzenie autonomii: „Wobec tego, iż uznane zostało przez Polskę, że co się tyczy wschodniej części Galicji, warunki etnograficzne czynią koniecznym ustrój autonomiczny;” (jak było z tą autonomią to już inna kwestia). Zarzucając mi brak wiedzy pisze Pan, że Rada Ambasadorów przekazała te tereny na 25 lat pod polską administrację. Będąc ścisłym to Rada Najwyższa Głównych Mocarstw Sprzymierzonych i Stowarzyszonych przekazała te ziemie na 25 lat z prawem plebiscytu po upływie tego terminu, natomiast Rada Ambasadorów przejęła jej funkcje po zakończeniu konferencji pokojowej. Co do plebiscytu – II RP nie przetrwała tych 25 lat, więc nie ma o czym tutaj dywagować.

I na koniec: „21 listopada 1919 r. Rada Najwyższa postanowiła przekazać Polsce sprawowanie władzy zwierzchniej w Galicji Wschodniej, ale tylko na 25 lat i pod kontrolą Ligi Narodów. Postanowienie to wywołało żywiołowe protesty w całym kraju. Miesiąc później (22 grudnia 1919), w zmienionych warunkach politycznych, m. in. po klęsce Denikina, decyzja ta została zawieszona na czas nieokreślony. Dopiero w marcu 1923 r. Galicja Wschodnia została uznana na arenie międzynarodowej za integralną część państwa polskiego” Czesław Brzoza, „Polska w czasach niepodległości i drugiej wojny światowej (1918 – 1945)”, Kraków 2001.

W gruncie rzeczy niepotrzebnie założyłem konto i dałem się uwikłać w jałową dyskusję z której i tak nic nie wynika. W każdym razie pozdrawiam mimo wszystkich rozbieżności.