Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę Sudańczyka na odmowę przyjęcia wniosku o ochronę międzynarodową. W uzasadnieniu wskazano na instrumentalizację migracji i działania hybrydowe na granicy z Białorusią. Sąd uznał, że czasowe ograniczenia stosowane przez Straż Graniczną wynikają z obowiązujących przepisów.
We wtorek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę migranta z Sudanu, któremu Straż Graniczna odmówiła przyjęcia wniosku o ochronę międzynarodową. Sprawę prowadziła Helsińska Fundacja Praw Człowieka, a formalnie skarga dotyczyła działań komendanta placówki SG w Michałowie.
Sudańczyk nielegalnie przekroczył granicę z Białorusią do Polski w maju i chciał złożyć wniosek o ochronę. Straż Graniczna, powołując się na przepisy zawieszające – z wyjątkami – prawo do złożenia takiego wniosku, odmówiła jego przyjęcia. WSA uznał, że zaskarżona czynność nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie podważają jej legalności.
Sąd odwołał się do pojęcia instrumentalizacji migracji, wprowadzonego do ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony w Polsce nowelizacją z lutego tego r. Wskazał, że chodzi o działania państwa graniczącego z Polską, których celem jest doprowadzanie do przekraczania granicy wbrew przepisom, w tym z użyciem przemocy wobec funkcjonariuszy i żołnierzy lub z niszczeniem infrastruktury granicznej, co może skutkować destabilizacją sytuacji wewnętrznej.
W uzasadnieniu przypomniano, że od końca marca obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie czasowego ograniczenia prawa do złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. WSA podkreślił, że prawo to może zostać czasowo ograniczone, gdy stwierdzono instrumentalizację, istnieje poważne i rzeczywiste zagrożenie dla bezpieczeństwa, a zastosowane środki są konieczne oraz proporcjonalne.
Przypominamy, że w lipcu Sejm przedłużył na kolejne 60 dni ograniczenia w przyjmowaniu wniosków azylowych na granicy z Białorusią. Decyzja obejmuje jednak wyjątki dla osób szczególnie narażonych.
Sąd ocenił, że Straż Graniczna była związana treścią wskazanych przepisów i zasadnie uznała, iż Sudańczyk nie należy do grup objętych wyłączeniami (m.in. małoletni i osoby wymagające szczególnego traktowania ze względu na stan zdrowia). WSA zaznaczył, że nie kwestionuje prawa cudzoziemca do ubiegania się o ochronę, lecz wskazał jednocześnie na konstytucyjny obowiązek ochrony bezpieczeństwa państwa i granic oraz na niedopuszczalność instrumentalnego wykorzystywania prawa azylowego przez stronę białoruską.
„Dynamizm tej nadzwyczajnej sytuacji, polegającej na kreowaniu sztucznej presji migracyjnej, implikuje obowiązek organów władzy państwowej do nieustannego, adekwatnego reagowania na to zewnętrzne zagrożenie bezpieczeństwa, m.in. poprzez wyposażenie służb granicznych w odpowiednie instrumenty prawne. Stwierdzenie to w żaden sposób nie kwestionuje prawa cudzoziemca do ubiegania się o ochronę międzynarodową” — powiedziała sędzia Barbara Romanczuk w uzasadnieniu wyroku.
WSA powołał się na Konstytucję, Konwencję Genewską i Europejską Konwencję Praw Człowieka, przywołując także rozwiązania stosowane w Finlandii w kontekście zwalczania instrumentalizacji migracji. „Tym samym […] nie zasługuje na ochronę zachowanie cudzoziemca, który używa prawa uchodźczego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem. Takie zachowanie należy oceniać w kategoriach rażącego nadużycia prawa, nieakceptowalnego w demokratycznym państwie prawnym oraz europejskiej kulturze prawnej” — dodała sędzia.
W uzasadnieniu wskazano również, że poza przejściami drogowymi cudzoziemcy mają dostępne legalne ścieżki wjazdu do Polski, w tym ubieganie się o wizę lub ochronę w polskich placówkach dyplomatycznych i konsularnych. „Lecz, poczynając od przelotu na Białoruś lub do Rosji, decydują się na współpracę z państwem stosującym instrumentalizację, a częstokroć także z międzynarodowymi grupami przestępczymi zajmującymi się przerzutem migrantów” — podkreśliła sędzia Romanczuk.
Wyrok jest nieprawomocny.
Może Cię zainteresować: Tunelem z Białorusi do Polski [+VIDEO]
Kresy.pl/Bankier.pl
