Zostaw odpowiedź
Chcesz przyłączyć się do dyskusji?Nie krępuj się!
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.
„Wójtowie zmienili położenie placu targowego”. 5 czerwca 1257 roku Bolesław Wstydliwy lokował Kraków
5 czerwca 1257 roku na wiecu w Koperni książę krakowski i sandomierski Bolesław Wstydliwy wystawił dokument lokacyjny Krakowa, nadając miastu prawo magdeburskie na wzór Wrocławia. Był to jeden z przełomowych momentów w historii ustroju i przestrzennej organizacji Starego Miasta.
Lokacja objęła centralną część istniejącego już ośrodka osadniczego i stała się podstawą rozwoju krakowskiego samorządu miejskiego. Nowy układ urbanistyczny wyznaczono w obrębie dzisiejszego Starego Miasta, z centralnym Rynkiem i regularną siatką ulic. Fortyfikowanie Krakowa nastąpiło jednak później: w 1285 roku Leszek Czarny zezwolił mieszczanom na budowę murów, a system obronny miasta powstawał etapami do pierwszej ćwierci XIV wieku.
Dzieło zaprezentowano po raz pierwszy 5 czerwca 1894 roku we Lwowie. Wzbudziło sensację i zachwyt. Oto jego historia.
W drugiej połowie XIX wieku Lwów przygotowywał się do wielkiego wydarzenia – Powszechnej Wystawy Krajowej, która miała ukazać dorobek gospodarczy, kulturalny i cywilizacyjny Galicji w ramach monarchii austro-węgierskiej. Wystawa miała być nie tylko manifestacją rozwoju, lecz także aktem patriotycznym – podkreśleniem żywotności narodu polskiego w warunkach rozbiorów.
Jednym z najbardziej spektakularnych i symbolicznych przedsięwzięć tej wystawy stała się Panorama Racławicka, monumentalne dzieło malarskie, upamiętniające zwycięską bitwę Tadeusza Kościuszki pod Racławicami z 4 kwietnia 1794 roku.
Wśród licznych rocznic związanych z odzyskaniem przez Polskę niepodległości, niesłusznie pomijane jest jedno z najistotniejszych wydarzeń 1918 roku: deklaracja wersalska.
3 czerwca 1918 roku w Wersalu szefowie rządów Francji, Wielkiej Brytanii i Włoch ogłosili deklarację, w której uznali utworzenie „zjednoczonego i niepodległego państwa polskiego z wolnym dostępem do morza” za jeden z warunków trwałego i sprawiedliwego pokoju w Europie.
Stany Zjednoczone nie podpisały dokumentu, ponieważ występowały w koalicji antyniemieckiej jako państwo stowarzyszone, a nie formalnie sprzymierzone, jednak deklaracja miała duże znaczenie dla umiędzynarodowienia sprawy polskiej.
5 czerwca 1894 roku we Lwowie rozpoczęła się Powszechna Wystawa Krajowa – jedno z najważniejszych wydarzeń gospodarczo-kulturalnych epoki rozbiorów.
Zorganizowana w setną rocznicę insurekcji kościuszkowskiej, miała być nie tylko przeglądem osiągnięć Galicji, ale także wyrazem jedności narodu polskiego ponad podziałami zaborczymi. Organizacji podjął się Lwów, a wystawa odbiła się szerokim echem także za granicą – w Europie i poza nią.
Odpowiedź na wystawę paryską
Na 46 hektarach Wzgórza Stryjskiego, w ciągu dwóch lat, wzniesiono aż 129 obiektów: pawilonów, galerii, hal, restauracji, a także stadion i kolejkę linową. Wystawa została podzielona na 28 sekcji tematycznych, prezentujących dorobek w dziedzinach przemysłu, rolnictwa, komunikacji, rzemiosła, edukacji i sztuki. Za stronę architektoniczną odpowiadali m.in. Julian Zachariewicz i Franciszek Skowron.
Siła wstrząsu szacowana jest dziś na 6 do 8 stopni w skali Richtera. Ale nie były to pierwsze, ani jedyne potężne wstrząsy, które nawiedziły południową Polskę.
Epicentrum trzęsienia jest przedmiotem sporu. Starsze i popularne opracowania lokalizowały je na Przedgórzu Sudeckim lub w rejonie Wzgórz Strzelińskich, natomiast w nowszej literaturze sejsmologicznej wskazuje się środkową Słowację.
6-8 w skali Richtera to prawdziwy kataklizm
Dla porównania: słynne trzęsienie ziemi w L’Aquila we Włoszech w 2009 roku miało magnitudę 6,3 i zabiło ponad 300 osób, niszcząc znaczną część zabytkowego miasta. W 2010 roku Haiti nawiedziło trzęsienie o sile 7,0 – zginęło ponad 200 000 ludzi, a stolica kraju została niemal całkowicie zrównana z ziemią. Oba przypadki pokazały, jak niszczycielskie mogą być wstrząsy tej skali.
Czerwiec 1989 roku na trwałe zapisał się w historii Polski. 4 czerwca 1989 roku, po blisko półwieczu rządów monopartyjnych, Polacy po raz pierwszy od zakończenia II wojny światowej mogli wziąć udział w częściowo wolnych wyborach parlamentarnych.
Wybory do Sejmu miały charakter kontraktowy, natomiast wybory do przywróconego Senatu były wolne. Ich wynik doprowadził do głębokiej zmiany układu sił politycznych w Polsce i stał się jednym z symboli początku końca komunizmu w Europie Środkowo-Wschodniej.
Wolny Senat i 35 proc. mandatów w Sejmie
Korzenie wydarzeń z czerwca 1989 roku sięgały znacznie głębiej. Ich tło stanowiła zmieniająca się sytuacja międzynarodowa, a istotną rolę odegrała polityka reform zapoczątkowana w Związku Radzieckim przez Michaiła Gorbaczowa. „Pierestrojka” i „głasnost” osłabiły kontrolę Moskwy nad państwami satelickimi i stworzyły przestrzeń do zmian. W Polsce do przemian doprowadziły również wieloletnie działania opozycji skupionej wokół „Solidarności”, choć jej potencjał był w drugiej połowie lat 80. znacznie ograniczony.
Taaaa, fakt, że Uniwersytet Warszawski został założony dopiero po upadku Rzeczypospolitej, to jedno z najbardziej haniebnych wydarzeń w 1000-letniej historii Polski. – Przez 200 lat stolica regionalnego mocarstwa w Europie, jakim była Rzeczypospolita Obojga Narodów, nie miała własnego uniwersytetu.
I to jest cała naga prawda o zadufanych we własnym ego głupawych rządach dynastii Wazów. – Po co uniwersytet, jeśli jest z nami Miłościwie Panujący Najjaśniejszy Pan i świta jego przyp*sów? Jakieś skojarzenia z Rydzem-Śmigłym? – Zupełnie na miejscu.
Przez te 200 lat wybudowano w Warszawie setki pałaców magnackich i pewnie też setki burdeli (niby skąd takie nazwy jak: Wesoła, Miłosna, Radość… – już zabrakło miejsca na Krakowskim Przedm.?), ale uniwersytet… – nie był potrzebny.
Analogie do obecnej sytuacji nie są zamierzone. Brak pieniędzy na obserwatorium astronomiczne, ale na “(nie)odróżnianie tyłka od przodka” zawsze kasiora się znajdzie. Najważniejsze, że Słońce Peru oświetla stolicę swoim nieubłaganym blaskiem.
Wielki król, Stefan Batory, założył Uniwersytet Wileński – Można było? A można.
Zygmuś III Waza przeniósł stolicę do Warszawy, ale o uniwersytecie jakoś nie pomyślał. Może jezuici mu zabronili? Zygmuś był jedynym polskim królem, na którego przeprowadzono fizyczny zamach – przypadek? Ale przecież dopiero po 30 latach jego pyszałkowatych, głupowatych i szkodliwych dla Polski choooojowych rządach.
Podsumowując, Warszawa była stolicą mocarstwa przez 200 lat bez uniwersytetu.
Nic dziwnego, że to mocarstwo upadło.
I nic dziwnego, że herbem stolicy jest… goła baba z szablą. I nic dziwnego, że w tym mieście od zawsze rządzą tacy ludzie jak Rafałek, uśmiechnięty słup… grup trzymających władzę.
I nic dziwnego, że od zawsze w tym mieście najbardziej dochodowym biznesem jest… machloja na nieruchomościach.
I nic dziwnego, że to miasto jest najbardziej pogardzane w Polsce.
A propos burdeli, bo temat chyba mało znany. Prawie każdy słyszał, że tuż przed końcem RP żył sobie wesoło w Warszawie bp Ignacy Krasicki, ten od “obiadów czwartkowych”, co to śmieszne fraszki pisał i uchodził za oświeconego intelektualistę (Tokarczuk niestety nie czytał), doradcę króla Stasia Poniatowskiego (pomińmy litościwie jego sukcesy). Ale nie każdy wie, że ta osobo-postać miała “złotą kartę” wstępu do ekskluzywnego burdelu na ul. Miodowej.
Cóż, Warszawa miała 3 wybitnych biskupów. Felińskiego przyjęto wyzwiskami w Warszawie (a ostatecznie car moskiewski zesłał go na 20 lat zesłania), Wyszyński siedział w więzieniu za komuny PRL, Wielgusa zlinczował Lech Kaczyński.
Co za zgoda ponad podziałami…
Dlatego też musiał zginąć Popiełuszko.
Założono stolicę kraju na intelektualnym bagnie – dlatego brak i pogarda dla prawdy, to jest jego grzech pierworodny.
A przepraszam, Przemysław II zginął w zamachu w 1296 r.
Ale on właściwie nie rządził, koronował się ledwie rok wcześniej. Miał dobre chęci, ale nie miał żadnej realnej władzy.
Dla ścisłości, Uniwersytet Warszawski założyli Polacy, którzy w końcu zrozumieli, że to ważne. – Inicjatywa była polska. Car łaskawie klepnął temat, bo chyba uznał, że lepiej będzie rusyfikować polska młodzież w Warszawie niż pozwalać im studiować na zachodzie.
Uniwersytet Warszawski był najbardziej zrusyfikowaną uczelnią w całym Cesarstwie Rosyjskim. Co bardziej ambitni studenci już woleli studiować w Petersburgu. Oczywiście, setki/ tysiące Polaków studiowało na zachodzie.