Zostaw odpowiedź
Chcesz przyłączyć się do dyskusji?Nie krępuj się!
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.
„Wójtowie zmienili położenie placu targowego”. 5 czerwca 1257 roku Bolesław Wstydliwy lokował Kraków
5 czerwca 1257 roku na wiecu w Koperni książę krakowski i sandomierski Bolesław Wstydliwy wystawił dokument lokacyjny Krakowa, nadając miastu prawo magdeburskie na wzór Wrocławia. Był to jeden z przełomowych momentów w historii ustroju i przestrzennej organizacji Starego Miasta.
Lokacja objęła centralną część istniejącego już ośrodka osadniczego i stała się podstawą rozwoju krakowskiego samorządu miejskiego. Nowy układ urbanistyczny wyznaczono w obrębie dzisiejszego Starego Miasta, z centralnym Rynkiem i regularną siatką ulic. Fortyfikowanie Krakowa nastąpiło jednak później: w 1285 roku Leszek Czarny zezwolił mieszczanom na budowę murów, a system obronny miasta powstawał etapami do pierwszej ćwierci XIV wieku.
Zakład Narodowy im. Ossolińskich, znany powszechnie jako Ossolineum, to jedna z najstarszych i najważniejszych instytucji naukowych i kulturalnych w Polsce.
Jego historia, nierozerwalnie spleciona z losami kraju, rozpoczęła się w 1817 roku, gdy hrabia Józef Maksymilian Ossoliński ufundował we Lwowie instytucję, mającą chronić i rozwijać dziedzictwo narodowe.
4 czerwca 1817 roku cesarz Austrii Franciszek I zatwierdził akt fundacyjny Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Ossoliński zaplanował go jako kompleks łączący bibliotekę, muzeum i wydawnictwo – miejsce, które miało pomagać zniewolonemu narodowi zachować tożsamość.
Siła wstrząsu szacowana jest dziś na 6 do 8 stopni w skali Richtera. Ale nie były to pierwsze, ani jedyne potężne wstrząsy, które nawiedziły południową Polskę.
Epicentrum trzęsienia jest przedmiotem sporu. Starsze i popularne opracowania lokalizowały je na Przedgórzu Sudeckim lub w rejonie Wzgórz Strzelińskich, natomiast w nowszej literaturze sejsmologicznej wskazuje się środkową Słowację.
6-8 w skali Richtera to prawdziwy kataklizm
Dla porównania: słynne trzęsienie ziemi w L’Aquila we Włoszech w 2009 roku miało magnitudę 6,3 i zabiło ponad 300 osób, niszcząc znaczną część zabytkowego miasta. W 2010 roku Haiti nawiedziło trzęsienie o sile 7,0 – zginęło ponad 200 000 ludzi, a stolica kraju została niemal całkowicie zrównana z ziemią. Oba przypadki pokazały, jak niszczycielskie mogą być wstrząsy tej skali.
Czerwiec 1989 roku na trwałe zapisał się w historii Polski. 4 czerwca 1989 roku, po blisko półwieczu rządów monopartyjnych, Polacy po raz pierwszy od zakończenia II wojny światowej mogli wziąć udział w częściowo wolnych wyborach parlamentarnych.
Wybory do Sejmu miały charakter kontraktowy, natomiast wybory do przywróconego Senatu były wolne. Ich wynik doprowadził do głębokiej zmiany układu sił politycznych w Polsce i stał się jednym z symboli początku końca komunizmu w Europie Środkowo-Wschodniej.
Wolny Senat i 35 proc. mandatów w Sejmie
Korzenie wydarzeń z czerwca 1989 roku sięgały znacznie głębiej. Ich tło stanowiła zmieniająca się sytuacja międzynarodowa, a istotną rolę odegrała polityka reform zapoczątkowana w Związku Radzieckim przez Michaiła Gorbaczowa. „Pierestrojka” i „głasnost” osłabiły kontrolę Moskwy nad państwami satelickimi i stworzyły przestrzeń do zmian. W Polsce do przemian doprowadziły również wieloletnie działania opozycji skupionej wokół „Solidarności”, choć jej potencjał był w drugiej połowie lat 80. znacznie ograniczony.
5 czerwca 1894 roku we Lwowie rozpoczęła się Powszechna Wystawa Krajowa – jedno z najważniejszych wydarzeń gospodarczo-kulturalnych epoki rozbiorów.
Zorganizowana w setną rocznicę insurekcji kościuszkowskiej, miała być nie tylko przeglądem osiągnięć Galicji, ale także wyrazem jedności narodu polskiego ponad podziałami zaborczymi. Organizacji podjął się Lwów, a wystawa odbiła się szerokim echem także za granicą – w Europie i poza nią.
Odpowiedź na wystawę paryską
Na 46 hektarach Wzgórza Stryjskiego, w ciągu dwóch lat, wzniesiono aż 129 obiektów: pawilonów, galerii, hal, restauracji, a także stadion i kolejkę linową. Wystawa została podzielona na 28 sekcji tematycznych, prezentujących dorobek w dziedzinach przemysłu, rolnictwa, komunikacji, rzemiosła, edukacji i sztuki. Za stronę architektoniczną odpowiadali m.in. Julian Zachariewicz i Franciszek Skowron.
Wśród licznych rocznic związanych z odzyskaniem przez Polskę niepodległości, niesłusznie pomijane jest jedno z najistotniejszych wydarzeń 1918 roku: deklaracja wersalska.
3 czerwca 1918 roku w Wersalu szefowie rządów Francji, Wielkiej Brytanii i Włoch ogłosili deklarację, w której uznali utworzenie „zjednoczonego i niepodległego państwa polskiego z wolnym dostępem do morza” za jeden z warunków trwałego i sprawiedliwego pokoju w Europie.
Stany Zjednoczone nie podpisały dokumentu, ponieważ występowały w koalicji antyniemieckiej jako państwo stowarzyszone, a nie formalnie sprzymierzone, jednak deklaracja miała duże znaczenie dla umiędzynarodowienia sprawy polskiej.
ZERO litości dla zdrajców – tych spod Ujścia i tych z POPiS-u!
Subiektywnie widzę to tak:
Litwa króla Mendoga wyrosła na lokalną potęgę nie dzięki rzeczywistej własnej sile, ale dzięki szczęśliwemu dla siebie zbiegowi wielu okoliczności. Mówiac krótko: byli silni słabością wszystkich sąsiadów. Waleczni Kurowie i Estowie na północy mieli problem z Zakonem Inflanckim, Prusowie – podbijani przez Krzyżaków, Jadźwingowie – wykrwawili się w walkach z Polakami, Polska – rozbita na dzielnice, skłócona i słaba, Ruś Kijowska – zrównana z ziemią przez Mongołów, Moskwa – podbita przez Mongołow. Jedynie Nowogród był silny i bogaty, ale kupcy z Nowogrodu mieli lepsze pomysły na biznes, niż podbijanie Litwy, bo handlowali z Hanzą. A najważniejsze, ze Imperium Mongołow nie było zainteresowane forsowaniem bagien Prypeci i przedzieraniem się przez rozległe lasy smoleńskie, żeby zdobywać knieje i bagna litewskie.
Stąd w mentalności Litwinów wzięło się przekonanie o własnym geniuszu i waleczności. Krótki epizod z koronacją Mendoga pozostawił w ich myśleniu przekonanie, że mogą być niezależnym królestwem. Jednak do posiadania własnego państwa na dłużej potrzebne jest stabilne źródło bogactwa, bo własne państwo kosztuje. A Litwini wtedy żyli głównie z podbojów. Gdy wiec Krzyżacy podbili Prusów i wzięli się za Litwę skończyły się marzenia.
Jednak w myśleniu elit Wielkiego Księstwa Litewskiego zawsze tliło się przekonanie, że Unia z Polską to tylko chwilowy epizod, na chwilę, aby przeczekać złą koniunkturę. Tymczasem sąsiednie kraje rosły w siłę, a Litwa… nie rosła, kombinowała, jak by ograć wszystkich.
Zwłaszcza po Unii Lubelskiej w 1569 r. i utracie Ukrainy, elity WKL w istocie nie chciały potężnej Rzeczypospolitej, cały czas marzyli o własnym państwie i chyba świadomie osłabiały RP Obojga Narodów. Stąd te umizgi do Niemców, promowanie reformacji, sabotowanie tendencji centralistycznych i reform państwa. Mimo rosnącego zagrożenia ze strony Moskwy, na Litwie nie zbudowano żadnej poważnej fortecy, która mogła by zatrzymać moskiewską armię. A przecież w tym samym czasie na południu zbudowano Chocim i Kamieniec Podolski dla obrony przed słabą jeszcze Turcją.
Litwini czekali na okazję, aby odzyskać własną koronę, stąd sabotaż powstania dynastii Batorych…
No i Potop Szwedzki to była ta okazja, ostatnia jak się okazało.
Układ w Kownie był to prawdopodobnie łabędzi śpiew tych “Panów Litewskich”, którzy marzyli o Królestwie Litwy. Janusz i Bogusław Radziwiłł nie działali w pojedynkę. Byli wyrazem tego myślenia części elit WKL, że Unii z Polska nie należy traktować zbyt poważnie, że “sami damy radę”. – Nie dali rady. – 100 lat osłabiania Rzeczypospolitej i nieodpowiedzialności za wspólne państwo skończyło się upadkiem Litwy i Polski.
Wniosek: W tej części Europy żaden kraj nie jest w stanie przetrwać w pojedynkę. – Taka też dziś nauka dla Ukrainy…
tylko żeby to zadziałało na Litwie, Białorusi, Ukrainie i w Polsce trzeba we władzach mieć ludzi inteligentnych i mądrych. A aktualnie wszędzie są tylko tylko inteligentni, choć i to nie zawsze jest prawdą…