Projektant kolei, powstaniec, sybirak, karmelita. Święty Rafał Kalinowski
17 listopada 1991 roku w Rzymie papież Jan Paweł II ogłosił świętym karmelitę bosego Rafała Kalinowskiego – pierwszego kanonizowanego karmelitę po św. Janie od Krzyża, powstańca styczniowego, sybiraka i wychowawcę młodego Augusta Czartoryskiego.
Kalinowski urodził się jako Józef 1 września 1835 roku w Wilnie w rodzinie drobnoszlacheckiej pieczętującej się herbem Kalinowa. Wychowany w atmosferze religijnej i patriotycznej, od młodości odznaczał się zdolnościami do nauk ścisłych. Po nauce w Instytucie Szlacheckim w Wilnie studiował w Instytucie Agronomicznym w Hory-Horkach, a następnie w petersburskiej Mikołajewskiej Szkole Inżynieryjnej i Akademii Inżynierii Wojskowej, kończąc je z wyróżnieniem. Został oficerem armii rosyjskiej, wykładowcą matematyki i inżynierem pracującym m.in. przy projektowaniu kolei Kursk–Kijów–Odessa.
Po wybuchu powstania styczniowego, mimo krytycznej oceny szans zrywu, zrezygnował ze służby wojskowej, aby nie występować z bronią przeciw rodakom. W strukturach litewskich władz powstańczych objął Wydział Wojny, zajmując się organizacją sił zbrojnych, lecz sprzeciwiał się terrorowi i rozszerzaniu działań skazanych na klęskę.
Aresztowany w marcu 1864 roku, został najpierw skazany na śmierć, a następnie na dziesięć lat katorgi syberyjskiej. W Usolu i Irkucku pracował przy warzeniu soli i jako nauczyciel, dzieląc się z zesłańcami modlitwą, wiedzą i materialną pomocą; tam dojrzewało jego powołanie zakonne.
Po uzyskaniu zwolnienia z zesłania w 1874 roku zamieszkał w Królestwie Polskim i podjął pracę wychowawcy Augusta Czartoryskiego, kształtując religijnie przyszłego błogosławionego. W 1877 roku wstąpił do karmelitów bosych w Grazu, przyjmując imię Rafała od św. Józefa. Po studiach teologicznych na Węgrzech przyjął 15 stycznia 1882 roku święcenia kapłańskie w Czernej.
W zakonie odznaczał się gorliwością w posłudze konfesjonału, troską o rozwój życia zakonnego i dzieło pojednania chrześcijan. Trzykrotnie był przeorem w Czernej i trzykrotnie w Wadowicach, gdzie zainicjował budowę nowego klasztoru. Przez ponad dwie dekady łączyła go bliska przyjaźń ze św. bratem Albertem Chmielowskim, którego często gościł w klasztorze w Czernej i z którym dzielił troskę o duchową i materialną pomoc potrzebującym.
Zmarł 15 listopada 1907 roku w klasztorze wadowickim, a jego grób w Czernej szybko stał się ośrodkiem kultu. Proces beatyfikacyjny rozpoczął się w Krakowie w latach 30. XX wieku i po uznaniu licznych cudów zakończył się kanonizacją 17 listopada 1991 roku.
Kresy.pl / Vatican
Czytaj też: U grobów Wiśniowieckich i polskich męczenników
