Kto sprawił, że Lwów jest ukraiński?

Równie dobrze mógłby Pan przyjść teraz na Cmentarz Obrońców Lwowa i wysikać się na każdy jeden każdy grób, co do jednego Obrońcy Miasta. W tym samym stopniu obraziłby Pan pamięć po Nich.

Mógłby Pan równocześnie napluć na sztandar Lwowskiej Armii Krajowej i miałoby to tę samą wymowę co ten powyższy post.

Porównywać Lwów do Madagaskaru… 😐

Otóż nie, nie popełniłem błędu logicznego (!) Po pierwsze, zacznijmy od tego, że nie przeczytał Pan powyższego artykułu, który Pan komentuje. Skąd to wiem? Stąd, że z artykułu wyraźnie wynika, że Rusini nie mieli świadomości bycia “Ukraińcami”. Rusini uważali się po prostu za Rusinów, a często implikowało to przynależność do narodu polskiego (określenie gente Rutheni, natione Poloni). Generalnie stanowili oni masę etnograficzną, która nie czuła odrębności od Polaków, nie było tutaj ani odróżniania się od Polaków, ani żadnych dążeń narodowowyzwoleńczych, bo KAŻDY CZŁOWIEK Z ODROBINĄ WIEDZY I DOBREJ WOLI WIE, ŻE RUSINOM WŚRÓD POLAKÓW ŻYŁO SIĘ JAK U PANA BOGA ZA PIECEM !!!

I TO WŁAŚNIE UKRAIŃCY NAJGORZEJ ZASŁUŻYLI SIĘ DLA RUSINÓW !!!

Poseł na Sejm II RP, Mychaił Baczyńskyj, Rusin, dziękował w imieniu Rusinów Polakom za opiekę podczas I wojny, za to, że Placy często z narażeniem swojego życia ratowali Rusinów katowanych z rąk Austriaków i Ukraińców w wojennych obozach austriackich !!! Oto fragmenty wystąpienia:

“[…]gdy będę używać terminu „ukraiński”, „Ukrainiec” to jedynie dla określenia tej części narodu ruskiego, zamieszkującej Wschodnią Matopolskę, która przyjęła tę nazwę dla swego nacjonalnego określenia. Gdy będę mówił podczas mego przemówienia o Ukraińcach — to należy przez to rozumieć wszystkich członków trzech galicyjsko – ukraińskich partyj oraz członków UOW. Jako przedstawiciel lojalnego odłamu ruskiego narodu, zamieszkującego południowo – wschodnie ziemie Rzeczypospolitej Polskiej, pozwalam sobie także zabrać głos w tak ważnej sprawie, jaką jest kwestja ruska oraz w związku z nią, wniesiona interpelacja ze strony panów przedstawicieli obozu ukraińskiego. Przedewszystkiem protestuję w tem miejscu i to jak najkategoryczniej przeciwko twierdzeniu, zawartemu w poprzedniej interpelacji, pp. posłów ukraińskich, jakoby połacie krajów zamieszkałych przez ludność ruską silą oręża do Państwa polskiego przyłączone zostały. Z takiego bowiem twierdzenia wynikałoby, że połacie te zostały przyłączone po Państwa Polskiego wbrew woli narodu ruskiego. Tymczasem naród ruski w r. 1918 o swoje zdanie w tym kierunku przez nikogo wcale pytany nie był. Faktem historycznym jest, że walki z r. 1918 ludowi ruskiemu narzucone zostały gwałtem. Walkami temi kierowała zatem nie wola ludu ruskiego, lecz wola jednostek, wola niektórych polityków galicyjsko – ukraińskich, pozostających na usługach Austrji. Walki te wywołała galicyjsko-ukraińska inteligencja, przebywająca wówczas w Wiedniu, w szczególności zaś część ówczesnej ukraińskiej reprezentacji parlamentarnej w porozumieniu z rządem austrjackim i za zgodą tegoż. ”

Dalej:

“Lud ruski przemęczony długotrwałą wojną światową, zgnębiony prześladowaniami austro-ukraińskiemi, oraz doszczętnie zniszczony pod względem materjalnym, gdyby to od niego było zależało — nie byłby się nigdy zgodził na walkę z Polską, jedynie w tym celu, ażeby stwarzać nowe ukraińskie państwo całkowicie od austrjackich Niemców zależne, któreby nie miało najmniejszych widoków rozwoju tak pod względem kulturalnym jak też i gospodarczym. Takiej koncepcji lud ruski nie byłby nigdy zaakceptował. chociażby tylko dlatego, że koncepcja ta wylęgła się w głowach tych samych polityków galicyjsko-ukraińskich, którzy wobec ludu ruskiego odegrali w r. 1914 rolę austrjackich żandarmów którzy mieli już wtedy na swojem sumieniu zmasakrowanych, wywieszanych, rozstrzelanych i nieludzko w Thalerhofie skatowanych.”

I jeszcze:

“Naród ruski w r. 1918 nie zapomniał wcale o tem, że wszyscy bez wyjątku przedstawiciele narodu polskiego w ówczesnym parlamencie austrjackim, że wszyscy członkowie koła polskiego — opiekowali się w czasie wojny światowej tym ludem i że na każdym kroku go bronili przed prześladowaniami ze strony Austrji i jej pupilów. Lud ruski w r. 1918 pamiętał dobrze o tem, że decyzja kto ma być z Thalerhofu zwolniony, kto ma zaś pozostawać tam nadal, do końca wojny internowany — spoczywała wyłącznie w ręku wiedeńskiego ukraińskiego Klubu Parlamentarnego. Lud ruski w r. 1918 nie zapomniał o tem, że do osławionego wiedeńskiego procesu, wytoczonego przed wojennym apelem zgłosili się dobrowolnie na świadków prawie że wszyscy bez wyjątku członkowie ukraińskiego Klubu Parlamentarnego i że swojemi zeznaniami spowodowali oni wówczas wyrok śmierci, wydany na 40 najlepszych patrjotów ruskich fałszywie o zdradę stanu oskarżonych. Lud ruski nie zapominał też o tem, w r. 1918, że o ile wyrok ten nie został wówczas wykonanym, to okoliczność tę miał on jedynie polskiemu episkopatowi i polskim politykom do zawdzięczenia, bowiem oni wstawiennictwem swojem spowodowali interwencję w tej sprawie Ojca Św. oraz Alfonsa XIII, króla Hiszpanji u cesarza Franciszka Józefa I-go. Chłop ruski i o tem pamiętał dobrze w r. 1918, że Polacy oficerowie audytorzy, służący w armji austrjackiej — Fida i Ostaszewski — bronili go w Thalerhofie i to z narażeniem własnego bezpieczeństwa — przed prześladowaniem ze strony Ukraińca, austrjackiego lejtnanta, Czyrowskiego, który chłopa ruskiego katował i wieszał na słupku (stosował t.zw. anbinden).”

I MÓWIŁ TO RUSIN !!!

Szanowny Panie! Zanim zaczniesz Pan pisać tutaj rzeczy nie mające podstawy faktograficznej, proszę o sprawdzenie źródeł !!! Rusin był dla Polaka bratem i tylko Austria oddzieliła ich od Macierzy, Polski, kwalifikując wszystkich Rusinów w poczet “Ukraińców”!! O tym napiszę dalej.

“Nad brzegiem Dniepru i nad brzegiem Dniestru wzdłuż tych rzek, jeśli zapytać chłopów: “jaki to kraj po tamtej stronie?” — „To Moskowszczyzna” – odpowiedzą, ukazując na Pułtawską i Czernigowską gubernię, czyli na Małą Ruś. — „To Besarabia” — rzekną — wskazując na kraj za Dniestrem leżący. Równie też mieszkańcy Besarabji i Malej-Rusi przejeżdżając Dniestr i Dniepr, mówią iż: „wjeżdżają do Polszczy”. — Naród nie rozumuje, ale wie co jest prawdą lepiej niż ci, co rozumują i wykręcają historyczne fakta. Oto jest dowód choć nie naukowy, ale nie mniej silny i bijący w oczy.
Stosownie do każdej miejscowości, są Polacy-Litwini, Polacy-Mazury, Polacy-Wielkopolanie, Polacy-Poleszuki, Polacy-Rusini; tak jak Francuzi-Bretończycy, Francuzi-Prowansale, Francuzi-Owerniacy i t. d. To rzecz jasna i łatwa do zrozumienia przy dobrych chęciach i poczciwych zamiarach.
Przypuśćmy jednak, że narodowość rusińska jest zupełnie odrębną od polskiej narodowości. Do czegóż prowadzi to przypuszczenie? Już też spodziewam się żaden z najgorliwszych nawet opiekunów rusińskiej narodowości, nie zechce na serjo dowodzić, że Ruś a Moskwa to jedno.
Włościanie Rusi nazywają szlachtę Lachami. Dla czego? Bo każdy bogatszy właściciel mając większe środki służenia krajowi, otrzymał szlachectwo w nadgrodę, a tem samem odróżniał się strojem i mową od ludu; szlachcic zaś obdarzony pewnemi przywilejami, zostawał bogatszym właścicielem, i władał ziemią, zasiedloną włościanami.”

“a te filologiczne spory najlepiej odpowiada sam lud. Przytoczę tu rzeczywistą anegdotę, która niedawno zdarzyła się.
— Na Podolu pewien moskiewsko-niemiecki obywatel, wszczął sprzeczkę z jednym pojednawczym pośrednikiem, o podobieństwie tych języków. Dowodząc iż język chłopów podolskich mało się różni od moskiewskiego, utrzymywał Moskal, iż Podole jest Rosją.
„Zaczekaj pan — rzekł pośrednik — tę kwestję stanowczo rozwiążą nam sami włościanie. Wyjdź pan do nich i tłumacz im prawa rolnicze swoim językiem.”
Obywatel przemówił do nich po moskiewsku, siląc się objaśnić prawa, których nie rozumieli.
„Ponimajetie? — zapytał chłopów skończywszy. A chłopi byli sami Rusini.
„Jakże my możemo ponymaty, koły pan howoryt do nas po mośkouśky” — odpowiedzieli.
„Kak? Ni adnawo słowa nie ponimajetie?”
„Ani jednoho słowa ne rozumijemo” — odpowiedzieli włościanie.
„Posłuchajcież teraz mnie, moje dzieci! — zawołał pośrednik — ja wam wytłumaczę.” I zaczął im wykładać znaczenie prawideł rolniczych po polsku.
„Rozumiecie ?” — zapytał gdy skończył.
„A jakże ne rozumijemo! — zawołali chłopi. Teper rozumijemo, bo pan howoryt po polski to wse jedno szczo po naszomu.”
— „A co? czyja to ziemia? — rzekł pośrednik — czy wasza, czy nasza? — i odszedł.
Dziwnemi przeto wydają się te wszystkie zachcianki Russomanów i ta obrona rusińskiej narodowości, przeciwko której nikt nie powstaje. Niech raczą zajrzeć do praw polskich; zobaczą, że wiele z nich pisane były w języku ruskim. “

[…] Od tego czasu stale popierał Wiedeń ruch ów, szczególnie silnie w momentach, gdy Polacy stawali się dla Austrji groźni, gdy wysuwali nowe żądania wolnościowe, lub narodowościowe. W ten sposób z wyznania religijnego, modlącego się jeszcze za naszej pamięci w cerkwiach swoich bardzo często w języku polskim (śpiew kościelny, różańce, kazania) stworzono w drugiej połowie XIX w. osobny naród. Wprawdzie nie miał on języka literackiego, nie wiedział jak siebie nazwać, ani do jakiej wspólności państwowej i narodowej się przyznać, mimo to zaczął się uważać za naród. Nazywany na miejscu przez siebie i nas Rusinami uważał się początkowo — w głowach prowodyrów swoich — za rosyjski—russki — w swym odłamie zwanym Świętojurcami. Ponieważ odłam ten ze względu na bliskie koneksje swoje z Moskalami stawał się coraz to niebezpieczniejszy, zaczęto przy wybitnym współudziale pewnych stronnictw polskich wytwarzać i budzić i popierać tych, którzy akcentowali odrębność narodu tego, a nie uważali siebie, jak pierwsi, za szczep Wielkorosyjski.

Ten drugi odłam nazywał się przez długie czasy ruskim (przez jedno s), Rusinami. Nagle pod koniec XIX w. znalazł dla siebie jako narodu nową właściwą nazwę — jakiej nie znała historja tych ziem — nazwę etymologicznie z polskiego wziętą — Ukraińców i Ukrainy. Stworzone dla nich osobne szkoły, do których wtłaczano przymusem całą młodzież grecko-katolicką (wyznaniowo) dały im wkrótce kadry inteligencji rozagitowanej, która niebawem opanowała znaczną część spokojnego ludu ruskiego nieprzebierającą w środkach agitacją, szaloną nienawiścią do wszystkiego, co polskie.”

płk Czesław Mączyński, dowódca Obrony Lwowa 1918: „Boje lwowskie” w: http://www.kresy.pl/kresopedia,historia,zabory?zobacz/powstawanie-narodowosci-ukrainskiej-wg-plk-czeslawa-maczynskiego

Zgadzam się, a więc Lwów powinien należeć do Polski. Jak już pisałem – Lwów założył Kazimierz Wielki, dając mu magdeburskie prawo.

Leon – imię pochodzenia greko-ŁACIŃSKIEGO. Łacina=Zachód (papieże o imieniu Leon coś mówią?).

Pomyłka z mojej strony – to Bolesław Trojdenowicz był w połowie Mazowszaninem i to on jako PRAWOWITY WŁADCA tych ziem oddał je DOBROWOLNIE królowi Polski. Wszystko odbyło się LEGALNIE, a poza tym, te ziemie były rdzennie polskie (pisał o tym ruski kronikarz Nestor, a więc nawet jeśli przyjąć, że to “Ukraińcy” założyli Lwów, to zrobili to na nie swoich ziemiach, a że Grody Czerwieńskie zostały podbite przez Rurykowiczów i zabrane Polakom, to jest oczywiste dla każdego, kto zna źródła)

Jeśli się zaś Pan odwołujesz do Wikipedii, to proszę nie robić tego wybiórczo:

“W 1350 roku książę litewski Lubart w czasie napadu zniszczył Lwów. 17 kwietnia 1356 Kazimierz III Wielki lokował Stare Miasto na prawie magdeburskim. W dokumencie lokacyjnym wyraźnie zaznaczył (co potwierdza jego tolerancyjną politykę), że wszyscy mieszkańcy, zarówno Polacy, jak i Rusini, Ormianie, Żydzi i Tatarzy mają prawo do zachowania własnych praw, religii i obyczajów (na podstawie: Karol Grunberg, Bolesław Sprengel Trudne sąsiedztwo, Warszawa 2005, s. 31.)”

Tamten ruski Lwów już nie istniał, bo spalił go Lubart – FAKT PIERWSZY. Kazimierz Wielki lokował w miejscu dzisiejszego rynku, czyli w trochę innym miejscu niż pierwotnie, miasto o tej samej nazwie – FAKT DRUGI. Miasto Lwów jest więc polskie od korzenia po szczyt archikatedry i kopca Unii Lubelskiej – FAKT TRZECI.

Poza tym, skoro ma należeć do tego, kto je założył i przyjmiemy, że jakimś cudem nie był to Kazimierz Wielki, który temu miastu dał prawo magdeburskie (a tak się w Europie zakładało miasta – nadawaniem prawa niemieckiego), to jakże ono ma należeć do Ukraińców, których nie było do XIX wieku i – jak piszą źródła historyczne – “o ich narodowości przez cały ten czas było głucho” ??

Poza tym, nazwa Lwowa po rusku to nie “Lwów”, tylko “LWIHRAD”, proszę zapoznać się ze “Słownikiem geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich” i sobie sprawdzić. Jeśli więc dzisiejsze miasto zawsze było Lwowem, a nie Lwiwem czy Lwihradem, to siłą rzeczy było polskie od zarania. A Lwihrad to nazwa pochodna od Lwowa, a nie na odwrót, Szanowny Panie.

Aha, czyli wcześniej dyskutował Pan z nami, nie zapoznawszy się z historią tych terytoriów??

Mimo wszystko bardziej emocjonalne wydawało mi się zawsze suma summarum zwalczanie polskości kresów… Ile tu trzeba włożyć emocji, żeby zagłuszyć podstawowe fakty z historii.