Zostaw odpowiedź
Chcesz przyłączyć się do dyskusji?Nie krępuj się!
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.
21 lipca 1655 roku armia szwedzka pod dowództwem feldmarszałka Arvida Wittenberga wkroczyła na ziemie Rzeczypospolitej od strony szwedzkiego Pomorza. Rozpoczął się jeden z najtragiczniejszych okresów w historii Polski – potop szwedzki.
Inwazja, która początkowo miała błyskawiczny przebieg, ujawniła dramatyczną słabość państwa polsko-litewskiego i jego armii. Skutki wojny dotknęły niemal wszystkie warstwy społeczeństwa i na wiele lat zahamowały rozwój Rzeczypospolitej.
Szwecja, rządzona przez króla Karola X Gustawa, postanowiła wykorzystać głęboki kryzys Rzeczypospolitej, uwikłanej jednocześnie w walki z Kozakami Bohdana Chmielnickiego i wojnę z Moskwą. Znaczna część Wielkiego Księstwa Litewskiego znalazła się pod okupacją wojsk moskiewskich, a główne siły armii koronnej pozostawały zaangażowane na wschodzie.
Według najczęściej przyjmowanej wersji 20 lipca 1797 roku w Reggio Emilia po raz pierwszy publicznie wykonano „Pieśń Legionów Polskich we Włoszech”, znaną dziś jako „Mazurek Dąbrowskiego”.
Utwór powstał między 16 a 19 lipca 1797 roku, gdy do miasteczka przybyli polscy legioniści pod wodzą generała Jana Henryka Dąbrowskiego. Towarzyszył im Józef Wybicki – polityk, prawnik, działacz niepodległościowy, który napisał tekst pieśni.
Pierwsze publiczne wykonanie utworu miało miejsce podczas uroczystości pożegnania legionistów opuszczających Reggio Emilia. Wykonawcą był prawdopodobnie sam autor tekstu, Józef Wybicki, być może z żołnierzami.
21 lipca 1943 roku na terenie Iraku utworzono 2. Korpus Polski – jedną z najsłynniejszych formacji Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.
Decyzję o jego sformowaniu podjął jeszcze Naczelny Wódz gen. Władysław Sikorski, który 29 czerwca 1943 roku wydał rozkaz reorganizacji Armii Polskiej na Wschodzie. Po jego tragicznej śmierci nowy Naczelny Wódz gen. Kazimierz Sosnkowski rozkazem z 21 lipca wydzielił z niej 2. Korpus Polski. Dowództwo nad formacją objął gen. Władysław Anders – były więzień sowieckiej Łubianki i organizator armii tworzonej w ZSRR.
Armia, która wyszła z łagrów
Trzon 2. Korpusu stanowili żołnierze ewakuowani ze Związku Sowieckiego po podpisaniu układu Sikorski–Majski w lipcu 1941 roku. Byli wśród nich byli więźniowie łagrów, zesłańcy oraz żołnierze kampanii wrześniowej. Do formacji weszli jednak również żołnierze dawnej Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, mający za sobą między innymi walki w obronie Tobruku.
21 lipca 1946 roku o godz. 7:00 na stokach poznańskiej Cytadeli wykonano wyrok śmierci na Arthurze Greiserze – niemieckim zbrodniarzu wojennym, gauleiterze NSDAP i byłym namiestniku Rzeszy w okupacyjnym Kraju Warty.
Egzekucję przez powieszenie obserwował wielotysięczny tłum. Było to ostatnie publiczne wykonanie kary śmierci w Polsce.
Greiser urodził się w 1897 roku w Środzie Wielkopolskiej. Pod koniec lat 20. wstąpił do NSDAP i SA, a następnie przeszedł do SS. Karierę polityczną rozwijał w Wolnym Mieście Gdańsku, gdzie był zastępcą gauleitera NSDAP, a od 1934 roku stał na czele Senatu. Należał do nazistowskich działaczy przygotowujących likwidację ustroju Wolnego Miasta i jego włączenie do III Rzeszy.
19 lipca 1399 roku w katedrze wawelskiej odbył się pogrzeb królowej Jadwigi Andegaweńskiej. Władczyni, która zmarła dwa dni wcześniej, 17 lipca, została pochowana u boku córki, Elżbiety Bonifacji.
Tamtego dnia rozpoczęła się długa i niezwykła historia tych królewskich szczątków.
Królowa Jadwiga odeszła w wieku około 25 lat, 17 lipca 1399 roku, po trudnym porodzie swojej jedynej córki. Elżbieta Bonifacja przyszła na świat 22 czerwca, ale zmarła po zaledwie trzech tygodniach. Królowa także gasła w oczach – cierpiała prawdopodobnie na gorączkę połogową. Przeżyła swoje dziecko o zaledwie kilka dni.
Kościół katolicki 19 lipca wspomina błogosławionych Achillesa Puchałę i Hermana Stępnia – polskich franciszkanów konwentualnych posługujących w parafii Pierszaje na Nowogródczyźnie.
W 1943 roku nie opuścili zagrożonych parafian i ponieśli męczeńską śmierć z rąk niemieckich okupantów w pobliskiej Borowikowszczyźnie.
Józef Puchała, późniejszy o. Achilles, urodził się 18 marca 1911 roku w Kosinie koło Łańcuta. Wychowywał się w wielodzietnej rodzinie Franciszka i Zofii z Olbrychtów. Po ukończeniu piątej klasy szkoły powszechnej wyjechał do Lwowa, gdzie kontynuował naukę w prowadzonym przez franciszkanów Małym Seminarium Misyjnym.
Szanowny Pan Redaktor ma wyjątkowy dar ideologizowania faktów historycznych. Ja rozumiem, studiowało się historię w PRL-u, i wszystko widziało się z perspektywy chłopskich wideł.
Niemniej, historia jest bardziej złożona i wyrywanie faktów z kontekstu jest jak rzucanie łajnem na obrazy Canaletta. A niech tam komentarzy mają żer…
“Za króla Olbrachta wyginęła szlachta” – to się łatwo czyta, łatwo też pisze, ale….
Pochodzę z regionu, skąd na wyprawę wołoską wysłano oddział ponad 100 drobnej szlachty z okolicy. Z tego oddziału nie wrócił NIKT, ani jeden. Wpadli w zasadzkę w jakimś wąwozie i wybito ich do nogi. Trauma…
I nie był to przypadek odosobniony. W tym samym czasie chłopi i mieszczanie “żenili się i za mąż wychodziły”, orali ziemię, paśli woły, handlowali i bawili się. A w dworkach szlacheckich żałoba, bo w każdym ktoś zginął.
W tej sytuacji szlachta zażądała większych przywilejów, bo przecież oni płacą krwią za to, aby tamci mogli żyć “na luziku”.
Dodajmy, że ani chłopi, ani mieszczanie nie płacili podatków na obronę kraju.
Nie było też poboru do wojska chłopów ani mieszczan. Piechota kwarciana, tylko z dóbr królewskich, była dopiero za króla Batorego. W Polsce w zasadzie nigdy nie było ciężkiej piechoty miejskiej, w przeciwieństwie do sławnych niemieckich landknechtów, którzy byli postrachem Europy.
Jeszcze kwestia przywiązania chłopów do ziemi. Wobec masowej imigracji chłopów na żyzne ziemie Ukrainy, gdzie były też dodatkowe zwolnienia z podatków nawet na kilkadziesiąt lat, centralna i zachodnia Polska pustoszała. Nie dało się jednocześnie bronić kraju i uprawiać ziemi. Szlachta wielkopolska próbowała, ale źle się to skończyło pod Ujściem w 1655 r.
Dlaczego król Olbracht chciał zwasalizować Mołdawię? Bo byłą to mała kraina, ale bardzo bogata. Trzepali kasiorę na handlu między Turcją a Gdańskiem. To był wielki pieniądz! – Więc szlachta ginęła nie za wolność kraju, ale za chciwość władcy – wszyscy to wiedzieli. Dlatego kazali sobie płacić.