Sześć minut, które rozpoczęły historię polskiego futbolu. Pierwszy mecz rozegrano we Lwowie
14 lipca 1894 roku we Lwowie reprezentacje miejscowych i krakowskich sokolników rozegrały pierwszy udokumentowany międzymiastowy mecz piłki nożnej na ziemiach polskich.
Spotkanie trwało zaledwie sześć minut i zakończyło się po bramce 16-letniego Włodzimierza Chomickiego.
Zawody odbyły się podczas II Zlotu Sokolstwa Polskiego, zorganizowanego przy okazji Powszechnej Wystawy Krajowej. Zlot miał także wymiar patriotyczny – przypadał w setną rocznicę insurekcji kościuszkowskiej. Futbol był wówczas tylko jedną z pokazowych „gier gimnastycznych”, mniej znaną niż ćwiczenia z maczugami, biegi czy budowanie piramid.
Na boisku w Parku Stryjskim naprzeciw siebie stanęli uczniowie ze Lwowa i Krakowa. Obie drużyny wystąpiły w białych koszulkach, a odróżniał je kolor spodenek: lwowianie mieli popielate, krakowianie granatowe. Zamiast bramek ustawiono wbite w ziemię chorągiewki, a zasady gry były zawodnikom i publiczności znane jedynie pobieżnie.
Po rozpoczęciu meczu piłkarze ruszyli za piłką niemal całą grupą. Chomicki, ustawiony na lewym skrzydle, pozostał nieco dalej od tłoku pod bramką krakowian. Gdy piłka wypadła z zamieszania i potoczyła się w jego stronę, uderzył ją ponad zawodnikami. Krakowski bramkarz nie zdołał zatrzymać strzału.
Gol padł najprawdopodobniej w szóstej minucie. Sędzia Zygmunt Wyrobek niemal natychmiast zakończył spotkanie, ponieważ napięty program zlotu przewidywał kolejne pokazy i zawody. Lwów zwyciężył 1:0, a trafienie Chomickiego uznano za pierwszego udokumentowanego gola w historii polskiego futbolu.
Nie był to pierwszy przypadek gry w piłkę nożną na ziemiach polskich. W Krakowie grano w nią już około 1890 roku, a publiczny pokaz z udziałem młodzieży odbył się w Parku Jordana 30 sierpnia 1891 roku. Spotkanie lwowsko-krakowskie z 1894 roku zapisało się natomiast w historii jako pierwszy udokumentowany mecz między reprezentacjami dwóch miast.
Współcześni nie dostrzegli przełomowego znaczenia sześciominutowego pokazu. Jedna z relacji w „Przewodniku Gimnastycznym «Sokół»” określiła nawet mecz jako nierozstrzygnięty, lecz inne źródła oraz wspomnienia strzelca utrwaliły wynik 1:0. Chomicki nie zrobił kariery piłkarskiej. Został nauczycielem wychowania fizycznego we Lwowie, a po II wojnie światowej został wysiedlony i zamieszkał w Chocianowie na Dolnym Śląsku, gdzie zmarł w 1953 roku.
Historyczne spotkanie nie spowodowało jednak natychmiastowego rozwoju futbolu na ziemiach polskich. Pierwsze trwałe polskie kluby piłkarskie powstały we Lwowie dopiero w 1903 roku – były to Lechia oraz Sława, przemianowana później na Czarnych. Rok później utworzono Pogoń Lwów. Poza autonomiczną Galicją organizowanie polskiego życia sportowego utrudniały ograniczenia nakładane przez władze zaborcze, zwłaszcza rosyjskie i pruskie. Nie zatrzymało to jednak popularyzacji nowej dyscypliny. Z każdym rokiem przybywało jej zwolenników i czynnych zawodników, a „partye footballowe”, jak określała je ówczesna prasa, zaczęto rozgrywać także poza Galicją.
25 czerwca 1911 roku we Lwowie powstał zaś Związek Polski Piłki Nożnej (ZPPN), jedna z najważniejszych organizacji w początkach polskiego futbolu.
Kresy.pl
