Święty Zygmunt Gorazdowski. Ksiądz lwowskich ubogich
26 czerwca Kościół katolicki wspomina św. Zygmunta Gorazdowskiego, kapłana, społecznika i organizatora pomocy ubogim, związanego przede wszystkim ze Lwowem przełomu XIX i XX wieku.
Zygmunt Karol Gorazdowski urodził się 1 listopada 1845 roku w Sanoku, w rodzinie Feliksa Gorazdowskiego i Aleksandry z Łazowskich. W 1846 roku, podczas rabacji galicyjskiej, jako niemowlę miał uniknąć śmierci dzięki temu, że ukryła go opiekunka. Od młodości chorował na gruźlicę.
Uczył się w Przemyślu. W 1863 roku jako gimnazjalista wyruszył do powstania styczniowego. Po jego upadku wrócił do szkoły i w 1864 roku zdał maturę. Następnie rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim, ale po dwóch latach przerwał je i wstąpił do seminarium duchownego. Święcenia kapłańskie otrzymał 25 lipca 1871 roku w katedrze lwowskiej.
Pierwsze lata posługi spędził w parafiach galicyjskich, m.in. w Tartakowie, Wojniłowie, Bukaczowcach, Gródku Jagiellońskim i Żydaczowie. W czasie epidemii cholery angażował się w pomoc chorym i zmarłym. Przygotowywał też publikacje religijne i wychowawcze, w tym „Katechizm”.
Od 1877 roku działał we Lwowie. Działał przy kościołach św. Marcina i Matki Boskiej Śnieżnej, a następnie przy kościele św. Mikołaja, gdzie był wikariuszem, administratorem i proboszczem. Miasto borykało się z wielką liczbą ubogich, bezdomnych i pozbawionych stałej opieki.
Jako sekretarz Instytutu Ubogich Chrześcijan założył dom pracy dobrowolnej dla żebraków, tanią kuchnię ludową, zakład dla nieuleczalnie chorych, internat dla ubogich studentów oraz Zakład Dzieciątka Jezus dla samotnych matek i dzieci porzuconych. Według przekazów ta ostatnia instytucja pomogła około 3 tys. dzieci i wielu matkom. Z jego inicjatywy powstało też Zgromadzenie Sióstr Świętego Józefa. Józefitki pomagały cierpiącym w szpitalach, sierocińcach, ochronkach i w domach prywatnych.
Gorazdowski działał w oświacie i wydawnictwach. Współtworzył Towarzystwo „Bonus Pastor”, redagował pismo o tej nazwie i podjął próbę wydawania „Gazety Codziennej”.
Za działalność duszpasterską i społeczną otrzymał tytuł kanonika honorowego, a 20 kwietnia 1905 roku papież Pius X mianował go tajnym szambelanem.
Zmarł 1 stycznia 1920 roku we Lwowie i został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim. Proces beatyfikacyjny rozpoczęto z inicjatywy józefitek. Jan Paweł II beatyfikował go 26 czerwca 2001 roku we Lwowie, a Benedykt XVI kanonizował 23 października 2005 roku w Rzymie. Pozostał w pamięci jako organizator katolickiej dobroczynności we Lwowie.
Czytaj też:
Z Wołynia na Madagaskar. Jan Beyzym i szpital dla trędowatych
Zginęli za ratowanie Żydów. Egzekucja jezuity i sióstr niepokalanek pod Słonimem
Kresy.pl
