MSZ Ukrainy wzywa do siebie węgierskiego ambasadora po słowach Orbana o zakarpackich Węgrach

Orban, powrót do przeszłości

Kiedy czytam na Salonie notkę, w której autor się burzy że Victor Orban wbija Ukrainie nóż w plecy, bo oczekuje on od Ukrainy zgody na autonomię dla swoich rodaków tam mieszkających, to ogarnia mnie pusty śmiech. Po pierwsze, to żaden nóż w plecy a zwykły obywatelski obowiązek węgierskiego premiera, dla którego węgierski obywatel i jego los nie kończy się na granicy państwa jak to mamy notorycznie u naszego Donalda Tuska. Od razu też odseparujmy od działań premiera Orbana działania Władimira Putina, który powyższe cele o jakie stara się Orban uzyskał dzięki prowokacji Zachodu i bojówkarzom z rosyjskiej V kolumny. Takiej Węgrzy na Ukrainie nie tworzą i prawdopodobnie nie stworzą. Nie ten lud, nie te obyczaje. Orban po prostu nie jest pewien czy państwo ukraińskie w takiej formie jak obecnie przetrwa i czy zapewni mniejszości węgierskiej bezpieczeństwo. Premier Węgier nie mówi o oderwaniu tych ziem od Ukrainy, tylko pragnie uchronić Węgrów przed ewentualną władzą nadchodzącego Putina.

Na tym tle działania polskich polityków popierających bezrefleksyjnie wszystko co pochodzi z UE, plus pozornie przyjazną nam Ukrainę wyglądają na mało zabawne. Zaś twierdzenia jakoby nie jesteśmy zainteresowani tym co oficjalnie zaproponował Polsce swego czasu Władimir Żirinowski można między bajki włożyć, gdyż tak hołubiona dzisiaj przez obecne elity strategia Giedroycia widziała i owszem wolną i niezależną Ukrainę, tyle że za Wołyniem, a nie na granicy Bugu jak to jest obecnie. Odrzućmy więc wreszcie od siebie to kłamstwo terytorialne, które nam się wciska od z górą kilkudziesięciu lat i spójrzmy prawdzie w oczy. Obecne granice wytoczył nam po 1945 roku sowiecki okupant za cyniczną zgodą Zachodu. Nikt rządu w Londynie nie pytał o zdanie czy chcemy tych ziem ogołoconych z wszelkiego dobra przez Rosjan czy nie chcemy. Nikt nie pytał Polski, bo tak sobie właśnie umyślono w Jałcie, Teheranie i Poczdamie, że da się Polsce mniej w imię Hitlera, a zabierze jej się więcej w imię Stalina.

Druga RP była przez niecałe dwadzieścia lat państwem szczęśliwym, bo samodzielnym i terytorialnie w 99% spełnionym. Jeśli do jakichś terenów rościła sobie prawa i prowadziła o nie walkę, to tylko dlatego że stanowiły one istotną część naszej państwowości, oraz że były one zamieszkałe w większości przez ludność polską, zaś w w przypadku Kresów będącą podwaliną kultury i rozwoju gospodarczego . Wyjątkiem było Wolne Miasto Gdańsk stanowiące dla młodego państwa polskiego rodzaj gospodarczego okna na świat. Polsce międzywojennej nie w głowie było bić się i odbierać Niemcom Wrocław czy Jelenią Górę, Olsztyn bądź Koszalin, bo tam przed wiekami rządzili piastowscy książęta. Nie walczono o to, bo były to już naturalne tereny niemieckie uznane przez polską klasę polityczną. Wystarczy do tego dorzucić i wspomnieć powojenne działania samych kresowych osadników na tzw. „ziemiach odzyskanych” aby wszystko było w tym temacie jasne. Ci ludzie czuli się tam wyraźnie obco i niepewnie. Oderwani od poleskich, wileńskich i wołyńskich korzeni powtarzali więc jak mantrę zakulisowy wierszyk: „Jedna bomba atomowa, a wrócimy wnet do Lwowa. Jeszcze druga nie tak silna, a wrócimy też do Wilna.”
Pokazała także w początku lat 90-tych zeszłego stulecia i sytuacja na Litwie, kiedy to po rozpadzie Związku sowieckiego Vytautas Landsbergis gotów był oddać Polakom litewskim część Wileńszczyzny we władanie , na co kategorycznie nie zgodziła się elita styropianowa z Warszawy wraz z wszędobylską i antypolską „Gazetą Wyborczą”. To było kiedyś. Dzisiaj premier Orban pokazuje Europie, w tym Zachodowi jak bardzo jest ten Zachód chwiejny i zakłamany w swoich działaniach. Pokazuje także, że nic nie jest w polityce stałe,również granice państw, szczególnie te które zostały ustanowione na niesprawiedliwych Powojenny czas tylko pozornie zatarł dla euro ślepców wzajemne międzypaństwowe anse, rany oraz tylko na niby zagrzebał dawne granice, które co tu kryć, nadal są granicami niesprawiedliwymi dla wielu stron. Nie sądzę więc, aby Niemcy nie żywili wcale nadziei na namacalne odzyskanie Pommern, Schlesien, czy Ost Preussen, zaś my Polacy wcale to a wcale nie marzymy o powrocie na utracone Kresy. Ta pozornie nie istniejąca wiara cały czas w nas tkwi, tłumiona jedynie fałszywą poprawnością polityczną narzuconą nam przez równie zakłamanych co i strachliwych polityków. O tym jak bardzo niestabilny jest stan Kresowych granic pokazuje nam dzisiejsza sytuacja na Ukrainie. zasadach http://mikker-story.salon24.pl/583956,orban-powrot-do-przeszlosci