Książka Rozkazów oddziału partyzanckiego Bug

1 października 2010/0 Komentarze/w archiwalia, Biblioteka, Fotoarchiwum, Kresopedia, Volgal /Przez Redakcja

Książka Rozkazów oddziału partyzanckiego „Bug” (wchodzącego w skład 27 WDPAK), obejmująca okres od 04.10.1943 do 08.07.1944 roku.

Newsletter Skomentuj Udostępnij Wyłącz reklamy

Jest to pierwszy odpis sporządzony przez dowódcę oddziału, kapitana Kazimierza Filipowicza „Korda”, w 1957 roku. Oryginał znajduje się w Londynie.

Archiwalium to pochodzi ze zbiorów prywatnych pana Władysława Tołysza.

Dodaj komentarz

Sześć minut, które rozpoczęły historię polskiego futbolu. Pierwszy mecz rozegrano we Lwowie

Ten układ otworzył Habsburgom drogę do panowania w Europie Środkowej. Zjazd wiedeński

Terka, Wołkowyja i spirala odwetu. Ilu Ukraińców zginęło z polskich rąk?

Grunwald: zwycięstwo przygotowane strategią, rozstrzygnięte na polu bitwy

Po rzezi i zniszczeniu polskich wsi odprawili nabożeństwo dziękczynne. Huta Stepańska i Wyrka

Lubelski Lipiec 1980. Robotnicze strajki utorowały drogę do powstania „Solidarności”

Tak powstał „mózg” Polskiego Państwa Podziemnego. 15 lipca 1943 roku utworzono Kierownictwo Walki Podziemnej

Słuchało jej nawet 6 mln Polaków. 16 lipca 1933 roku ruszyła „Wesoła Lwowska Fala”

Ostatniego króla pochowano nocą i bez modlitwy. Tajny pogrzeb Poniatowskiego w Wołczynie

Adam Jerzy Czartoryski. Książę, który chciał odbudować Polskę drogą dyplomacji

Aleksander Fredro. Żołnierz Napoleona i mistrz polskiej komedii, dziadek polskiego generała i ukraińskiego metropolity

Jaruzelski miał zgodzić się na zestrzelenie polskiego pilota. 16 lipca 1975 roku zginął Dionizy Bielański

Grunwald: zwycięstwo przygotowane strategią, rozstrzygnięte na polu bitwy

Bitwa pod Grunwaldem z 15 lipca 1410 roku to najsłynniejsze starcie w historii Polski.

Liczebność obu armii pozostaje przedmiotem sporów historyków. Według jednej z najczęściej przyjmowanych rekonstrukcji wojska Zakonu Krzyżackiego pod dowództwem wielkiego mistrza Ulryka von Jungingena liczyły około 15 tys. zbrojnych. Naprzeciwko nich stanęła armia Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego dowodzona przez króla Władysława Jagiełłę i wielkiego księcia Witolda. Wojska polskie liczyły około 20 tys. ludzi, natomiast oddziały litewskie, ruskie i tatarskie około 10 tys.

Rankiem 15 lipca 1410 roku armia polsko-litewska wyruszyła spod Dąbrówna na wschód. Po przejściu przez Jankowice i Gardyny dotarła około godziny ósmej w okolice Ulnowa nad jeziorem Łubień. Tam Władysław Jagiełło zatrzymał wojsko i polecił rozstawić namiot do mszy.

Czytaj dalej

Lubelski Lipiec 1980. Robotnicze strajki utorowały drogę do powstania „Solidarności”

16 lipca 1980 roku rozpoczął się strajk pracowników Lokomotywowni Lublin, jeden z najważniejszych epizodów fali protestów robotniczych nazwanej Lubelskim Lipcem.

W ciągu kilku dni strajki sparaliżowały lubelski węzeł kolejowy, komunikację miejską i transport zaopatrujący sklepy. Choć protestów nie koordynował wspólny komitet, w praktyce przybrały one charakter strajku powszechnego.

Bezpośrednią przyczyną robotniczego buntu była podwyżka cen niektórych gatunków mięsa i wędlin, wprowadzana od 1 lipca w bufetach i stołówkach zakładowych. Decyzja zapadła w czasie pogłębiającego się kryzysu gospodarczego PRL, niedoborów towarów i narastającego niezadowolenia społecznego. Pierwsze protesty wybuchły między innymi w Mielcu, Poznaniu i Ursusie, jednak największą skalę osiągnęły na Lubelszczyźnie.

Czytaj dalej

Słuchało jej nawet 6 mln Polaków. 16 lipca 1933 roku ruszyła „Wesoła Lwowska Fala”

16 lipca 1933 roku o godz. 21:15 rozgłośnia Polskiego Radia we Lwowie nadała pierwszy ogólnopolski odcinek audycji „Wesoła Lwowska Fala”.

Program, który łączył radiowy kabaret, piosenkę, satyrę i miejscowy folklor, stał się jednym z największych fenomenów kulturalnych II Rzeczypospolitej.

Początki audycji sięgały 23 października 1932 roku. Wówczas lwowska rozgłośnia wyemitowała „Wesołą Lwowską Niedzielę” – kilkugodzinny program wypełniony lekką muzyką, dowcipami, skeczami i piosenkami. Za jego koncepcją stał dyrektor rozgłośni Juliusz Petry, który chciał stworzyć audycję odwołującą się do miejscowych tradycji, lwowskiej gwary i charakterystycznego humoru miasta. Formułę programu opracował Wiktor Budzyński, jego kierownik artystyczny i autor większości tekstów.

Czytaj dalej

Po rzezi i zniszczeniu polskich wsi odprawili nabożeństwo dziękczynne. Huta Stepańska i Wyrka

16 lipca 1943 roku oddziały Ukraińskiej Powstańczej Armii, wspierane przez miejscowe bojówki SKW – Samoobronne Kuszczowe Widdiły – rozpoczęły trzydniowy atak na polski ośrodek samoobrony obejmujący Hutę Stepańską, Wyrkę i okoliczne miejscowości w powiecie kostopolskim województwa wołyńskiego.

Polacy zorganizowali samoobronę w Hucie Stepańskiej i Wyrce już w lutym 1943 roku, gdy nasilały się napady nacjonalistów ukraińskich. Początkowo mieszkańcy pełnili nocne warty i przygotowywali umocnienia wokół wsi. Z czasem obronę wzmocnili żołnierze Armii Krajowej.

Wiosną 1943 roku do Wyrki przybył por. Władysław Kochański „Bomba”, cichociemny skierowany na Wołyń w celu odbudowania struktur polskiej konspiracji. Objął dowództwo miejscowej samoobrony, a podczas lipcowych walk stał się jednym z głównych dowódców całego ośrodka.

Czytaj dalej

Tak powstał „mózg” Polskiego Państwa Podziemnego. 15 lipca 1943 roku utworzono Kierownictwo Walki Podziemnej

15 lipca 1943 roku utworzono Kierownictwo Walki Podziemnej – ośrodek koordynujący walkę Polskiego Państwa Podziemnego z niemieckim okupantem.

Organ powstał na mocy porozumienia Komendy Głównej Armii Krajowej z Delegaturą Rządu RP na Kraj.

KWP utworzono przez scalenie Kierownictwa Walki Cywilnej i Kierownictwa Walki Konspiracyjnej. Pierwsza ze struktur, kierowana przez Stefana Korbońskiego, organizowała opór społeczeństwa. Wzywała do bojkotu zarządzeń okupanta, niemieckiej prasy i kin, przeciwdziałała kolaboracji oraz koordynowała sabotaż w zakładach pracujących dla III Rzeszy. Kierownictwo Walki Konspiracyjnej odpowiadało za walkę zbrojną, dywersję, wywiad i kontrwywiad.

Czytaj dalej

Adam Jerzy Czartoryski. Książę, który chciał odbudować Polskę drogą dyplomacji

15 lipca 1861 roku w Montfermeil pod Paryżem zmarł książę Adam Jerzy Czartoryski – polityk, dyplomata, prezes Rządu Narodowego podczas powstania listopadowego i przywódca konserwatywno-liberalnego obozu Wielkiej Emigracji.

Przez kilkadziesiąt lat zabiegał o przywrócenie sprawy polskiej do polityki europejskiej. W swojej działalności próbował wykorzystywać konflikty między mocarstwami i zmieniającą się sytuację międzynarodową do odbudowy polskiej państwowości.

Urodził się 14 stycznia 1770 roku w Warszawie jako syn księcia Adama Kazimierza Czartoryskiego i Izabeli z Flemingów Czartoryskiej. Już za jego życia pojawiały się pogłoski, że biologicznym ojcem przyszłego polityka mógł być rosyjski poseł w Rzeczypospolitej Nikołaj Repnin, z którym jego matka pozostawała w bliskiej relacji. Przypuszczenia te, podsycane między innymi dostrzeganym podobieństwem Czartoryskiego do rosyjskiego dyplomaty, nigdy nie zostały rozstrzygnięte.

Czytaj dalej

Okładka przód

Strona 1

Strona 11

Strona 2

Strona 3

Strona 4

Strona 12

Strona 5

Strona 13

Strona 105

Strona 6

Strona 14

Strona 106

Strona 7

Strona 15

Strona 107

Strona 8

Strona 31

Strona 108

Strona 9

Strona 32

Strona 109

Strona 10

Strona 33

Strona 51

Strona 61

Strona 71

Strona 81

Strona 121

Strona 131

Strona 141

Strona 151

Strona 161

Strona 171

Strona 181

Strona 34

Strona 52

Strona 62

Strona 72

Strona 82

Strona 110

Strona 122

Strona 132

Strona 142

Strona 152

Strona 162

Strona 172

Strona 182

Wspieraj Kresy i czytaj bez reklam.1 zł = 1 dzień dostępu.

Wspieraj Kresy i czytaj bez reklam.
1 zł = 1 dzień dostępu.