Zostaw odpowiedź
Chcesz przyłączyć się do dyskusji?Nie krępuj się!
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.
Kościół katolicki 19 lipca wspomina błogosławionych Achillesa Puchałę i Hermana Stępnia – polskich franciszkanów konwentualnych posługujących w parafii Pierszaje na Nowogródczyźnie.
W 1943 roku nie opuścili zagrożonych parafian i ponieśli męczeńską śmierć z rąk niemieckich okupantów w pobliskiej Borowikowszczyźnie.
Józef Puchała, późniejszy o. Achilles, urodził się 18 marca 1911 roku w Kosinie koło Łańcuta. Wychowywał się w wielodzietnej rodzinie Franciszka i Zofii z Olbrychtów. Po ukończeniu piątej klasy szkoły powszechnej wyjechał do Lwowa, gdzie kontynuował naukę w prowadzonym przez franciszkanów Małym Seminarium Misyjnym.
21 lipca 1946 roku o godz. 7:00 na stokach poznańskiej Cytadeli wykonano wyrok śmierci na Arthurze Greiserze – niemieckim zbrodniarzu wojennym, gauleiterze NSDAP i byłym namiestniku Rzeszy w okupacyjnym Kraju Warty.
Egzekucję przez powieszenie obserwował wielotysięczny tłum. Było to ostatnie publiczne wykonanie kary śmierci w Polsce.
Greiser urodził się w 1897 roku w Środzie Wielkopolskiej. Pod koniec lat 20. wstąpił do NSDAP i SA, a następnie przeszedł do SS. Karierę polityczną rozwijał w Wolnym Mieście Gdańsku, gdzie był zastępcą gauleitera NSDAP, a od 1934 roku stał na czele Senatu. Należał do nazistowskich działaczy przygotowujących likwidację ustroju Wolnego Miasta i jego włączenie do III Rzeszy.
19 lipca 1399 roku w katedrze wawelskiej odbył się pogrzeb królowej Jadwigi Andegaweńskiej. Władczyni, która zmarła dwa dni wcześniej, 17 lipca, została pochowana u boku córki, Elżbiety Bonifacji.
Tamtego dnia rozpoczęła się długa i niezwykła historia tych królewskich szczątków.
Królowa Jadwiga odeszła w wieku około 25 lat, 17 lipca 1399 roku, po trudnym porodzie swojej jedynej córki. Elżbieta Bonifacja przyszła na świat 22 czerwca, ale zmarła po zaledwie trzech tygodniach. Królowa także gasła w oczach – cierpiała prawdopodobnie na gorączkę połogową. Przeżyła swoje dziecko o zaledwie kilka dni.
21 lipca 1983 roku Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego ogłosiła samorozwiązanie.
Następnego dnia formalnie zniesiono stan wojenny, obowiązujący w Polsce od 13 grudnia 1981 roku, a od końca grudnia 1982 roku pozostający w zawieszeniu.
WRON była pozakonstytucyjnym organem utworzonym w nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku przez komunistyczne władze PRL. Na jej czele stanął generał Wojciech Jaruzelski, który łączył wówczas stanowiska I sekretarza Komitetu Centralnego PZPR, premiera oraz ministra obrony narodowej.
21 lipca 1655 roku armia szwedzka pod dowództwem feldmarszałka Arvida Wittenberga wkroczyła na ziemie Rzeczypospolitej od strony szwedzkiego Pomorza. Rozpoczął się jeden z najtragiczniejszych okresów w historii Polski – potop szwedzki.
Inwazja, która początkowo miała błyskawiczny przebieg, ujawniła dramatyczną słabość państwa polsko-litewskiego i jego armii. Skutki wojny dotknęły niemal wszystkie warstwy społeczeństwa i na wiele lat zahamowały rozwój Rzeczypospolitej.
Szwecja, rządzona przez króla Karola X Gustawa, postanowiła wykorzystać głęboki kryzys Rzeczypospolitej, uwikłanej jednocześnie w walki z Kozakami Bohdana Chmielnickiego i wojnę z Moskwą. Znaczna część Wielkiego Księstwa Litewskiego znalazła się pod okupacją wojsk moskiewskich, a główne siły armii koronnej pozostawały zaangażowane na wschodzie.
Według najczęściej przyjmowanej wersji 20 lipca 1797 roku w Reggio Emilia po raz pierwszy publicznie wykonano „Pieśń Legionów Polskich we Włoszech”, znaną dziś jako „Mazurek Dąbrowskiego”.
Utwór powstał między 16 a 19 lipca 1797 roku, gdy do miasteczka przybyli polscy legioniści pod wodzą generała Jana Henryka Dąbrowskiego. Towarzyszył im Józef Wybicki – polityk, prawnik, działacz niepodległościowy, który napisał tekst pieśni.
Pierwsze publiczne wykonanie utworu miało miejsce podczas uroczystości pożegnania legionistów opuszczających Reggio Emilia. Wykonawcą był prawdopodobnie sam autor tekstu, Józef Wybicki, być może z żołnierzami.
Książę Bolesław Wstydliwy to o wiele bardziej barwna postać niż można przypuszczać po nazwie. Ciekawe rzeczy napisał o nim Feliks Koneczny w “Święci w dziejach narodu polskiego”.
Na tle waśni między książętami piastowskimi o tron krakowski, Bolesław Wstydliwy to jedyny władca, który nie walczył o Kraków dla siebie i swoich dzieci, bo ich nie miał. A nie miał ich bo, za namową świętej żony Kingi, postanowił przekazać tron krakowski młodemu, ale dzielnemu i niezłomnemu księciu kujawskiemu, Władysławowi Łokietkowi. Bolesław i św. Kinga nie dlatego nie mieli dzieci, że nie mogli, albo że nie lubili seksu. To była decyzja… polityczna. – Dziś nam się to w głowie nie mieści, że można zrezygnować z osobistego szczęścia dla dobra kraju. Ale wtedy oni NAPRAWDĘ tak myśleli.
św. Kinga żyła współcześnie ze św. Klarą z Asyżu, z którą podobno korespondowała, może nie tak intensywnie jak św. Agnieszka Czeska. Jednak zarówno św.Agnieszka, św. Kinga i błogosławione księżniczki piastowskie związane z ruchem franciszkańskim (w Polsce ogniskującym się wokół krakowskiego klasztoru klarysek): bł. Salomea, bł. Jolanta. Do tego kręgu odrodzenia religijnego należy dołączyć jeszcze dwie: Anna Przemyślidka (żona poległego pod Legnicą Henryka Pobożnego) i Eufemia Piastówna, żyjąca później, ale w podobnym stylu.
Ruch franciszkański promieniujący z Włoch, już po śmierci św. Franciszka, ale za życia św. Klary, wywarł wielki wpływ na elity intelektualne Europy Środkowej. To oni stworzyli sposób myślenia, że dla dobra wspólnego warto poświęcić życie osobiste. Z tego kręgu umysłowego wzięła się potem św. Jadwiga Andegaweńska, która poślubiła Jagiełłę.
Ruch franciszkański promieniował szeroko w Polsce. Właściwie to dopiero wtedy dokonała się w Polsce masowa ewangelizacja mas ludowych, bo wcześniej Kościół rozwijał się głownie wśród warstw wyższych. Oczywiście, początki ludowego chrześcijaństwa w Polsce to dzieło gorliwych misjonarzy “słowiańskich”, tych od św. Cyryla i Metodego. Ale potem ewangelizacja ludowa upadła na ponad 200 lat. Dopiero franciszkanie wrócili do tematu.