Zostaw odpowiedź
Chcesz przyłączyć się do dyskusji?Nie krępuj się!
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.
1 czerwca 1496 roku weszły w życie statuty piotrkowskie Jana Olbrachta, określane także jako wielki przywilej piotrkowski. Była to jedna z ważnych dat w procesie kształtowania się nowożytnego ustroju politycznego Królestwa Polskiego i wzrostu znaczenia stanu szlacheckiego.
– „Sprawą najważniejszą dla króla było to, by zgodzono się za darmowe pospolite ruszenie poza granice Korony. Bowiem od czasu przywileju koszyckiego z 17 września 1374 szlachta była wynagradzana za każdą wyprawę wojenną poza granice królestwa” – mówił w Polskim Radiu prof. Wojciech Fałkowski.
Wśród licznych rocznic związanych z odzyskaniem przez Polskę niepodległości, niesłusznie pomijane jest jedno z najistotniejszych wydarzeń 1918 roku: deklaracja wersalska.
3 czerwca 1918 roku w Wersalu szefowie rządów Francji, Wielkiej Brytanii i Włoch ogłosili deklarację, w której uznali utworzenie „zjednoczonego i niepodległego państwa polskiego z wolnym dostępem do morza” za jeden z warunków trwałego i sprawiedliwego pokoju w Europie.
Stany Zjednoczone nie podpisały dokumentu, ponieważ występowały w koalicji antyniemieckiej jako państwo stowarzyszone, a nie formalnie sprzymierzone, jednak deklaracja miała duże znaczenie dla umiędzynarodowienia sprawy polskiej.
1 czerwca 1943 roku Niemcy przeprowadzili pacyfikację wsi Sochy koło Zwierzyńca na Zamojszczyźnie. Była to jedna z najkrwawszych zbrodni popełnionych przez okupanta niemieckiego na ludności cywilnej tego regionu podczas II wojny światowej. Zginęło niemal 200 osób.
Sochy znajdowały się na obszarze objętym niemiecką polityką terroru, wysiedleń i represji wobec polskiej ludności Zamojszczyzny. Wieś leżała w pobliżu terenów leśnych, gdzie działały oddziały partyzanckie. Według przekazów historycznych powodem pacyfikacji była pomoc udzielana podziemiu, a także niewywiązywanie się przez mieszkańców z narzuconych przez Niemców kontyngentów. Bezpośrednim pretekstem miało być zabicie niemieckiego żandarma.
2 czerwca 1943 roku — według innych relacji 5 czerwca — wieś Hurby w powiecie zdołbunowskim na Wołyniu stała się miejscem zbrodni dokonanej na polskiej ludności cywilnej. Według dostępnych opracowań napadu dokonały oddziały UPA wspierane przez lokalne formacje SKW (Samoobronne Kuszczowe Widdiły) oraz Ukraińców z okolicznych wsi.
Był to element ludobójstwa, którego celem było usunięcie Polaków z terenów wschodnich II Rzeczypospolitej.
„Widziałam, jak mamie obcinają piersi”
Wieś Hurby, całkowicie polska, nie posiadała zorganizowanej samoobrony. Wieczorem 2 czerwca 1943 roku została otoczona przez około tysiąc napastników.
1 czerwca 1434 roku w Gródku pod Lwowem zmarł Władysław II Jagiełło, król Polski i najwyższy książę litewski. Był jednym z najdłużej panujących monarchów w dziejach Polski i pierwszym królem z dynastii Jagiellonów.
Do Gródka Jagiełło dotarł już ciężko chory. Według przekazu Jana Długosza przyczyną choroby miało być przeziębienie, którego sędziwy monarcha nabawił się podczas pobytu na Rusi Czerwonej.
Król, mimo chłodu, miał udać się nocą do lasu, aby słuchać śpiewu słowików. Po spędzeniu tam większej części nocy zachorował. Współcześnie najczęściej wskazuje się, że mogło chodzić o zapalenie płuc.
Wydawnictwo Replika opublikowało nowe wydanie wspomnień Edwarda Bucy, żołnierza Armii Krajowej, więźnia sowieckich łagrów i jednego z przywódców buntu w Workucie.
Edward Buca nie jest postacią szerzej znaną, a szkoda, ponieważ był człowiekiem wyjątkowym. Być może dzięki książce wydanej nakładem Wydawnictwa Replika polski odbiorca lepiej pozna tę niezwykłą postać z Kresów.
Urodził się 24 marca 1926 roku we wsi Nadyby, położonej w rejonie samborskim, i zamieszkanej głównie przez Polaków (obecnie Ukraina). Jego ojciec pracował jako technik budowlany w PKP. Edward był najmłodszym dzieckiem w rodzinie — miał trzech braci i dwie siostry. Przed wybuchem II wojny światowej ukończył sześć klas szkoły powszechnej.
hm, nie bardzo wiem, czemu akurat tutaj mi to wrzuciło??
Przesunęliśmy do publicystyki.
serdecznie dziękuję
Tak ale los tych ludzi bardzo przypomina los dzisejszych osadnikow Olstera w Polnocnej Irlandii, jaki padaly ofiaramy IRA. Kiedys sluzyli oni instrumentom polityki eksapansii na nowe Zimie, poniewaz stali ofiaroj splaty za tie polytyke. Niestety splatyly tie cene nie tie kto taku polityku wymyslal. Bo chodzilo nawet nie o Dzikij Zachod a dobrze zagospodorowany kraj. Chroni nas Boze i od takiej polytyki i od sprob szebkiego rozwiazanja jej skutkow……
Panie Parnikoza przestań Pan prowokować.
a kto obiecywał, że nie będzie komentować moich artykułów? to ile jest warte Pańskie słowo?
Z całym szacunkiem , a gdzie w moim poście jest słowo odniesienia do PAŃSKIEGO artykułu???
Gdyby nie Polacy, to byś pan pisał, mówił i myślał po rosyjsku, więc trochę więcej pokory tutaj. Polscy osadnicy przejmowali ziemię nieużywaną przez nikogo bądź ziemię po carskich urzędnikach wcześniej konfiskowaną szlachcie przez carat. Wracaliśmy do siebie po rozbiorach, a zwierzęta z UPA, czyli waszmości bohaterowie, mordowali i rabowali gospodarstwa nie tylko osadników, ale i ludności autochtonicznej.
“Polscy osadnicy przejmowali ziemię nieużywaną przez nikogo” zanim Pan zacznie kogoś tak pouczać proponuję, żeby się Pan zapoznał ze wspomnianą książka p. Stobniak-Smogorzewskiej, wiedza jeszcze nikomu nie zaszkodziła, a Panu jak widzę nawet się bardzo przyda.
Słowo przeciwko słowu – ja tę tezę usłyszałem na uniwersyteckim wykładzie i to raczej od kogoś bardziej kompetentnego niż Pan czy p. Stobniak-Smogorzewska.
Artykuł na ten temat, którego autor odwołuje się m.in. do pracy p. Stobniak-Smogorzewskiej, pokazuje wyraźnie, że nikomu nie zabrano ziemi na cele osadnicze, a jedynie “na mocy uchwalonej ustawy państwo przejmowało na własność w 22 wschodnich powiatach dobra skarbu rosyjskiego, dobra skarbowe, dobra należące do członków b. dynastii rosyjskiej, dobra duchowne i klasztorne (po porozumieniu ze Stolica Apostolską) oraz opuszczone dobra prywatne.”
http://osen.pl/sposeczeo-othermenu-133/886-polskie-osadnictwo-wojskowe.html
Także nie wiem, o co właściwie Panu chodzi…
O tylko żeby Pan więcej czytał najlepiej źródeł a nie tylko artykułów z sieci gdzie cytowane są wyrywkowo fragmenty tychże.
a tymczasem parcelowane były np. także ziemie folwarczne o ile właściciela nie było na miejscu przed 1 kwietnia 1921 r. roku, powodowało to wiele zadrażnień, kiedy ów właściciel wracał. Zanim żołnierze-osadnicy pojawili się na Kresach główne organizacje ziemiańskie wydały oświadczenie ostro protestujące przeciw sposobowi wdrożenia ustawy, broniące właścicieli, którzy może jeszcze gdzieś gnili w Bolszewii, ale może jeszcze mogli wrócić i jak wiadomo wracali zastając swoje ziemie rozparcelowane, bo administracja wykazała się naszym polskim „porządkiem”. Itd. itd.
Warto poczytać zanim się zacznie ferować poglądy.
Żeby było jasne, bo zaraz znów mi ktoś jakąś łatkę przylepi, mój pradziadek też zyskał na tym, co nie znaczy, że zamknę oczy za wiele oczywistych błędów i nieprzemyślanych posunięć w tym procesie.
Wykład akademicki jednak jest źródłem dosyć wiarygodnym, artykuł służył mi do sprawdzenia tychże informacji, jako że wykładu oczywiście nagranego nie posiadam. Zresztą, w tym artykule (wg mnie również rzetelnym) jest wzmianka o tym, że przejmowano majątki ziemskie.
Pytanie tylko, czy jakiś białoruski, ukraiński czy nawet polski chłop stracił na tej ustawie cokolwiek. A gdyby się czepiać szczegółów, to nawet majątki ziemskie były wówczas “nieużywane przez nikogo”, ale przy tym wszystkim odnosiłem się do wypowiedzi użytkownika Parnikoza, który przecież nie miał na myśli niewłaściwego potraktowania ziemian, a rzekomą polską ekspansję kosztem Ukraińców czy Białorusinów – która oczywiście nie miała miejsca.
Chcialem tylko powiedziac ze rzeczwisze przepuscil sie mozliwosci niewiernigo tarktowanja miego kommentu. Nie chodzi o popieranie radzieckich akcii rzeczewisze, a tylko o to zem ten piersze jeszelon przesiedlencow zawsze placi cenu za calu polityku przesiedlenczu. Rczeczewisze sowietam niema bulo cam szukac po prawdzie, ale przesiedlencow mieniwice potraktowali najbardzej agressivne. I to nie bez wplywu tiego ze miascowe srodowisco Ukraincow widzialo w tym krzywdu…
Ironią losu jest to, że w ten sposób Ci ludzie uratowali się spod upowskich siekier.
Mogło być różnie bo 9000 tysięcy ludzi zahartowanych w boju to ogromna siła mogli w sprzyjających warunkach rozdeptać to ukraińskie plugastwo z upa.