„Ja, Jan Kazimierz, Ciebie dziś za Patronkę obieram”. 1 kwietnia 1656 roku król złożył śluby lwowskie
Uroczystej mszy przewodniczył nuncjusz papieski Pietro Vidoni. Podczas liturgii władca i senatorzy Rzeczpospolitej złożyli uroczyste ślubowanie, ogłaszając Najświętszą Marię Pannę Królową Korony Polskiej.
Król, klęcząc przed obrazem Matki Bożej Łaskawej we Lwowie, powierzył losy państwa Najświętszej Marii Pannie i obiecał chronić chłopów przed niesprawiedliwością i obciążeniami.
W 1655 roku Rzeczpospolita znalazła się w dramatycznej sytuacji – większość kraju była okupowana przez wojska szwedzkie. Po klęskach wojennych i oblężeniu Krakowa król schronił się na Śląsku. Przełomem w wojnie była obrona Jasnej Góry (1655), która podniosła morale Polaków. W marcu 1656 roku Jan Kazimierz postanowił powrócić do Polski. W międzyczasie w Łańcucie zawiązała się konfederacja przeciw Szwedom – walką z najeźdźcą miał kierować Stefan Czarniecki.
Po przekroczeniu granicy król zebrał wojska i wyruszył do Lwowa. Tam złożył śluby, które brzmiały następująco:
„Wielka Boga Człowieka Matko, Najświętsza Dziewico! Ja, Jan Kazimierz, za zmiłowaniem Syna Twojego, Króla królów, a Pana mojego i Twoim miłosierdziem król, do Najświętszych stóp Twoich przypadłszy, Ciebie dziś za Patronkę moją i za Królową państw moich obieram. Tak samego siebie, jak i moje Królestwo polskie, księstwo litewskie, ruskie, pruskie, mazowieckie, żmudzkie, inflanckie, smoleńskie, czernichowskie oraz wojsko obu narodów i wszystkie moje ludy Twojej osobliwej opiece i obronie polecam, Twej pomocy i zlitowania w tym klęsk pełnym i opłakanym Królestwa mojego stanie przeciw nieprzyjaciołom Rzymskiego Kościoła pokornie przyzywam.
Przeczytaj pełen tekst ślubów lwowskich
A ponieważ nadzwyczajnymi dobrodziejstwami Twymi zniewolony pałam wraz z narodem moim nowym a żarliwym pragnieniem poświęcenia się Twej służbie, przyrzekam przeto, tak moim, jak senatorów i ludów moich imieniem, Tobie i Twojemu Synowi, Panu naszemu Jezusowi Chrystusowi, że po wszystkich ziemiach Królestwa mojego cześć i nabożeństwo ku Tobie rozszerzać będę.
Obiecuję wreszcie i ślubuję, że kiedy za przepotężnym pośrednictwem Twoim i Syna Twego wielkim zmiłowaniem, nad wrogami, a szczególnie nad Szwedem odniosę zwycięstwo, będę się starał u Stolicy Apostolskiej, aby na podziękowanie Tobie i Twemu Synowi dzień ten corocznie uroczyście, i to po wieczne czasy, był święcony oraz dołożę trudu wraz z biskupami Królestwa, aby to, co przyrzekam, przez ludy moje wypełnione zostało.
Skoro zaś z wielką serca mego żałością wyraźnie widzę, że za jęki i ucisk kmieci spadły w tym siedmioleciu na Królestwo moje z rąk Syna Twojego, sprawiedliwego Sędziego, plagi: powietrza, wojny i innych nieszczęść, przyrzekam ponadto i ślubuję, że po nastaniu pokoju wraz ze wszystkimi stanami wszelkich będę używał środków, aby lud Królestwa mego od niesprawiedliwych ciężarów i ucisków wyzwolić.
Ty zaś, o najlitościwsza Królowo i Pani, jakoś mnie, senatorów i stany Królestwa mego myślą tych ślubów natchnęła, tak i spraw, abym u Syna Twego łaskę wypełnienia ich uzyskał”.
Czytaj też: Lwów: odkryto ślady kaplicy Domagaliczowskiej
Śluby lwowskie ugruntowały kult Matki Bożej jako patronki Polski i wzmocniły ducha oporu wobec Szwedów. Stały się także inspiracją dla późniejszych ślubów jasnogórskich złożonych przez kardynała Stefana Wyszyńskiego w 1956 roku.
Kresy.pl/MuzHP
