Zostaw odpowiedź
Chcesz przyłączyć się do dyskusji?Nie krępuj się!
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.
2 czerwca 1979 roku Jan Paweł II rozpoczął swoją pierwszą pielgrzymkę do Polski. Była to wędrówka, która na zawsze odmieniła oblicze kraju.
Papież-Polak odwiedził wówczas Warszawę, Gniezno, Częstochowę, Kalwarię Zebrzydowską, Oświęcim, Wadowice, Nowy Targ i Kraków. Jego wizyta, trwająca dziewięć dni, była wydarzeniem religijnym oraz impulsem politycznym.
Atmosfera w kraju w tamtym czasie była napięta. Po wydarzeniach z czerwca 1976 roku społeczeństwo zaczęło coraz głośniej wyrażać sprzeciw wobec reżimu. Kościół katolicki stawał się przestrzenią wolności i duchowego wsparcia dla milionów wiernych. Wybór Karola Wojtyły na papieża w 1978 roku wstrząsnął władzami PRL, które nie mogły zignorować jego pragnienia odwiedzenia ojczyzny.
Wśród licznych rocznic związanych z odzyskaniem przez Polskę niepodległości, niesłusznie pomijane jest jedno z najistotniejszych wydarzeń 1918 roku: deklaracja wersalska.
3 czerwca 1918 roku w Wersalu szefowie rządów Francji, Wielkiej Brytanii i Włoch ogłosili deklarację, w której uznali utworzenie „zjednoczonego i niepodległego państwa polskiego z wolnym dostępem do morza” za jeden z warunków trwałego i sprawiedliwego pokoju w Europie.
Stany Zjednoczone nie podpisały dokumentu, ponieważ występowały w koalicji antyniemieckiej jako państwo stowarzyszone, a nie formalnie sprzymierzone, jednak deklaracja miała duże znaczenie dla umiędzynarodowienia sprawy polskiej.
Zakład Narodowy im. Ossolińskich, znany powszechnie jako Ossolineum, to jedna z najstarszych i najważniejszych instytucji naukowych i kulturalnych w Polsce.
Jego historia, nierozerwalnie spleciona z losami kraju, rozpoczęła się w 1817 roku, gdy hrabia Józef Maksymilian Ossoliński ufundował we Lwowie instytucję, mającą chronić i rozwijać dziedzictwo narodowe.
4 czerwca 1817 roku cesarz Austrii Franciszek I zatwierdził akt fundacyjny Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Ossoliński zaplanował go jako kompleks łączący bibliotekę, muzeum i wydawnictwo – miejsce, które miało pomagać zniewolonemu narodowi zachować tożsamość.
Wydawnictwo Replika opublikowało nowe wydanie wspomnień Edwarda Bucy, żołnierza Armii Krajowej, więźnia sowieckich łagrów i jednego z przywódców buntu w Workucie.
Edward Buca nie jest postacią szerzej znaną, a szkoda, ponieważ był człowiekiem wyjątkowym. Być może dzięki książce wydanej nakładem Wydawnictwa Replika polski odbiorca lepiej pozna tę niezwykłą postać z Kresów.
Urodził się 24 marca 1926 roku we wsi Nadyby, położonej w rejonie samborskim, i zamieszkanej głównie przez Polaków (obecnie Ukraina). Jego ojciec pracował jako technik budowlany w PKP. Edward był najmłodszym dzieckiem w rodzinie — miał trzech braci i dwie siostry. Przed wybuchem II wojny światowej ukończył sześć klas szkoły powszechnej.
3 czerwca 1524 roku Mikołaj Kopernik, przebywający we Fromborku, napisał list do krakowskiego kanonika, kartografa i historyka Bernarda Wapowskiego. Dokument znany dziś jako „List przeciwko Wernerowi” uchodzi za drugą znaną pracę astronomiczną Kopernika, po wcześniejszym „Commentariolusie”, i powstał niemal dwie dekady przed drukiem „De revolutionibus orbium coelestium”.
Choć list miał formę prywatnej korespondencji, szybko zyskał znaczenie naukowe. Oryginał nie zachował się, ale jego treść przetrwała w późniejszych odpisach. Dokument był znany uczonym kolejnych pokoleń, a drukiem ukazał się dopiero w 1854 roku w Warszawie, w edycji przygotowanej przez Jana Baranowskiego.
2 czerwca 1943 roku — według innych relacji 5 czerwca — wieś Hurby w powiecie zdołbunowskim na Wołyniu stała się miejscem zbrodni dokonanej na polskiej ludności cywilnej. Według dostępnych opracowań napadu dokonały oddziały UPA wspierane przez lokalne formacje SKW (Samoobronne Kuszczowe Widdiły) oraz Ukraińców z okolicznych wsi.
Był to element ludobójstwa, którego celem było usunięcie Polaków z terenów wschodnich II Rzeczypospolitej.
„Widziałam, jak mamie obcinają piersi”
Wieś Hurby, całkowicie polska, nie posiadała zorganizowanej samoobrony. Wieczorem 2 czerwca 1943 roku została otoczona przez około tysiąc napastników.
Nie jest łatwo być dziennikarzem w czasach sztucznej inteligencji, gdy każde dziecko może wpisać np. do prymitywnego chatGPT: “Kiedy zostalo założone Truso?” 😉
Zauważyłem dwie rzeczy:
1) Truso powstało w latach 780-790, a to znaczy, że ten ośrodek Wikingów istniał, zanim Wikingowie zaczęli napadać na Europę Zachodnią – pierwszy atak na opactwo benedyktyńskie w Lindisfarne w północnej Brytanii w 793 r.
Wniosek? – Wikingowie najpierw handlowali, potem poszli w bandyterkę.
2) położenie ośrodka handlowo-rzemieślniczego tak daleko od morza i trudno dostepnego wydaje się dziwne. A jednak, miało to sens:
* docierając daleko w głąb stałego lądu, nie na wybrzeżu, uzyskano większy dostęp do ludności rolniczej i handel był bardziej opłacalny
* kwestia tzw. cofki na Zalewie Wiślanym i rzece Elblag. Nie wiemy, jak było dokładnie ponad 1000 lat temu, ale dziś oznacza to podniesienie poziomu wody o ok. 60-100 cm. Ekstremalne cofki mogły dochodzić do 2oo cm, ale nie wiadomo, bo wtedy linia brzegowa w południowej części Zalewu była zmienna.
Cofka umożliwiała dotarcie do Truso większych statków , ale z drugiej strony, była tam już na tyle niewielka, że nie zatapiała osady. Położenie nad jeziorem też łagodziło wahania poziomu wody.
Truso istniało niecałe 200 lat: 780-950.
Gdy mały lokalny rynek się nasycił, przestało się opłacać. Wyrosły inne ośrodki:
* Birka, jezioro Mälaren, Szwecja, ok. 750–975
* Hedeby (Haithabu), Dania, dzisiejsze Niemcy (Szlezwik), ok. 770–1050
* Wolin, (Jomsborg?), ujście Odry, ok. 800–1100
* Saaremaa (Sarema), wyspa, zachodnia Estonia, ok. VIII–XI w., Estończycy (Oeselianie) – napadali na Skandynawów
* potem powstała Konungahella – XI–XIII w., ok. Geteborga
* Hamburg, od. 808 r. port i twierdza – założony przez Karola Wielkiego, wielokrotnie zdobywany i palony przez zachodnich Słowian, Wieletów
Czy Truso było “jedyną prawdziwą osadą Wikingów na ziemiach polskich”? – Bardziej prawdziwą był chyba Jomsborg/Wolin, gdzie wychowywał się późniejszy wielki król Kanut/Knut Wielki, władca Anglii, Danii, Norwegii i zachodniej Szwecji – Imperium Morza Północnego, syn króla Danii Sweyna Forkbearda (“Widłobrodego”), wnuk Mieszka I.