Zostaw odpowiedź
Chcesz przyłączyć się do dyskusji?Nie krępuj się!
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.
21 lipca 1946 roku o godz. 7:00 na stokach poznańskiej Cytadeli wykonano wyrok śmierci na Arthurze Greiserze – niemieckim zbrodniarzu wojennym, gauleiterze NSDAP i byłym namiestniku Rzeszy w okupacyjnym Kraju Warty.
Egzekucję przez powieszenie obserwował wielotysięczny tłum. Było to ostatnie publiczne wykonanie kary śmierci w Polsce.
Greiser urodził się w 1897 roku w Środzie Wielkopolskiej. Pod koniec lat 20. wstąpił do NSDAP i SA, a następnie przeszedł do SS. Karierę polityczną rozwijał w Wolnym Mieście Gdańsku, gdzie był zastępcą gauleitera NSDAP, a od 1934 roku stał na czele Senatu. Należał do nazistowskich działaczy przygotowujących likwidację ustroju Wolnego Miasta i jego włączenie do III Rzeszy.
21 lipca 1952 roku Najwyższy Sąd Wojskowy ogłosił wyrok w tzw. procesie komandorów.
Siedmiu wysokich oficerów Marynarki Wojennej, w większości przedwojennych żołnierzy i obrońców polskiego Wybrzeża z 1939 roku, zostało fałszywie oskarżonych o szpiegostwo, dywersję oraz przygotowywanie obalenia władz komunistycznych.
Pięciu oskarżonych skazano na karę śmierci, a dwóch na dożywotnie więzienie. Ostatecznie wykonano trzy wyroki śmierci. Proces był jednym z najgłośniejszych przykładów stalinowskiego terroru wymierzonego w przedwojenną kadrę Wojska Polskiego.
21 lipca 1655 roku armia szwedzka pod dowództwem feldmarszałka Arvida Wittenberga wkroczyła na ziemie Rzeczypospolitej od strony szwedzkiego Pomorza. Rozpoczął się jeden z najtragiczniejszych okresów w historii Polski – potop szwedzki.
Inwazja, która początkowo miała błyskawiczny przebieg, ujawniła dramatyczną słabość państwa polsko-litewskiego i jego armii. Skutki wojny dotknęły niemal wszystkie warstwy społeczeństwa i na wiele lat zahamowały rozwój Rzeczypospolitej.
Szwecja, rządzona przez króla Karola X Gustawa, postanowiła wykorzystać głęboki kryzys Rzeczypospolitej, uwikłanej jednocześnie w walki z Kozakami Bohdana Chmielnickiego i wojnę z Moskwą. Znaczna część Wielkiego Księstwa Litewskiego znalazła się pod okupacją wojsk moskiewskich, a główne siły armii koronnej pozostawały zaangażowane na wschodzie.
21 lipca 1983 roku Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego ogłosiła samorozwiązanie.
Następnego dnia formalnie zniesiono stan wojenny, obowiązujący w Polsce od 13 grudnia 1981 roku, a od końca grudnia 1982 roku pozostający w zawieszeniu.
WRON była pozakonstytucyjnym organem utworzonym w nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku przez komunistyczne władze PRL. Na jej czele stanął generał Wojciech Jaruzelski, który łączył wówczas stanowiska I sekretarza Komitetu Centralnego PZPR, premiera oraz ministra obrony narodowej.
Kościół katolicki 19 lipca wspomina błogosławionych Achillesa Puchałę i Hermana Stępnia – polskich franciszkanów konwentualnych posługujących w parafii Pierszaje na Nowogródczyźnie.
W 1943 roku nie opuścili zagrożonych parafian i ponieśli męczeńską śmierć z rąk niemieckich okupantów w pobliskiej Borowikowszczyźnie.
Józef Puchała, późniejszy o. Achilles, urodził się 18 marca 1911 roku w Kosinie koło Łańcuta. Wychowywał się w wielodzietnej rodzinie Franciszka i Zofii z Olbrychtów. Po ukończeniu piątej klasy szkoły powszechnej wyjechał do Lwowa, gdzie kontynuował naukę w prowadzonym przez franciszkanów Małym Seminarium Misyjnym.
19 lipca 1974 roku o godz. 11:15 uruchomiono zegar na Wieży Zygmuntowskiej odbudowywanego Zamku Królewskiego w Warszawie. Wydarzenie oznaczało zakończenie pierwszego etapu rekonstrukcji gmachu – oddanie jego bryły w stanie surowym.
Zegar był pierwszym całkowicie ukończonym i działającym urządzeniem w powstającym z ruin Zamku.
Godzina uruchomienia nie była przypadkowa. Wskazówki poprzedniego zegara zatrzymały się na godz. 11:15 dnia 17 września 1939 roku, gdy Zamek znalazł się pod intensywnym niemieckim ostrzałem artyleryjskim i bombardowaniem. W płomieniach stanęły wówczas między innymi Wieża Zygmuntowska, Wieża Władysławowska, dach nad Salą Senatorską oraz skrzydło od strony Wisły. Uszkodzony zegar pozostawał nieruchomy aż do ostatecznego zniszczenia budowli.
Nie jest łatwo być dziennikarzem w czasach sztucznej inteligencji, gdy każde dziecko może wpisać np. do prymitywnego chatGPT: “Kiedy zostalo założone Truso?” 😉
Zauważyłem dwie rzeczy:
1) Truso powstało w latach 780-790, a to znaczy, że ten ośrodek Wikingów istniał, zanim Wikingowie zaczęli napadać na Europę Zachodnią – pierwszy atak na opactwo benedyktyńskie w Lindisfarne w północnej Brytanii w 793 r.
Wniosek? – Wikingowie najpierw handlowali, potem poszli w bandyterkę.
2) położenie ośrodka handlowo-rzemieślniczego tak daleko od morza i trudno dostepnego wydaje się dziwne. A jednak, miało to sens:
* docierając daleko w głąb stałego lądu, nie na wybrzeżu, uzyskano większy dostęp do ludności rolniczej i handel był bardziej opłacalny
* kwestia tzw. cofki na Zalewie Wiślanym i rzece Elblag. Nie wiemy, jak było dokładnie ponad 1000 lat temu, ale dziś oznacza to podniesienie poziomu wody o ok. 60-100 cm. Ekstremalne cofki mogły dochodzić do 2oo cm, ale nie wiadomo, bo wtedy linia brzegowa w południowej części Zalewu była zmienna.
Cofka umożliwiała dotarcie do Truso większych statków , ale z drugiej strony, była tam już na tyle niewielka, że nie zatapiała osady. Położenie nad jeziorem też łagodziło wahania poziomu wody.
Truso istniało niecałe 200 lat: 780-950.
Gdy mały lokalny rynek się nasycił, przestało się opłacać. Wyrosły inne ośrodki:
* Birka, jezioro Mälaren, Szwecja, ok. 750–975
* Hedeby (Haithabu), Dania, dzisiejsze Niemcy (Szlezwik), ok. 770–1050
* Wolin, (Jomsborg?), ujście Odry, ok. 800–1100
* Saaremaa (Sarema), wyspa, zachodnia Estonia, ok. VIII–XI w., Estończycy (Oeselianie) – napadali na Skandynawów
* potem powstała Konungahella – XI–XIII w., ok. Geteborga
* Hamburg, od. 808 r. port i twierdza – założony przez Karola Wielkiego, wielokrotnie zdobywany i palony przez zachodnich Słowian, Wieletów
Czy Truso było “jedyną prawdziwą osadą Wikingów na ziemiach polskich”? – Bardziej prawdziwą był chyba Jomsborg/Wolin, gdzie wychowywał się późniejszy wielki król Kanut/Knut Wielki, władca Anglii, Danii, Norwegii i zachodniej Szwecji – Imperium Morza Północnego, syn króla Danii Sweyna Forkbearda (“Widłobrodego”), wnuk Mieszka I.