ZAMKI

ZAMKI

19 September 2008/0 Komentarze/w Architektura, Kresopedia, Świątynie /Przez Weclawek

Grodno. Stary zamek.
Pierwszy obiekt obronny postawili w Grodnie książęta ruscy w XI wieku. W 1398 r. Witold wybudował tu murowany, gotycki zamek z pięcioma basztami, który w głównym zrębie zachował się do dnia dzisiejszego. Przebudowany z polecenia króla Stefana Batorego. Od 1678 r. odbywał się w zamku co trzeci sejm zwyczajny Rzeczypospolitej.
Na początku XVIII w. został zniszczony przez Szwedów w czasie wojny północnej. Nigdy już nie powrócił do dawnej świetności. W XIX w. został przebudowany na carskie koszary. Po odzyskaniu niepodległości został odremontowany z przeznaczeniem na muzeum przyrodniczo-historyczne. Na terenie zamku wykopaliska archeologiczne, gdzie odkryto fundamenty starej XII -wiecznej cerkwi. Zamek z miastem łączy kamienny łukowy most, zbudowany na miejscu drewnianego w drugiej połowie XVII w.
zdj. 29_3 W. Czanturia „Historia architektury”, wyd. 1977 r.

ZAMKI

Newsletter Skomentuj Udostępnij Wyłącz reklamy

Dodaj komentarz

W Gietrzwałdzie Matka Boża mówiła polską gwarą

Z Hermaszewskim w kosmos poleciały portret Gierka i Konstytucja PRL

Zamach w Sarajewie. Strzały, które uruchomiły europejską katastrofę

Zapomniany król Polski. 26 czerwca 1295 roku koronował się Przemysł II

Jedna z największych bitew XVII wieku. 28 czerwca 1651 roku rozpoczęła się bitwa pod Beresteczkiem

Poznań 1956. Władza wysłała przeciw robotnikom ponad 10 tys. żołnierzy

Traktat wersalski. Powrót Polski na mapę Europy

Wagon do Krakowa był wyściełany purpurą. 28 czerwca 1927 roku Słowacki spoczął na Wawelu

Husaria, dragonia i manewr przez mokradła. Tak Sapieha i Czarniecki pokonali Moskwę pod Połonką

Bitwa pod Trzcianą. Dzień, w którym Gustaw Adolf musiał uciekać z pola walki

Andrzej Bobkowski. Wolność ważniejsza niż literacka pozycja

Husaria, dragonia i manewr przez mokradła. Tak Sapieha i Czarniecki pokonali Moskwę pod Połonką

28 czerwca 1660 roku pod Połonką, w Wielkim Księstwie Litewskim, wojska Rzeczypospolitej dowodzone przez hetmana wielkiego litewskiego Pawła Jana Sapiehę oraz wojewodę ruskiego Stefana Czarnieckiego rozbiły armię rosyjską księcia Iwana Chowańskiego.

Było to jedno z najważniejszych zwycięstw odniesionych przez Rzeczpospolitą w czasie wojny polsko-rosyjskiej z lat 1654–1667.

Bitwa rozegrała się w momencie, gdy sytuacja Wielkiego Księstwa Litewskiego pozostawała bardzo trudna. Wojska moskiewskie od kilku lat zajmowały znaczną część ziem litewskich, a Chowański oblegał Lachowicze, jedną z ważniejszych twierdz regionu.

Czytaj dalej

Zamach w Sarajewie. Strzały, które uruchomiły europejską katastrofę

28 czerwca 1914 roku w Sarajewie zginął następca tronu Austro-Węgier arcyksiążę Franciszek Ferdynand Habsburg oraz jego małżonka Zofia Chotek, księżna Hohenbergu. Zamachu dokonał Gawriło Princip, bośniacki Serb związany z organizacją Młoda Bośnia.

Wydarzenie to stało się bezpośrednim pretekstem do kryzysu lipcowego, który doprowadził do wybuchu pierwszej wojny światowej. Sam zamach nie był jedyną przyczyną konfliktu, ale uruchomił mechanizm polityczny i wojskowy, który w ciągu kilku tygodni objął najważniejsze mocarstwa Europy.

Wizyta następcy tronu w Bośni miała wyraźny wymiar polityczny. Bośnia i Hercegowina od 1878 roku znajdowała się pod austro-węgierską administracją, a w 1908 roku została formalnie anektowana przez monarchię habsburską. Decyzja ta wywołała gwałtowny sprzeciw Serbii oraz środowisk południowosłowiańskich, które widziały w Wiedniu główną przeszkodę dla realizacji własnych planów narodowych.

Czytaj dalej

Bitwa pod Trzcianą. Dzień, w którym Gustaw Adolf musiał uciekać z pola walki

27 czerwca 1629 roku pod Trzcianą, w rejonie dzisiejszej wsi Trzciano w województwie pomorskim, rozegrała się jedna z najświetniejszych bitew polskiej jazdy w XVII wieku. Wojska polsko-cesarskie dowodzone przez hetmana polnego koronnego Stanisława Koniecpolskiego i generała Jana Jerzego von Arnima rozbiły szwedzką kawalerię Gustawa II Adolfa.

Bitwa, choć zwycięska, nie odwróciła losów wojny, zakończonej kilka miesięcy później niekorzystnym dla Rzeczypospolitej rozejmem w Altmarku.

Czytaj dalej

Andrzej Bobkowski. Wolność ważniejsza niż literacka pozycja

26 czerwca 1961 roku w Ciudad de Guatemala zmarł Andrzej Bobkowski, jeden z najoryginalniejszych polskich pisarzy emigracyjnych XX wieku, autor „Szkiców piórkiem” i człowiek, którego nazwano później „chuliganem wolności”.

Urodził się 27 października 1913 roku w Wiener Neustadt. Był synem Henryka Bobkowskiego, oficera armii austro-węgierskiej, a później generała brygady Wojska Polskiego, oraz Stanisławy z Malinowskich. Dzieciństwo spędzał m.in. w Lidzie, Wilnie, Warszawie, Toruniu i Modlinie. Uczył się w krakowskim Gimnazjum św. Anny, a następnie studiował w warszawskiej Szkole Głównej Handlowej. Po studiach pracował w hucie Laura w Siemianowicach Śląskich.

W grudniu 1938 roku poślubił Barbarę Birtusównę, plastyczkę. Kilka miesięcy później małżonkowie wyjechali do Francji. Po klęsce Francji w 1940 roku Bobkowski wracał rowerem z południa kraju do Paryża. Zapis tej podróży oraz doświadczenia okupacyjnej Francji stały się podstawą „Szkiców piórkiem”, wydanych w 1957 roku przez Instytut Literacki w Paryżu.

Czytaj dalej

Wagon do Krakowa był wyściełany purpurą. 28 czerwca 1927 roku Słowacki spoczął na Wawelu

28 czerwca 1927 roku Wawel stał się świadkiem wydarzenia o wymiarze historycznym i symbolicznym — do królewskiej nekropolii złożono prochy Juliusza Słowackiego.

Był to drugi pogrzeb poety, zmarłego w 1849 roku na emigracji w Paryżu i pierwotnie pochowanego na cmentarzu Montmartre. Powrót wieszcza do ojczyzny po niemal 80 latach był wyrazem hołdu dla jego twórczości, ale także potwierdzeniem jego miejsca w panteonie narodowym.

Decyzja o sprowadzeniu szczątków poety zapadła na początku XX wieku. Planowano pochówek w 1909 roku — w setną rocznicę jego urodzin — jednak sprzeciw kardynała Jana Puzyny przekreślił te zamiary. Udało się je urzeczywistnić dopiero w 1927 roku, gdy premierem był marszałek Józef Piłsudski, wielki admirator twórczości Słowackiego. To on doprowadził do porozumienia z arcybiskupem Adamem Sapiehą i uzyskania zgody na pochówek w katedrze wawelskiej.

Czytaj dalej

Poznań 1956. Władza wysłała przeciw robotnikom ponad 10 tys. żołnierzy

28 czerwca 1956 roku w Poznaniu rozpoczął się pierwszy masowy bunt robotniczy przeciwko władzy komunistycznej w PRL. Protest wyszedł z Zakładów im. Józefa Stalina, czyli dawnych zakładów Hipolita Cegielskiego, a w ciągu kilku godzin przerodził się w wystąpienie obejmujące centrum miasta.

Bezpośrednim powodem buntu były pogarszające się warunki życia i pracy. Robotnicy od miesięcy skarżyli się na zawyżone normy, spadek wynagrodzeń, błędne naliczanie podatków od pensji oraz lekceważenie ich postulatów przez administrację państwową.

W czerwcu 1956 roku pracownicy wybrali delegację, która pojechała do Warszawy na rozmowy w Ministerstwie Przemysłu Maszynowego. Przedstawiciele załogi usłyszeli tam zapowiedź częściowego spełnienia żądań. Kiedy jednak 27 czerwca do Poznania przyjechali przedstawiciele władz, wcześniejsze ustalenia nie zostały potwierdzone. „Delegacja przyjeżdża, mówi robotnikom Cegielskiego: słuchajcie, tym razem się udało. Tyle, że kiedy minister przyjechał, okazało się, że proponuje nie to, co dzień wcześniej uzgodniono” — wyjaśnił w rozmowie z PAP prof. UAM dr hab. Konrad Białecki z Oddziałowego Biura Badań Historycznych IPN w Poznaniu.

Czytaj dalej

Wspieraj Kresy i czytaj bez reklam.
1 zł = 1 dzień dostępu.

Pomóż nam dziś dopłynąć do brzegu! Nasz Dzienny koszt wynosi 723 PLN. Do Tej Pory zebraliśmy 0 PLN.

Załoga portalu Kresy.pl