Zostaw odpowiedź
Chcesz przyłączyć się do dyskusji?Nie krępuj się!
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.
Wśród licznych rocznic związanych z odzyskaniem przez Polskę niepodległości, niesłusznie pomijane jest jedno z najistotniejszych wydarzeń 1918 roku: deklaracja wersalska.
3 czerwca 1918 roku w Wersalu szefowie rządów Francji, Wielkiej Brytanii i Włoch ogłosili deklarację, w której uznali utworzenie „zjednoczonego i niepodległego państwa polskiego z wolnym dostępem do morza” za jeden z warunków trwałego i sprawiedliwego pokoju w Europie.
Stany Zjednoczone nie podpisały dokumentu, ponieważ występowały w koalicji antyniemieckiej jako państwo stowarzyszone, a nie formalnie sprzymierzone, jednak deklaracja miała duże znaczenie dla umiędzynarodowienia sprawy polskiej.
1 czerwca 1434 roku w Gródku pod Lwowem zmarł Władysław II Jagiełło, król Polski i najwyższy książę litewski. Był jednym z najdłużej panujących monarchów w dziejach Polski i pierwszym królem z dynastii Jagiellonów.
Do Gródka Jagiełło dotarł już ciężko chory. Według przekazu Jana Długosza przyczyną choroby miało być przeziębienie, którego sędziwy monarcha nabawił się podczas pobytu na Rusi Czerwonej.
Król, mimo chłodu, miał udać się nocą do lasu, aby słuchać śpiewu słowików. Po spędzeniu tam większej części nocy zachorował. Współcześnie najczęściej wskazuje się, że mogło chodzić o zapalenie płuc.
1 czerwca 1943 roku Niemcy przeprowadzili pacyfikację wsi Sochy koło Zwierzyńca na Zamojszczyźnie. Była to jedna z najkrwawszych zbrodni popełnionych przez okupanta niemieckiego na ludności cywilnej tego regionu podczas II wojny światowej. Zginęło niemal 200 osób.
Sochy znajdowały się na obszarze objętym niemiecką polityką terroru, wysiedleń i represji wobec polskiej ludności Zamojszczyzny. Wieś leżała w pobliżu terenów leśnych, gdzie działały oddziały partyzanckie. Według przekazów historycznych powodem pacyfikacji była pomoc udzielana podziemiu, a także niewywiązywanie się przez mieszkańców z narzuconych przez Niemców kontyngentów. Bezpośrednim pretekstem miało być zabicie niemieckiego żandarma.
2 czerwca 1943 roku — według innych relacji 5 czerwca — wieś Hurby w powiecie zdołbunowskim na Wołyniu stała się miejscem zbrodni dokonanej na polskiej ludności cywilnej. Według dostępnych opracowań napadu dokonały oddziały UPA wspierane przez lokalne formacje SKW (Samoobronne Kuszczowe Widdiły) oraz Ukraińców z okolicznych wsi.
Był to element ludobójstwa, którego celem było usunięcie Polaków z terenów wschodnich II Rzeczypospolitej.
„Widziałam, jak mamie obcinają piersi”
Wieś Hurby, całkowicie polska, nie posiadała zorganizowanej samoobrony. Wieczorem 2 czerwca 1943 roku została otoczona przez około tysiąc napastników.
Wydawnictwo Replika opublikowało nowe wydanie wspomnień Edwarda Bucy, żołnierza Armii Krajowej, więźnia sowieckich łagrów i jednego z przywódców buntu w Workucie.
Edward Buca nie jest postacią szerzej znaną, a szkoda, ponieważ był człowiekiem wyjątkowym. Być może dzięki książce wydanej nakładem Wydawnictwa Replika polski odbiorca lepiej pozna tę niezwykłą postać z Kresów.
Urodził się 24 marca 1926 roku we wsi Nadyby, położonej w rejonie samborskim, i zamieszkanej głównie przez Polaków (obecnie Ukraina). Jego ojciec pracował jako technik budowlany w PKP. Edward był najmłodszym dzieckiem w rodzinie — miał trzech braci i dwie siostry. Przed wybuchem II wojny światowej ukończył sześć klas szkoły powszechnej.
1 czerwca 1496 roku weszły w życie statuty piotrkowskie Jana Olbrachta, określane także jako wielki przywilej piotrkowski. Była to jedna z ważnych dat w procesie kształtowania się nowożytnego ustroju politycznego Królestwa Polskiego i wzrostu znaczenia stanu szlacheckiego.
– „Sprawą najważniejszą dla króla było to, by zgodzono się za darmowe pospolite ruszenie poza granice Korony. Bowiem od czasu przywileju koszyckiego z 17 września 1374 szlachta była wynagradzana za każdą wyprawę wojenną poza granice królestwa” – mówił w Polskim Radiu prof. Wojciech Fałkowski.
Symbolem pojednania i przymierza była ustalona odznaka w kształcie koła, którego jedną połowę wypełniały barwy narodowe polskie, a drugą barwy narodowe ukraińskie.Własnie taką linję postępowania nadal reprezentuja ukraińcy a my bez mydła włazimy im w d……
Nie “my” tylko politycy. Nie można zakłamywać historii. Trzeba oddzielić historie od teraźniejszości. Niestety krzykacze biedoty na Ukrainie partia “swoboda” robi wszystko bo tak się nie stało!!!
Dziwne ,że we wschodniej Ukrainie były wystawy “Śladami UPA – Ofiary Polacy,Żydzi” w kilku miastach. Oczywiście partia “swoboda” groziła twórcą tych wystaw.
Pisałem to już kilka razy ten problem będzie cały czas do momentu aż Ukraińcy nie awansują na inny poziom cywilizacyjny.
Historię od teraźniejszości można byłoby oddzielić tylko wtedy gdyby władze współczesnej Ukrainy potępiły ludobójstwo na naszych Kresach oraz jego sprawców. Zamiast tego sprawcy ci są OFICJALNIE gloryfikowani jako “bohaterowie walk narodowowyzwoleńczych Ukrainy” a ludobójstwo OFICJALNIE nazywane wojną polsko-ukraińską w której obie strony zabijały swoich przeciwników. Autorami takiej, opartej na kłamstwie wersji “historii” jest nie tylko “Swoboda” ale WSZYSTKIE “majdanowe” siły polityczne włącznie z rządzącą “Sługą Narodu” Zełenskiego. Wszystko wyjaśnia brak potępienia ludobójstwa na Kresach przez Zełenskiego oraz komunikat wydany 11 lipca 2022 przez nowego ukraińskiego ambasadora Zwarycza w którym ludzi wymordowanych w czasie bestialskiego ludobójstwa nazywa on “ofiarami STRASZNYCH CZASÓW”. O stosunku władz Ukrainy do Polski i Polaków świadczy także brak “wyrazów ubolewania” po śmierci dwóch Polaków w wyniku upadku ukraińskiej rakiety w Przewodowie oraz awans byłego ukraińskiego ambasadora w Niemczech Melnyka na stanowisko vice ministra spraw zagranicznych. Oprócz tego poza zdawkowym komunikatem o “zawieszeniu” jakiegoś Ukraińca niczego nie wiemy o JAKICHKOLWIEK konsekwencjach wyciągniętych wobec ukraińskich policjantów w związku z wręczeniem przez nich “prezentu” naszemu idiocie.