Zostaw odpowiedź
Chcesz przyłączyć się do dyskusji?Nie krępuj się!
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.
Wydawnictwo Replika opublikowało nowe wydanie wspomnień Edwarda Bucy, żołnierza Armii Krajowej, więźnia sowieckich łagrów i jednego z przywódców buntu w Workucie.
Edward Buca nie jest postacią szerzej znaną, a szkoda, ponieważ był człowiekiem wyjątkowym. Być może dzięki książce wydanej nakładem Wydawnictwa Replika polski odbiorca lepiej pozna tę niezwykłą postać z Kresów.
Urodził się 24 marca 1926 roku we wsi Nadyby, położonej w rejonie samborskim, i zamieszkanej głównie przez Polaków (obecnie Ukraina). Jego ojciec pracował jako technik budowlany w PKP. Edward był najmłodszym dzieckiem w rodzinie — miał trzech braci i dwie siostry. Przed wybuchem II wojny światowej ukończył sześć klas szkoły powszechnej.
2 czerwca 1943 roku — według innych relacji 5 czerwca — wieś Hurby w powiecie zdołbunowskim na Wołyniu stała się miejscem zbrodni dokonanej na polskiej ludności cywilnej. Według dostępnych opracowań napadu dokonały oddziały UPA wspierane przez lokalne formacje SKW (Samoobronne Kuszczowe Widdiły) oraz Ukraińców z okolicznych wsi.
Był to element ludobójstwa, którego celem było usunięcie Polaków z terenów wschodnich II Rzeczypospolitej.
„Widziałam, jak mamie obcinają piersi”
Wieś Hurby, całkowicie polska, nie posiadała zorganizowanej samoobrony. Wieczorem 2 czerwca 1943 roku została otoczona przez około tysiąc napastników.
2 czerwca 1979 roku Jan Paweł II rozpoczął swoją pierwszą pielgrzymkę do Polski. Była to wędrówka, która na zawsze odmieniła oblicze kraju.
Papież-Polak odwiedził wówczas Warszawę, Gniezno, Częstochowę, Kalwarię Zebrzydowską, Oświęcim, Wadowice, Nowy Targ i Kraków. Jego wizyta, trwająca dziewięć dni, była wydarzeniem religijnym oraz impulsem politycznym.
Atmosfera w kraju w tamtym czasie była napięta. Po wydarzeniach z czerwca 1976 roku społeczeństwo zaczęło coraz głośniej wyrażać sprzeciw wobec reżimu. Kościół katolicki stawał się przestrzenią wolności i duchowego wsparcia dla milionów wiernych. Wybór Karola Wojtyły na papieża w 1978 roku wstrząsnął władzami PRL, które nie mogły zignorować jego pragnienia odwiedzenia ojczyzny.
Bitwa pod Batohem, stoczona 1–2 czerwca 1652 roku, należy do najbardziej dramatycznych wydarzeń w historii Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Choć często pozostaje w cieniu bardziej znanych starć, jej skutki były wyjątkowo ciężkie dla państwa polsko-litewskiego.
Rzeź polskich jeńców i zniszczenie znacznej części zawodowego wojska koronnego sprawiły, że bitwa ta bywa określana mianem „sarmackiego Katynia”.
1 czerwca 1943 roku Niemcy przeprowadzili pacyfikację wsi Sochy koło Zwierzyńca na Zamojszczyźnie. Była to jedna z najkrwawszych zbrodni popełnionych przez okupanta niemieckiego na ludności cywilnej tego regionu podczas II wojny światowej. Zginęło niemal 200 osób.
Sochy znajdowały się na obszarze objętym niemiecką polityką terroru, wysiedleń i represji wobec polskiej ludności Zamojszczyzny. Wieś leżała w pobliżu terenów leśnych, gdzie działały oddziały partyzanckie. Według przekazów historycznych powodem pacyfikacji była pomoc udzielana podziemiu, a także niewywiązywanie się przez mieszkańców z narzuconych przez Niemców kontyngentów. Bezpośrednim pretekstem miało być zabicie niemieckiego żandarma.
3 czerwca 1524 roku Mikołaj Kopernik, przebywający we Fromborku, napisał list do krakowskiego kanonika, kartografa i historyka Bernarda Wapowskiego. Dokument znany dziś jako „List przeciwko Wernerowi” uchodzi za drugą znaną pracę astronomiczną Kopernika, po wcześniejszym „Commentariolusie”, i powstał niemal dwie dekady przed drukiem „De revolutionibus orbium coelestium”.
Choć list miał formę prywatnej korespondencji, szybko zyskał znaczenie naukowe. Oryginał nie zachował się, ale jego treść przetrwała w późniejszych odpisach. Dokument był znany uczonym kolejnych pokoleń, a drukiem ukazał się dopiero w 1854 roku w Warszawie, w edycji przygotowanej przez Jana Baranowskiego.
Przytoczę wiersz mało znanego polskiego poety okresu międzywojennego Witalisa Urbanowicza pt:
Na wulkanie Polsko stoisz!
Na wulkanie Polsko stoisz
Zmartwychwstania bił Ci dzwon
Ty o szczęściu, marzysz, roisz
A wróg podły kracze zgon.
Polsko piękna, Polsko miła;
Byłaś słodszą, niżli miód,
Wielka była w Tobie siła
Gdy nad Wisłą stał się cud.
Za nic będzie Twe zwycięstwo,
Żyd Twą przyszłość cofa wstecz;
Za nic będzie Twoje męstwo,
Gdy nie powiesz Żydom.- precz!
Rak niezgody Ciebie toczy.
Łamię siłę Twą i hart:
Mgłą zachodzą Twoje oczy
I zaciera ręce czart.
Baczność! Baczność, żle się dzieję.
Przyszłość Twoja idzie wstecz,
Z Twej bierności wróg się śmieje,
Tobie Polsko mówi.- precz!
Żyd nie traci dzisiaj siły,
Bierze władzę w ręce swe
I szkaluje Twoje czyny
I zabiera plony Twe.
Gwiazda Sjonu silnie świeci
i roztacza krwawy blask,
Baczność! Baczność! Polskie dzieci.
To pożoga niezdrój łask!
Patrzałeś Kościuszko z nieba
Jak umielim wrogów bić
Innej siły dziś potrzeba
Aby zdrady zerwać nić.
My nie mamy dosyć siły
By odeprzeć wraży cios,
Kraj nam Polski nie jest miły
Milszym dla nas marek trzos.
Witalis Urbanowicz.
W hiszpanskiej historiografji wojska Napoleona – to okrutny okupant. Wedlug hiszpanskich historykow, obrona Hiszpanow przed Napoleonem – to jedna z najbardzej bohaterskich stron historii Hiszpanii, kiedy ginali w walce z nim nawet kobiety i dzieci.
To się nazywa “parcie na szkło” 95 procent tekstu to Niegolewski, w przypisach bryluje krynica historycznej prawdy – Sikora… że ” ni pri tom, ni pri czom ” bzdurzenia o husarii? nic to, byleby (jak twierdzi wiadoma nacja) po nazwisku. 🙂