Zostaw odpowiedź
Chcesz przyłączyć się do dyskusji?Nie krępuj się!
Dodaj komentarz
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.
24 lipca 1917 roku pod Krechowcami koło Stanisławowa Polski Pułk Ułanów, późniejszy 1. Pułk Ułanów Krechowieckich, pod dowództwem pułkownika Bolesława Mościckiego stoczył kilkugodzinny bój z wojskami niemieckimi i austro-węgierskimi.
Około 400 kawalerzystów przez ponad pięć godzin powstrzymywało znacznie liczniejszego przeciwnika, umożliwiając rosyjskiej piechocie i artylerii odwrót przez mosty na Bystrzycy Sołotwińskiej i Bystrzycy Nadwórniańskiej.
Starcie stało się jednym z najgłośniejszych czynów polskiej kawalerii podczas I wojny światowej. Po bitwie pułk zaczęto powszechnie nazywać „krechowieckim”. Nazwa ta została następnie utrwalona w tradycji 1. Pułku Ułanów Krechowieckich.
Dnia 26 lipca 1400 roku król Władysław Jagiełło wystawił dokument odnowienia Uniwersytetu Krakowskiego, kończąc wieloletni proces wskrzeszania uczelni założonej w 1364 roku przez Kazimierza Wielkiego.
Wydarzenie to na stałe wpisało się w dzieje polskiego szkolnictwa wyższego i kultury, nadając nowy impuls rozwojowi nauki w Polsce.
Pierwotna fundacja Kazimierza Wielkiego, choć ambitna, nie przetrwała długo. Po śmierci króla w 1370 roku uniwersytet niemal zaprzestał działalności, choć być może nie cakowicie.
Decyzja o utworzeniu uniwersytetu katolickiego w Lublinie zapadła podczas konferencji Episkopatu Królestwa Polskiego, obradującej w Warszawie 26 i 27 lipca 1918 roku. Obradom przewodniczył wizytator apostolski w Polsce, ks. prałat Achille Ratti – późniejszy papież Pius XI.
Był to przełomowy moment dla idei, którą od lat rozwijał ks. Idzi Radziszewski, ówczesny rektor Akademii Duchownej w Petersburgu. Myśl o utworzeniu katolickiej uczelni dojrzewała w nim już podczas studiów w belgijskim Leuven. Radziszewski chciał stworzyć uniwersytet łączący naukę z wiarą i kształcący elity zdolne do odbudowy Polski w duchu wartości chrześcijańskich.
Realizacja ambitnego przedsięwzięcia wymagała jednak odpowiedniego zaplecza organizacyjnego i finansowego. Z pomocą przyszli związani z piotrogrodzką Polonią przemysłowiec i finansista Karol Jaroszyński oraz inżynier i działacz społeczny Franciszek Skąpski.
27 lipca 1944 roku dobiegły końca walki o Lwów. Oddziały Armii Krajowej, współdziałając z Armią Czerwoną, wyparły z miasta wojska niemieckie.
Zwycięstwo nie przyniosło jednak wolności – już następnego dnia Sowieci zażądali rozbrojenia polskich żołnierzy, a w kolejnych dniach rozpoczęli aresztowania dowództwa lwowskiej AK.
Akcja „Burza” we Lwowie
Latem 1944 roku, gdy front wschodni zbliżał się do Lwowa, dowództwo Armii Krajowej przygotowywało wystąpienie przeciwko wycofującym się Niemcom. Działania były częścią akcji „Burza”, której celem było podjęcie jawnej walki z okupantem i wystąpienie wobec wkraczających Sowietów w roli gospodarza polskiego terytorium.
25 lipca 1939 roku w podwarszawskich Pyrach rozpoczęło się spotkanie, które miało istotne znaczenie dla przebiegu II wojny światowej. Podczas konferencji polski wywiad przekazał swoim sojusznikom – Francuzom i Brytyjczykom – wiedzę o złamaniu szyfrów niemieckiej maszyny szyfrującej „Enigma”, zaprezentował stosowane urządzenia i metody oraz zobowiązał się dostarczyć obu państwom po jednej replice maszyny.
Konferencja, która odbywała się 25 i 26 lipca, niespełna sześć tygodni przed wybuchem wojny, była ukoronowaniem lat prowadzonej w tajemnicy i niezwykle skomplikowanej pracy polskich matematyków: Mariana Rejewskiego, Jerzego Różyckiego i Henryka Zygalskiego.
Choć alianci już wcześniej próbowali rozpracować Enigmę – Brytyjczycy za pomocą analiz kryptologicznych, a Francuzi także dzięki działalności wywiadowczej – to właśnie Polacy jako pierwsi opracowali skuteczną metodę łamania szyfrów niemieckiej wojskowej Enigmy. Francuski wywiad przekazał stronie polskiej dokumenty pozyskane od niemieckiego szyfranta Hansa-Thila Schmidta, jednak przełomu dokonali matematycy z Biura Szyfrów, wykorzystując nowatorskie metody matematyczne.
24 lipca 1919 roku Sejm Ustawodawczy uchwalił ustawę o Policji Państwowej. Jej przyjęcie było jednym z etapów budowania administracji odrodzonej Rzeczypospolitej, która po okresie zaborów musiała stworzyć jednolitą służbę odpowiedzialną za bezpieczeństwo obywateli i utrzymanie porządku publicznego.
Niepodległe państwo przejęło ziemie należące wcześniej do trzech mocarstw zaborczych. Obowiązywały na nich odmienne przepisy, struktury administracyjne i systemy organizacji służb porządkowych. Jeszcze przed odzyskaniem niepodległości powstawały lokalne straże obywatelskie, milicje miejskie oraz formacje związane z poszczególnymi środowiskami politycznymi i samorządami.
Milicja Ludowa i Policja Komunalna
Jedną z pierwszych formacji działających na ziemiach odradzającego się państwa była Milicja Ludowa. Jej oddziały tworzono przede wszystkim z członków Polskiej Partii Socjalistycznej, Polskiej Organizacji Wojskowej, PSL „Wyzwolenie”, a także robotników i mieszkańców wsi. Najsilniejsze struktury powstały w Radomskiem, Kieleckiem, Lubelskiem i Zagłębiu Dąbrowskim.
Murmańczyk: Eugeniusz Korwin-Małaczewski