Promotor współpracy z Hitlerem ma zostać pochowany na centralnym cmentarzu ukraińskiej armii
Rząd Ukrainy zadecydował, że szczątki czołowego zwolennika współpracy z III Rzeszą, przywódcy jednej z frakcji Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów ma zostać ekshumowane i pochowane w kwaterze honorowej.
Rząd Julii Swyrydenko podjął decyzję o ponownym pochówku Andrija Melnyka jeszcze 15 maja. Wraz z nim na Narodowym Cmentarzu Wojennym ma zostać pochowana powtórnie jego małżonka – Sofia Fedak-Melnyk, jak podała agencja informacyjna Interfax. Ich szczątki spoczywają obecnie w Luksemburgu. Rząd zobowiązał kompetentne w sprawie urzędy do nawiązania współpracy z luksemburskimi władzami w celu przeprowadzenia przeniesienia szczątków dawnych nacjonalistycznych emigrantów.
Planowane są uroczystości ku czci Melnyka i jego żony i pochówek szczątków z honorami wojskowymi.
Urodzony w 1890 na terenie Galicji był początkowo żołnierzem strzelców siczowych na austriackiej służbie. Po dostaniu się w 1916r. do niewoli rosyjskiej w 1917r. tworzył w Kijowie Galicyjsko- Bukowiński Batalion Strzelców Siczowych.
W 1919r. był szefem sztabu wojsk nieuznawanej Ukraińskiej Republiki Ludowej. Od 1919 do 1920r. przebywał w polskiej niewoli. Później pełnił funkcję attache wojskowego emigracyjnych struktur URL w Pradze i w Wiedniu.
W 1922r. wrócił do Galicji, gdzie stanął na czele konspiracyjnej terrorystycznej UWO-Ukraińskiej Wojskowej Organizacji. Aresztowany w 1924r. został zwolniony w 1928r. W 1938r. wyjechał z Polski pod pozorem udania się na pogrzeb swego szwagra Jewhena Konowalca.
Był współtwórcą najbardziej radykalnej ukraińskiej organizacji separatystycznej – Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. W 1938 roku został jej przywódcą w związku w czym opuścił Polskę. W 1940 roku rozłamu dokonali w niej zwolennicy Stepana Bandery – od tej pory funkcjonowały dwie organizacje posługujące się nazwą OUN. W 1941 roku doszło między nimi do krwawych porachunków.
Melnyk był w tym czasie zdecydowanym zwolennikiem współpracy z III Rzeszą Niemiecką.
14 kwietnia 1941 r. kierownictwo OUN-M wystosowało do Hitlera “Memorandum o celach ukraińskiego ruchu nacjonalistycznego”, w którym poinformowało wodza III Rzeszy, że chce utworzyć niezależne i suwerenne państwo ukraińskie na zamieszkałym przez Ukraińców obszarze rozciągającym się, według melnykowców, między Dunajem, Karpatami i Morzem Kaspijskim.
Niemcy zaniepokojeni zbytnią aktywnością “melnykowców” zlikwidowali Ukraińską Radę Narodową i przeprowadzili wśród nich zakrojone na szeroką skalę aresztowania. Ich ofiara padł sam Andrzej Melnyk, który został osadzony w obozie Sachsenhausen.
Jego zwolennicy zaangażowali się w tworzenie dywizji SS Galizien, a także podejmowali się służby w kolaboracyjnej policji, dopuszczając się w jej ramach zbrodni, zwłaszcza na ludności żydowskiej.
Zwolniony w 1944 roku znów podjął się politycznej kolaboracji tworząc Ukraiński Komitet Narodowy.
Po wojnie zamieszkał w Luksemburgu, gdzie do śmierci w 1964 roku pozostawał przywódcą OUN-M. W 1990 roku organizacja ta przeniosła swoją działalność na powrót na terytorium Ukrainy.
Czytaj także: Ukraińscy żołnierze twierdzą, że SS Galizien “broniła Europy” [+VIDEO]
interfax.com.ua/kresy.pl
