Jak Łokietek odbudował królestwo. Koronacja na Wawelu
20 stycznia 1320 roku w katedrze wawelskiej odbyła się koronacja Władysława Łokietka, która zakończyła trwający ponad półtora wieku okres rozbicia dzielnicowego i przywróciła Polsce rangę królestwa.
Było to jedno z najważniejszych wydarzeń w dziejach państwa polskiego, mające zarówno wymiar symboliczny, jak i polityczny.
Droga Łokietka do korony była długa i pełna przeszkód. Przez wiele lat jako książę musiał rywalizować z innymi Piastami oraz z potężnym królem Czech Wacławem II, który zmusił go do uznania swojej zwierzchności i czasowej emigracji. Dopiero upadek dynastii Przemyślidów i śmierć Wacława III otworzyły Łokietkowi drogę do odbudowy władzy. Od początku XIV wieku konsekwentnie scalał rozbite dzielnice, przejmując kontrolę nad Małopolską, Wielkopolską i Kujawami.
Równolegle prowadzone były starania dyplomatyczne o zgodę Stolicy Apostolskiej na koronację. Kluczową rolę odegrali arcybiskup gnieźnieński Borzysław oraz biskup włocławski Gerward. W 1318 roku, podczas zjazdu możnych w Sulejowie, podjęto decyzję o oficjalnym wystąpieniu do papieża. W Awinionie biskup Gerward uzyskał od Jan XXII zgodę na koronację, wydaną w 1319 roku mimo sprzeciwu króla Czech Jana Luksemburskiego.
Sama uroczystość miała wyjątkowy charakter. Po raz pierwszy w historii koronacja króla Polski odbyła się w katedrze na Wawelu. Władysław Łokietek został namaszczony i ukoronowany przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Janisława, co podkreślało ciągłość monarchii i odnowienie królewskiej władzy.
Znaczenie tego wydarzenia było fundamentalne. Koronacja oznaczała odbudowę suwerennego Królestwa Polskiego, wzmocnienie władzy centralnej oraz powrót Polski na arenę międzynarodową jako pełnoprawnego państwa. Akt z 1320 roku stał się symbolicznym końcem epoki rozbicia dzielnicowego i początkiem nowego etapu w dziejach kraju, kontynuowanego później przez Kazimierza Wielkiego.
Kresy.pl
