5 marca 1940 roku Biuro Polityczne KC WKP(b) podjęło decyzję o egzekucji polskich jeńców wojennych oraz więźniów NKWD. W wyniku tej uchwały zamordowano około 22 tysiące polskich obywateli.
5 marca 1940 roku najwyższe władze Związku Radzieckiego podjęły decyzję o rozstrzelaniu polskich jeńców wojennych przetrzymywanych w obozach w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie, a także polskich więźniów znajdujących się w więzieniach NKWD na terenach przedwojennych wschodnich województw Rzeczypospolitej. Egzekucje objęły około 22 tysiące osób.
Podstawą tej decyzji było ściśle tajne pismo ludowego komisarza spraw wewnętrznych ZSRR Ławrientija Berii, skierowane do Józefa Stalina. Beria argumentował, że „w obozach dla jeńców wojennych NKWD ZSRS i w więzieniach zachodnich obwodów Ukrainy i Białorusi w chwili obecnej znajduje się duża liczba byłych oficerów armii polskiej, byłych pracowników policji polskiej i organów wywiadu, członków nacjonalistycznych, kontrrewolucyjnych partii, członków ujawnionych kontrrewolucyjnych organizacji powstańczych, uciekinierów i in. Wszyscy są zatwardziałymi wrogami władzy sowieckiej, pełnymi nienawiści do ustroju sowieckiego”.
W dalszej części dokumentu Beria podkreślał, że jeńcy prowadzą „agitację antysowiecką” i oczekują na uwolnienie, aby móc ponownie zaangażować się w walkę przeciwko ZSRR. Według niego wśród więzionych Polaków przywódczą rolę odgrywali byli oficerowie, policjanci i żandarmi.
Zobacz też: Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej. Prezydent: to zbrodnia ludobójstwa
Czytaj także: Rosjanie nieopatrznie przyznali się, że posiadają akta zbrodni katyńskiej
Oceniwszy, że osoby te „są zatwardziałymi, nierokującymi poprawy wrogami władzy sowieckiej”, Beria wnioskował o zastosowanie wobec nich najwyższego wymiaru kary – rozstrzelania. Biuro Polityczne KC WKP(b) zaakceptowało ten wniosek, co doprowadziło do masowych egzekucji, znanych później jako zbrodnia katyńska.
Kresy.pl/IPN





























