Znaczki pocztowe o tematyce karaimskiej
Poczta Litewska zapoczątkowała serię znaczków pocztowych poświęconych mniejszościom narodowym, zamieszkującym Litwę. Dwa pierwsze znaczki – poświęcone Karaimom – trafią do obiegu już w najbliższą sobotę, 7 czerwca.
Znaczki o nominale 2,15 lita ukażą się w nakładzie 40 tysięcy sztuk. Wraz ze znaczkami autorstwa grafik Irmy Balakauskaitė pojawi się koperta pierwszego dnia obiegu. Wszystkie listy z nowymi znaczkami, nadane w sobotę na poczcie w Trokach, zostaną opatrzone pieczątką z datą pierwszego dnia obiegu.
Na pierwszym znaczku Irma Balakauskaitė przedstawiła światowej sławy orientalistę, założyciela Muzeum Karaimów Seraję Szapszała, na drugim – kienesę w Wilnie.
Budowa wileńskiej kienesy rozpoczęła się w 1911 r., ale wybuch pierwszej wojny światowej uniemożliwił kontynuowanie prac. Dopiero w 1921 r. prace wznowiono, a w 1923 r. odbyła się uroczysta konsekracja. W okresie władzy radzieckiej kienesa była nieczynna. Budynek zwrócono wspólnocie karaimskiej w 1989 r.
Seraja Szapszał wywodził się z Krymu, urodził się w 1873 r. Ukończył orientalistykę na Uniwersytecie w Petersburgu, zajmował się pracą naukową, pełnił obowiązki hachana, czyli zwierzchnika duchowego i świeckiego Karaimów rosyjskich. Półwysep Krymski opuścił z powodu rewolucji bolszewickiej.
W 1928 r. Seraja Szapszała wybrano hachanem trockim, nominację tę przyjął. Odtąd zamieszkał w Wilnie. Prowadził wykłady języka tureckiego w Szkole Nauk Politycznych w Wilnie (był autorem słownika oraz skryptów dla słuchaczy), należał do Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego, współpracował z Komisją Orientalistyczną Polskiej Akademii Nauk oraz Towarzystwem Przyjaciół Nauk w Wilnie.
Podczas okupacji radzieckiej w latach 1940-1941 Seraja Szapszał pozostał na Wileńszczyźnie, kierował Muzeum Karaimskim w Trokach. Zrezygnował wówczas z godności hachana, ale po wkroczeniu Niemców zaczął ponownie pełnić obowiązki zwierzchnika duchowego Karaimów. Po 1945 r. pozostał w Wilnie. Mimo że starał się o pozwolenie na wyjazd do Polski, zgody nie otrzymał. Od 1947 r. zatrudniony był jako profesor w Instytucie Historycznym Akademii Nauk Litewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Zmarł w 1961 r. w Wilnie, został pochowany na cmentarzu karaimskim.
