Powstańcze obozowisko

Prace poszukiwawcze prowadzili głównie historycy, leśnicy i pasjonaci ze Stowarzyszenia Collegium Suprasliense.

Obozowisko powstańcze z 1863 roku odkryto, posługując się jego opisem sporządzonym w 150-letnim pamiętniku powstańca Ignacego Aramowicza. Pamiętnik został wydany w Szwajcarii w roku 1865. „Pod suchem wzgórzem okrytem jodłowym lasem leżała niewielka dolina, a strzegły jej z trzech innych stron sosny i brzozy. A wszędzie po lesie stoją szałasy w rzędy, z dachem ułożonym z kory, opuszczonym do ziemi, a bokami wyplecionymi z jedliny” – opisuje położenie obozowiska Aramowicz, przed powstaniem nauczyciel w białostockim gimnazjum. Poszukiwaczom dotrzeć do tego miejsca, zatopionego w puszczańskiej kniei, pomógł również emerytowany leśnik Romuald Makarewicz, który mieszka w osadzie leśnej Jałówka, położonej w pewnej odległości od historycznego obozowiska. O jego lokalizacji Makarewicz dowiedział się od swojego dziadka, a ten od swoich przodków.

Obozowisko, w którym ok. 500 powstańców przebywało dwa tygodnie, zostało już zbadane przez specjalistów. Znaleziono m.in. guzik z munduru carskiego żołnierza z numerem 11, ołowiane kule, miejsca odlewnicze kuli, łyżkę, podkowy koni powstańców, noże oraz łańcuch kuty przez kowala i łączony ósemkowo, do spinania wozów. Wśród znalezisk są również monety, które pomogły celnie datować założenie obozu i znaleziska. Odkrycia te potwierdzają autentyczność pamiętnika Aramowicza. „A w bok od szałasów mamy wozy i arsenał i kuźnię i rymarzy i nieco dalej jamy gotowe, dla ukrycia rzeczy, których byśmy nie mogli unieść” – pisze powstaniec. W obozowisku tymczasowe schronienie mieli żołnierze z rozbitego w bitwie pod Waliłami oddziału Walerego Wróblewskiego.

Nasz Dziennik/KRESY.PL